759 resultaten.
Ze hebben nooit op haar geleken
gedicht
3.1 met 133 stemmen
34.758 Hij kon hun warmte niet verdragen
en zij niet altijd zijn verdriet,
hij heeft ze er wel om geslagen,
maar van hen houden kon hij niet.
Toch hadden ze hem veel te geven,
zelfs waar hij altijd overvroeg,
een enkele haar hele leven,
maar dat was hem niet eens genoeg.
Ze hebben nooit op haar geleken,
al kwamen sommigen een end.…
je keek me licht bewolkt aan
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
736 me licht bewolkt aan
we zijn gaan lopen
omdat zitten onrust had
je stappen veerden jeugd
de onschuld in je lach
wekte verbazing in de stad
ik keek naar je gezicht
zag hoe jij de tijd vergat
je ogen stralend in verhalen
we zochten rust, een uitkijkpunt
de zee bracht zoveel vragen
zag weer de pijn, het pesten
dat je niet meer kon verdragen…
laat me
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.054 mijn hart, het heeft te vaak gebloed
ontroostbaar in verleden tijd en te
opstandig in het heden wil ik nieuw
en anders om de lijn te trekken die
weer een nieuw begin markeren zou
zoals het daglicht dat ik niet verdraag
omdat ik in donker beter lieg dan zo
zelfs als ik de waarheid in ere herstel
ben ik naakter dan in het eerste begin
voel…
kunst van dichten
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
825 leven
het verbloemen van taal
bloesems schetsen met een bleke pen
en verspilde inkt gebruiken om
rozen kwekend tussen wrede netels
wraak te nemen op de lege wereld
woorden zijn de balsem voor de ziel
verstoten in gepleisterde strofen
verzen van onbemande schepen
die geruisloos uit de toekomst komen
wezens die het felle daglicht niet verdragen…
Hoop en Vlijt
gedicht
3.0 met 11 stemmen
8.612 De onmetelijkheid van het heelal is te verdragen
op een mooie lentedag in de Beemster,
thuis op deze eenzame planeet vol tulpen
en stolpen 'Gladde akker', 'Hoop en Vlijt'.
Geen zwarte ruimte maar stralende zon
langs de vaart een grutto zonder weet
van leegte tussen manen, sterren, stelsels.…
"kop of munt"
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.608 minister Zalm heeft weer een idee
het hoofd van Beatrix moet rollen
voor het 50-jarig Verdrag van Rome
Zalm, een vis met grappen en grollen
hoe lang is dit idee al gaande
deze flauwekul kost ons weer miljoenen
ik vind het daarbij eerlijk soms heerlijk
het eurohoofd van Beatrix te zoenen
"kop of munt" is er straks niet meer bij
je gooit…
Keek me licht bewolkt aan
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
650 bewolkt aan
we zijn gaan lopen
omdat zitten onrust had
je stappen veerden jeugd
de onschuld in je lach
wekte verbazing in de stad
ik keek naar je gezicht
en zag hoe jij de tijd vergat
ogen stralend in verhalen
we zochten rust een uitkijkpunt
de zee bracht zoveel vragen
zag in je ogen weer de pijn het pesten
dat je niet meer kon verdragen…
Ongelukkig zijn
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
2.266 Ongelukkig zijn
Energie uit je lichaam voelen lopen
Warmte liefde uit het hart gedropen
De hele dag in pijn
Hoelang het kunnen verdragen
Het nog kunnen uithouden met haar
Terwijl ik peinzend naar buiten staar
Steeds jezelf dit af blijven vragen
Echte gevoelens niet kunnen delen
Blijven proberen óf het nu opgeven
Hoelang kun je zo leven…
Hij kwam niet terug
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
5 Maar nu kon hij het puin niet meer verdragen.
Niemand durfde in zijn zetel zitten. Niemand durfde
van zijn wijn te drinken. Boeken werden niet gelezen.
Het was te laat om hem nog aan te raken.
Hoelang zou dit duren? Ook mijn moeder wist het niet.
Koppig als hij was, kon hij dagen dood zijn.
Of doen alsof.…
zelfmoord door pesten.
