245 resultaten.
Het oogt als in verleiding
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
646 Als de naakte waarheid gekleed gaat in spiegels
van de ziel
Als door een magneet
keren de gedachten elke betekenis om
die ik aan iedere boodschap geef
Ze raken me aan
en diep
verzink ik
in het tochtig gat van het eigen zijn
onwetend
in een wereld onmetelijk en te groot
voor het menselijk oog:
De iris is
als
een kosmos…
Nieuwe manen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
611 De rode knecht
verhaast zich met demonen
hemellichaam zonder borst
fakirbed voor kindse bevalling
venus stremsel van de macht
heeft de melkweg drooggelegd
demonen lachen zich tot barsten
verbeten zuigeling
aan je navelstreng
geworden tot de rode knecht
vrijerig met vele manen
wordt de kosmos stilgelegd…
VERKLARING
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
659 Dan ben ik zwijgen
en luisteren jouw liefde
en die van kosmos.…
Microkosmos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
697 (De mens is een wees van zijn eigen erfgoed)
Ik schilder letters
alsof ik sterren
aan de hemel plak
Ik werp kometen
alsof ik de wereld vertak
in kunstmatige wetten
Ik verplaats het hemelgewelf
alsof ik planeten
uit mijn schoot werp
En droom werelden
alsof ik de kosmos
nog naar iets nieuws herschep…
Onbegrijpelijk mysterie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 Vraag mij af waarheen
mijn wegen leiden
in een wereld door woorden
gebouwd in luchtledig
gehoor van universum
zijn het stenen
of meteorieten
die woorden verstommen
tot klankloze echo’s
als waardeloze golven
de kosmos vullen
zijn het misschien gevoelens
die vasthoudend
in waarde van liefde
de dampkring
ver overschrijden.…
Chaos van de "Big Bang"
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 Waar aarde niet is geschapen
of zee niet gegoten is
zelfs lucht tot niets geworden
licht in duister is verdwenen
nacht zich te sluimer heeft gelegd
verdwijnt ook kosmos in zwart gat
is materie nergens te vinden
kan energie nooit bestaan
zou ook maar een kern van leven
in chaos van “Big Bang” vergaan.…
Aarde en lucht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
696 Los van de aarde
van ons geluk en leed
laat ik weldra slechts
een glimp van mijn leven
aan jou
en andere naasten na
Vergeet mij
en laat mij gaan
ik kwam slechts even langs
en ben nu verdwaald
en dolend
als een geest
Ik kom niet meer terug
want na mijn laatste zucht
ging ik op
in de kosmos
en verwerd ik
tot aarde en lucht.…
Alle tijd van de wereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 In de kosmos.
In energie.
In een cel.
Eeuwig leeft alle tijd van de wereld.
In dorre woestijnen en in oceanen.
Ook in een mens die gestorven is,
en in onze herinneringen leeft.
In een aandachtig levend mens,
die alle tijd van de wereld heeft.…
Oerang Oetan Apen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
390 toch ben ik
blijven wachten
met de
wetenschap niets van
de kosmos te
verwachten
rondgezworven
in dorre zandwoestijn
met af en toe een
bron; de oase waar ik mijn
dorst lessen kon
het manna door
hen bewaard
in twee
buideltassen
van het wereldpaard
wedijverend
met een
klein kuddeke
schapen
rondom de
torenhoge
oerang…
Kosmische Liefde
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
680 De kosmos,
waar stof en energie ontstaan.
Toevallige mogelijkheden.
De planeten,
waar tegendelen bestaan.
Onbegrepen natuurgeweld.
De mens,
die zijn tegenstelling overstijgt.
Die bedoeling uit toeval maakt.
De levenskunstenaar,
die bewust geworden is.
Die met liefde liefde schept.
