2947 resultaten.
Bouwval
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 een bouwval de toegang uit het lood
niemand kijkt er meer naar buiten
die hier woonden verhuisd of dood
de wind speelt langs kapotte ruiten
de vensterbank kaal en verrot
van kinderen verstomde kreten
resten gordijn als overschot
in flard en stuk gereten
liefde, haat, ruzie, verdriet
door muur, deur, raam omgeven
waar de een het leven liet…
Verstillen
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
679 ondergedompeld in een rode vuurzee
is de verslagenheid daar waar
logica ver te zoeken lijkt
onschuldige zielen die aan het begin
stonden om de wereld te verkennen
hun horizon te verruimen
zich te laven aan het leven
werd nors verstoord
door meedogenloze kogels…
Sprookjesprinsen
snelsonnet
4.0 met 10 stemmen
945 Ze streden, reden paard en waren aardig;
de prinsen van weleer, mijn sprookjeshelden.
Ik dacht als kind dat altijd wel zou gelden:
Ze leven lang, gelukkig en rechtvaardig.
Ik ben een stukje ouder ondertussen
En geloof niet meer zo sterk in wakker kussen.…
Hoogste leven is de liefde leven
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.348 Hoogste leven is de liefde leven,
Liefde is het willig zich begeven,
Naar gemeenschap, om te zijn een deel
Van het eeuwig zingend algeheel.
Liefde is u weten aangedreven,
En u voelen door het ruim geheven
Als een vogel, hij duikt op en neer,
Aan de luchten hangt hij in zijn veer.
Liefde is het onophoudlijk reiken
Naar het onbereikbare…
Ademen uit zelfstandigheid
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
752 De olm staat mij nader toe in zijn nadenkendheid,
een gelijke taal ruist door ons heen, dezelfde strijd,
met wortels in het verleden en ziel in het kale zwerk,
onverbiddelijk torsen we samen het beknotte werk.
De uilen vliegen als bedoelde jaren uit ons weg,
angst wordt stilte, wordt houterig zonder enig overleg ,
waar de stam, vertakt tot…
in de helderheid van wind
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
776 waarom schrijf je dan nog,
vraag jij
het is mijn groet,
antwoord ik
aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen
zonder ochtend, avond of
eindbestemming
zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden
en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond…
Mat gezet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 Ik ben in een script geboren
regie heb ik niet nodig,
ik speel een soevereine held
in elk verhaal, rolverdeling
lijkt overbodig, isolement
van de verbeelding deel ik
met elk primitief hart.
De wieg stond op een
onbewoond eiland van
verlaten kunst, cursief
omringd door de golven
van het alfabet, in de
getijden van geluk herrees…
Levend marmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
645 Ach, de dood is maar een korte
leemte in de levensloop van de
levende taal, als de geest haar
duivelse masker vallen laat.
De Poëzie de winst opeist, haar
Muze het laatste woord verbindt
in stervenszeeën van beroering,
lijst dit als een tijdloze weg in
het geweten en de richting wijst.
Vanuit die cultuur, de abstractie en
objectiviteit…
Klokhuis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
531 Er was nog niet geploegd
er was nog niet gezaaid,
het brein van de aarde was
nog niet geboren en ging de
zon onwetend onder in de
seizoenen van het eerste jaar.
Het wordt weer zomer,
z’n volle wagen is op pad
met de korenschoven naar
de molenstenen van de tijd,
zijn krakende karrenwiel
strijkt de plooien van de
laatste morgenstond…
Gerecycled ?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
617 Vandaag zag ik mijn
jeugd terug en aan de
achterkant van een
grand defilé in een
onderbelichte zetting
van vensters zonder ruiten
liepen vreemde vogels
zonder snavels mee.
Ik bekeek mijzelf
als een stapel oude
kranten, waarop ik
als redacteur zijn
stem en z’n zegen
rust, de tijd verslaat
op het hete aanbeeld
van de waan,…
Gesponnen geluk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
462 Spinrag vangt de stemmen,
uit de verste nissen van
de kamers, opgerakeld
door mijn adem, hoewel
ik al vertrokken was blijft
er een vage afdruk achter
op een leeg en naakt matras.