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
2.063 Als niemand weet
wat er met je is
Als niemand weet
hoe moeilijk jij het hebt
Dan zijn de dagen
onvoorstelbaar lang
Dan zijn de dagen
een gevangenis van gevoelens
Gevoelens die misschien
niet te verdragen zijn
Gevoelens die misschien
blijven voor altijd
Gevangen in je angsten
voor wat gebeurd is
Gevangen in je angsten
voor wat komen…
Versteende Bomen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.219 machtelozen kleurde
hoe vernederd de vernederden
hun droom zagen vergaan
tezamen met de rechtelozen
die hun lege handen treurden
Want wie schrokte zou verstenen
en in gulzigheid verbenen
tot een boom die in de hete zon
geblakerd werd beschenen
met een hoorn die zijn overvloed
zou stelpen in het blauw
nog met een allerlaatste vrucht
om te verdragen…
- Hoeveel dagen -
hartenkreet
3.9 met 29 stemmen
766 Hoeveel dagen moet ik nog met inkeer verdragen,
het leed een specifiek en creatief spel..
als een bijgewoond feestje, toegankelijk
de smart van zee en inspirerend leven
stimuleerden de gedachten heel even.…
Merda!!
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.226 In de stad vol rondingen
spiegels bochtig in grachten
tonen bruggen in diepe dalen
donderbloemen in verheven dozen
Kijk die silhouetten
zwart met rode lijntjes puntjes
de ganse wereld deint niet te verdragen
op glanzende klinkers
voor de pijn van nekwervels
kijk omhoog sammy kijk omhoog
En blijf vooral kijken alles komt
samen in één…
- Leeg aan de buitenkant -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.260 Hoe vaak heeft het antwoord niet met leegte,
ja met omfloerste blik de pijn verdragen..
de rook van onze mooie, zoveel betere dagen.…
Platvloers
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
496 Er zwemmen bloeddorstige kaaimannen
en zeemeerminnen met zware boezems
in de Goudse grachten
en ze verdragen elkaar.
In de Museumhaven heb ik gevreeën
met een aardige zeemeermin. Ze ritste
zo haar vissestaart open. Het kan dus.
In mijn woonboot aan de Kattensingel
verzorg ik bijna honderd zwerfkatten.…
Hun lach.
poëzie
4.1 met 10 stemmen
3.212 Zij lopen achter de hagen
In het licht van de glorie-dag
Zij kunnen het niet verdragen
Maar lachen een luide lach.
De landen liggen beneden
Hun zalige voeten gespreid,
En boven hun hoofd is het Eden
Der blauw-gouden oneindigheid.…
DESPERAAT GEBED
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.234 stervend verkeersgeluid
Mijn oog zag naar ’t beslagen raam
en als vanzelf stapte ik het bed uit
Uit mijn mond fluisterden woorden
iets als een droevig desperaat gebed
Over een droom van andere oorden;
een wereld, niet door smart besmet
Toen mijn klok zeven had geslagen
ontsnapte aan ’t lijf de laatste zucht
Verder leven, kon ik niet verdragen…
Dictators sterven in het harnas
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
691 nomade in een tent, bouwt paleizen
van marmer, leeft in een luxe die hij eens
verafschuwde -
delegeert bestuurlijke taken aan vazallen
die macht misbruiken om zich te verrijken,
hun lusten te bevredigen; aard van een
dictator maakt dat waar hij niet bij is –
gevoelsmatig niet bestaat, leed van
anderen is zo gemakkelijk te verdragen…
Vrede
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.050 “Vrede op aarde, in mensen een welbehagen”
Zingen we graag met de kerstdagen in de kerk
Maar het is hier en daar nog steeds een strijdperk
Hoelang moeten de mensen het nog verdragen?…
Bladzijde
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
741 Ik kan verdragen dat je hier niet daar
of niet ergens bent, ik kan ertegen dat
je geen gedaante hebt, je stem geen kracht
meer vindt naast alle doden bij elkaar
als alles in elkaar beweegt levend
of niet soms gekend of onherkenbaar
verward zover men ziet
ik weet niet hoe het komt dat ik je mis
uitlegbaar dat alles dragelijk begrijpelijk…
Onverschrokken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
769 wat in herinnering overbleef
Maar ik vergeef
En leef
Littekens worden niet dieper
Na wat ik al gedragen heb
Er is bezonkenheid
Over dat wat in mij lijdt
het is er al lang
Ik geloof
In mijn eigen liefdeszang
In het ik en het zijn alleen
Ik ga overal doorheen
Dat wat ik vertrouw wordt vaker stukgeslagen
Mijn bodem kan dat blijkbaar verdragen…
Nog wel fragiel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
656 Koud kon het zijn op vergane doordeweekse dagen
met tal van levensvragen over wat zal komen,
men kan van die dagen leren wat ik kan verdragen.