De kosmische liefde,
die bedoeld ontstaat.…
Lelieblank
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
747 'n Slaapdronken lelie volgt
moederloos haar onredelijkheid
met onbeholpen pasjes
dobbert ze langs
de blanke melkweg
Vol moedeloze rebellie
schreeuwt ze
luidkeels in gedachte
haar ontregelde lot
uit
Toen spiegelde bevroren paniek
als een lijkgele aureool
haar de toekomst van
gevallen ster voor
en droop ze
afwezig de kosmos
uit…
Binnenogen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
521 ogen kijken naar
het zienlijke en onzienlijke
ontdekken facetten van
gruwel en schoonheid
doorgronden mysteries
achter keerkringen
zelfs in het duister
ervaren zij het licht van Venus
mijn binnenogen kijken
speuren met een Argusblik
waakzaam ziend voorbij de randen
van het dagelijks bestaan
niets gaat verloren
in de oneindige Kosmos…
Met haar doornen bloot
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
450 In dit decadente
gedeelte van de kosmos
zwijgt de rede
en bedekt een zwarte wolk
het verstand
dat buiten aan
de hemel
hangt dat zodanig door
het vlees is bezwalkt
dat men de mens
niet meer
met nieuwe inzichten
kan verrijken en iedere poging alleen
maar paarlen voor de zwijnen
gooien wezen zal
zij is als een roos…
Droomstof
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.276 Door de waarheid ingehaald
Vertrekt ze naar het land der dromen
Waar visioenen binnenkomen
En haar dwaallicht vredig straalt
Voorbij de aardse woestenij
Raakt ze lucide sterren
Ziet de kosmos opensperren
Schouwt planeten van nabij
Maakt het gewillig brein
Haar eigen creaties
Restrictieloze impressies
Die werken als karmozijn…
heelal
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
1.464 prozawoord heelal
zou heel 't al omsluiten?
kom nou toch dichter
-----------------------------
© Jan Bontje 1997 / 2003…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 is een wervelend
kleurenspel van regenbogen
bundels zonnestralen
doorbrekend in een
koel en donker dennenbos
omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren…
Zwaartekrachtgolven
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
525 gaten elkaar
radicaal op aten
wisten dat er
nieuwe energie
aan zat te komen ook
wij hadden onze dromen
een paradijselijk heelal
met lange diepzwarte
zwaartekrachtgolven
die ons liefelijk bedolven
ik voelde in de kern
van mijn neutronen
dat ook de rode dwerg
dit ging overkomen
wij spanden onze vezels
om deze zondvloed
in de kosmos…
Thuiskomst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
912 Uit een peilloze schacht van duisternis,
een stilte als de wereld zo diep,
golfden de eerste lichtstralen af en aan.
Puls na puls stuwde U Uw geest de wereld in
totdat de verten flonkerden van Uw bestaan.
Zo schiep U ook ons als vrije geesten,
als Uw kinderen, spelend en wandelend in Uw licht.
Maar in het spoor van de Lichtdrager,
voor zijn…
Schepping
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.018 Jij ging op weg als tastend licht
dat over de wateren zwierf:
glanzende kiem, geduldige vonk
waaruit de sterren zijn geboren.
Het melkwegstelsel streek jij aan
tot een flonkerend wiel van licht:
om elke ster, uit gas en stof verdicht,
schiep jij groene werelden
vol hunkerend, denkend leven.
Zo blies jij ook de mens de levensadem in -
denkende…
een andere balans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
654 hier om deze vreemde hoek
schuilt het afscheid
de klauwen ver gekend
breed gespreid, hier ligt de sprong
voor- of achterwaarts te wachten
op de mens en zijn vergissing
een momentum van de eenzaamheid
of wat warmte in de kleinste hoek
ben je mens geweest, het antwoord
en de vraag een groteske rondedans
hij weet het niet, nog niet
een herkansing…
Mijn toeverlaat
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
550 wij zijn wel losgekomen
van oordeel en idee
hebben standpunten ingenomen
de zweverigheid viel mee
toch met beide voeten
stevig op de grond gebleven
in een wereld die uitgaat
van een andere kijk op leven
in het volgen van elkaar
deelden wij voortdurend steun
toch was jij mijn toeverlaat
die als vrouw haar mannetje staat…
Meteoor
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
696 In een langgerekte parabool
verlegt een flonkerend stuk gruis zijn baan.