Die dag hoeven ze mij niet
te zoeken, op de beslagen
ruiten projecteert het
verleden zich in wasem,
een stille omgang langs
vergeten gebeurtenissen.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Op de blanke toppen van de
duinenrij maakte ze haar
uitzicht en boezem vrij,
de adem van de horizon
borstelt het golvende helm
en bindt het gebronsde haar,
gebleekt door het zout van
eerdere jaren, waaruit haar
meeuwen waren opgestegen.
Zij dingen naar de hand in een
volgende vallei en naar de verste
uithoeken van de zee, zich…
Voordat ik je weer ontmoet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.031 De duisternis gaf mij een hand,
je zonden zal ik strelen, in het
grauwe boetekleed van verlangen
gaf je mij een laatste nacht, liet
je slagen beuken op het holle vat
van gegiste beloften, die snel waren
vermorst, ik zal met een sleutel van
de tijd de opening herwinnen voor de
toekomst verborgen in je moederborst.
Vergeefs heb ik de maan…
Wanorde ?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
482 De twijfelaar zegt, dat ik een
ander fust aan moet slaan met
flexibele duigen, wankelmoedige
ruggengraat door de tijd geringd.
Eikenhout doordrenkt door loog en
listig bier, schaars verlicht door een
spongat waaruit alleen de duivel zich
bezondigd aan het tappen van het zielennat.
Waarop geen voordeel van de twijfel
rust en alleen…
Met de Noorderzon ?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.025 Ik streelde je wakker in een
morgendicht, onderzoek wat
je eerder hebt geloofd en
vervloek de gisting tussen de
engel en de sater, waarin je
z’n minnaar werd in donker licht,
ik verdoof de duivel met een
gelijke waan die rondwaart door
de botte hoornen op het hoofd.
Ik wil niet strijden met
een verwachting, die
de geest verwart…
Appel voor de dorst ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
641 Man en vrouw in verzet niet
zwicht, lijfelijk met gelijke taal in
de daad tot hun moraal verplicht,
een geluid wat vleugels houdt.
de weg ontwaart, waar de vrije
woordvlinders zwerven om de
leugens te ontdekken, zichzelf en
niemand spaart om de hemel van
hun levensdrang te overtuigen.
In een ontmoeting met de waarheid,
start een begin…
Cursief ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
527 Decennia lang al mijn
verwondering, ik las het
in jouw spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, gegrift
in een lichtschijn van het
schoonste vuur met de
liefdesmantel gedeeld.
Het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw…
Fleurige parasols
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
739 Kinderen uit het paradijs
planten hun kleurige parasols
in schaduwen van de regenbogen,
op het schoolplein van de dorpen
wordt de eindigheid door dans gewist,
gedenktekens van wanhoop en extase,
schittering in de ogen lekt door
scheuren van de dageraad.
Onder een gewelfde paraplu boren
duizend stemmen stille gaatjes
in de moezon…
Wederkerig lied ?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
479 Door de boog van de schepping
aan te spannen sluist het beeld van
gisteren door het innerlijke oog.
Raak z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van geluid,
souffleurs van een glorierijk verleden
meningen en stemmingen van het heden.
Publiek, de dichters op…
Dichterlijke dingen ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 Spelend onder een stolp
van glas wat geen glas meer is,
de substantie beperkt en
versterkt het in en uitzicht
van plakjes geschaafde tijd..
Op de wand projectie van
een gezicht weerkaatst in een
pupil, teruggebracht in de oogkas
en het licht voeden zal, daarvoor
moet de onderste steen bloeden
voor een diamantmand die met
de hand gedolven…
Suikerspin ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
633 Geluk is een meervoudig equivalent
enerzijds gewogen in een
gesponnen web en door een suikerspin
verleid, raakt ik een schuwe droom
niet kwijt waarin ik in haar zoete
wederkerigheid werd gekend.