Bracht het mij echter echte wijsheid bij,
de zon schijnt soms zo bleek als hij mij aankeek
word ik elk jaar pas weer echt blij in de maand mei.…
Laat de mensen slapen.
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
638 In Moskou woont een slachter,
die geen kritiek verdragen kan.
Een Russische Gestapo wachter,
een vreselijk en hooghartig man.
Dresden en Guernica,
Grozny en Hiroshima,
de groene heuvels van Vietnam.
Aleppo en ook Rotterdam
werden ooit rücksichtlos gebombardeerd,
we raken het schijnbaar nooit verleerd.…
Maandag
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
587 Zo verdragen wij die blauwe maandag.
Beuren elkaar een beetje op.
De kop is eraf,
en het begin is goed.
Iedereen is blij gezind…
als zo de week begint.…
Je nam wat geen naam had
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
323 Je ogen zeiden dingen
die geen kind verdragen kan.
Je handen vonden plaatsen
die niet bestonden
tot jij ze aanwees.
Het voelde vreemd,
alsof mijn huid mij losliet,
alsof ik achterbleef
in een kamer zonder deur.
Je kwam dichter.
Te dichtbij.
Je adem bitter —
ik kende het woord ‘fout’,
maar niet de weg naar buiten.…
Hart
hartenkreet
4.6 met 13 stemmen
2.258 Veel pijn moest ik verdragen,
ook daar kwam ik doorheen.
Wat mijn ziel toen moest verwerken,
dat weet niemand, dat weet ik alleen.
Nu, een aantal maanden later,
't heeft mij zo diep geraakt.
Maar nu kan ik dankbaar bidden,
Dank U Heer, dat U mij leven mogelijk maakt!…
maandans
hartenkreet
4.4 met 18 stemmen
1.047 ik open het afgesloten luik
waarachter mijn verdriet ligt opgeslagen
nu ligt hier weerloos voor me
al wat ik niet kon verdragen
waar het eerst complete chaos was
ligt nu - bijna alles - keurig op een rij
ruw stukgeslagen dromen
kapot geluk van jou en mij
ik kijk naar wondermooie scherven
van toen wij samen dansten op de maan
ik voel me…
Zoals eb en vloed...
hartenkreet
4.1 met 26 stemmen
1.685 Onze ogen, die zoveel moois en liefs
Hadden beloofd, zouden elkaar niet
Lang hebben verdragen.
Mijn rustig, evenwichtig leven had ik
Opgegeven; diep ongelukkig zou ik zijn.
Hij heeft geen weet van mij.
Hij zou zich nauwelijks bekommeren
Om mijn bestaan, terwijl ik dagelijks
Zou vervloeien met het zijne.…
De dichter en de vlinder
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
563 een schuilplaats zoekt
bij al te felle regen
het zwarte water dat mij lokt
met stram het taaie riet
het morgenlicht over het veen
de landerige landerijen
langszij de ramen gaat de zomer
als ik het leven buiten sluit
zoals de vlinder
die nog blijft
en haar cocon niet wil verlaten
haar vleugels zijn nog veel te teer
om felle zon al te verdragen…
Weerzien
gedicht
2.7 met 26 stemmen
14.858 Hoe mensen, door afscheid op afscheid
gestriemd en geslagen, het kijken
verdragen in de laatste smalle kier
die de tijd hen laat, in laat licht
ontluisterd. Dat ligt aan de ogen;
genadig wrikt tovenaar geheugen
aan de deur van de tijd; ontzien
in het zien (weggeblazen heupen,
dood haar).…