De traag rondwentelende aarde
brengt zijn wilde zonneval tot staan.
Een neertuimelende fakkel wordt ontstoken,
hij boort zich lichtend door luchtlagen.
IJle rooksporen verdampen in mistende vlagen.
Een blinde wesp, een speldeknop van licht
is eindelijk tegen de lamp gelopen…
leven komt en leven gaat
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.388 je kunt bloemen brengen naar de graven
en as verstrooien op het veld
schepen varen in en uit de haven
een oude man telt traag zijn geld
hoge bomen buigen niet
voor kleine struikjes aan hun voet
er is geen wedstrijd in verdriet
voor wie elke traan oprecht begroet
leven komt en leven gaat
de kosmos doet haar ding
zij botst en deint, kent…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
De blauwe bovenkant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
585 de maan is uit
sterren buitelen
en vallen strepen
je wens
graveert verlangen
in een koele nacht
je gaat toch niet verdwalen
in het donker als het
licht wordt in je hoofd
je hebt gekozen
maakt je passen veel te groot
omdat je bang bent voor de schaduw
zie je balanceren op de rand
de blauwe bovenkant
van eindeloze diepte
ik heb…
Proxima sonnet
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
644 Slaap kan mijn goeddoende geest niet vatten
fantaseer ik maar een vliegend tapijt
traag zwevend door de kosmos zonder tijd
zodat het brein niet is af te matten
in voorbijgaan omringen mij kleuren
ergens speelt Schubert iets met violen
volgen meer muzikale idolen:
getransformeerde sterren die fleuren
zwaai vaarwel moeder aarde beneden
de…
twintig graden celsius in oktober
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
585 - laten wij niet zeuren
tot in de treuren - het is de nieuwe tijd
sluit deuren die naar sikkeneurigheid meuren
licht splijt het duister wijd en zijd
zuivert de lucht - soms moet dat gebeuren
op een blanco vel papier woorden uit 't hart dat schreit
wanneer de zon ondergaat in de schoonste kleuren
en alles om ons heen het weet - dat de kosmos…
Kosmonaut
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
437 Kosmonaut
Kosmonaut, zoals jij je raket instapt.
Totaal ongehinderd door angsten.
Jij ruikt niet zoals gewone mensen.
Al schuurt het soms een nanoseconde.
Jij torst kennis over het oneindige mee.
Zonder vrezen, terwijl jij weet
dat het jou aan stukken zal scheuren.
Jij beziet jezelf, geheel ten onrechte,
als een druppel water in de woestenij…
Strandleven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
582 Mensen leven als egootjes,
op een eenzaam bolletje,
waarvan er meer zijn,
dan zandkorrels,
van een strand.
Mensen denken onvoorstelbaar.
Zo kunnen we gaan denken,
dat we erg eenzaam zijn.
Dieren denken dat niet,
denkt een dichter.
De dichter ligt nu in bed.
Hij waant zich eenzaam.
Alleen, vannacht.
Onbegrepen.
Hij denkt na.
Hij schrijft…
E.T. als Homo Deus
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
486 Er zouden zich nog ergens in den vreemde
aan de buitenranden van het Al
met regelmaat ontdekte en vermeende
planeten voordoen tijdens Sterrenval
Het heeft mij dikwijls als niet-ingewijde
bevreemd hoe licht de kosmos zich verwijdde
wij wachten nu al lichtjaren op tijden
dat ons de Homo Deus zal verschijnen
E.T., van de planeet Extraterrestra…