Anderzijds als het handvat breekt
en het genot in de werkelijkheid
verbleekt, wat kan ik verwachten
in de sluwe ironie van spot
door de schaduw…
Zuurstofrijk ?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
617 Geschuimde regels
op een gedachtezee
in oceanen van
onvoorspelbaarheid
waarin ik tijdloos onderga.
drenkeling naakt zonder
vinnen en schubben,
filter de woorden met
de kieuwen, om het
zuurstofrijke vocabulaire
uitzicht te vernieuwen.
elders, een landschap al
weet ik niet waar dat ligt
als ik het rijmen kan met
de mond en ogen dicht…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Wie nog tranen over heeft zal
zich daar tegen moet weren, of
opgaan in een bodemloze wereldzee,
waarop zwarte zwanen leren zich
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.
Verwen…
Ondeelbaar ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 Het lijkt allemaal zo vreemd,
ideeën en wetten vervreemd van
naam, anoniem ongrijpbaar, wie
zal weten hoe de ziel er morgen
voorstaat, zijn licht gespeend
van sterren die opstijgen als het
avondrood zijn vleugels openslaat.
Uit het gezicht van uitdrukkingloze goden
die stilletjes verdwijnen in een overdaad
van overmacht en overgaat…
Zwerver?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 Hij zwerft eenzelvig op de werf
kerft diepe krassen met zijn stem
het scherpst van elke vlucht en trede
breng de huivering in mijn lichaam
het zijn de onbekenden op het erf,
een zwarte kraai die schipbreuk leed.
Mij met beide vlerken beet, in
eigen ziel zijn thuisland meed,
toen ik zijn gouden kooi open deed,
het is de vogel vrij van naam…
Levende lavendel
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
623 De geur van een hibiscus
duurt een dag, ster
in een hartstochtelijk uur
van tegenspraak
tussen landschap en hemel, een
vrouw belichaamt water en vuur
dat ze in zich draagt,
brandstof van herboren
lavendel.
Wat zij niet weet,
zuurstof als kleur is echt, wat zich
in de eerste aanschijn aan levende
wezens hecht, een speelse kracht…
Cultureel tapijt ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
526 In het venster verschijnt een gezicht
vorm die nog verder die te gaan
in een cultuur van woorden, geërfd
uit het domein die ik nooit kende.
Taal, geslepen op de kansels van dromen
gekneed op bedden in genot van eenzaam licht,
gebruikt als herkenning van leven en dood,
wapens in strijd tegen toeval, list van het lot.
Alles zien is niets…
Als ik morgen....
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 Wanneer ik morgen je moet verlaten
mijn zoon, word ik weer dat kind,
die allerkleinste jongen die je in je
armen neemt, vervreemdt me niet van
de vurigste wens je om mij in jou te
rijpen als ware een waarachtig mens.
Ontkleedt me van angsten als stoffelijk
wezen en leg mij in het glazen ledikant,
waarin ook jij geboren werd, vertel me…
Druiven aan de horizon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
484 Ik kan nog steeds niet zwemmen,
eb en vloed vloeien mij te vluchtig,
ik vermijd te staren naar de navel
van de onvoltooide tijden, waaruit
mensen hun kansen breiden uit het
avondlicht, verlichte schaduwen getooid met
penselen, vragen geschetst in aquarellen
op het canvas van een rode horizon.
Waarin werd mijn dolende wijsheid
werd…
Gespiegeld ?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
488 Mijn dagelijks sterven
herkent zich in de strijd
met de kleine dood van
afscheid na een moment
van minnepozen, richtpunt
op een schaduwblos in
spiegelschrift van de tijd.
Gedoopt in trots en twijfel
maakt het subjectief om het
pad alleen te gaan over
de naakte pagina’s van
een laatste hoofdstuk en
dunt mijn taal langzaam uit…