7024 resultaten.
Vaarwel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
571 vader is niet meer
de laatste schoor is weggeslagen
het is een vreemd gevoel
en 't doet een beetje zeer
ons eigen lief en leed
voortaan
alleen te moeten dragen
er is niemand meer vooraan
het schip vaart nu op eigen kracht
in 't midden van de oceaan
de dageraad ver achter ons
en ginder lonkt de nacht
angstig zijn we niet
want wij…
Gaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
620 vriend
ik zie je gaan
niet kijkend
achterom
als een die weet
het is
gedaan
ge zijt mij zo dierbaar
waarachtig kunstenaar
meester van de achtergrond
gelaagd
geladen
getormenteerd
innig
lief
en kwetsbaar
je houdt me immer
in de ban
ik groet je teder
brave man…
surprise
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 de startbaan
verlaat de aarde
terwijl
het vliegtuig
zich ingraaft
tussen knollen en mollen
onthutst
bereikt hij zijn bestemming…
zusje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
579 ze is de schaduw die
langer langer wordt
uit haar kleine grafsteen
bouw ik bloemrijke wolken
van woorden in het hart
van haar dood
asgrijze takken buigen
over het kindergraf…
denken aan toen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 ik heb mijn denken in het huis gelaten
wat ik wil doen is een ontastbaar feit
bij wat ik deed krijg ik amper respijt
hier op het erf voel ik me verlaten
de beiden paden ernaast en de tuin
zijn voor mij in gebreke gebleven
ik wil er naar toe en er weer leven
en brokstukken opduiken uit het puin
of ik daar nog iets terug kan vinden
dat mij…
Ik geef je een toverdeken
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
870 Ik zou je iets willen geven
een grote warme deken
Een toverdeken
die je om je heen slaat
die jou met zijn warmte
helemaal omsluit
afsluit
van deze boze wereld
die je hoofd leeg maakt
je onrust wegneemt
en je hart verwarmt
In de deken is geen verdriet
geen werkelijkheid
geen tijd
alleen kriebelige warmte
In gedachten
telkens…
Toen ik dan eindelijk gestorven was..
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
738 Toen ik dan eindelijk gestorven was
en in een kano neuriënd peddelde naar de overkant
zag ik daar aangekomen een morsig, bebaard iemand
die de mensen streng de ogen las.
De man zei “ik ben Petrus” en keek me diep in de ogen,
hij schreeuwde “ je bent enkel naar hier geroeid
omdat je denkt dat de mensen je niet mogen..”
hij duwde m’n kano af…
CLEVE
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
460 Vannacht wanneer ik mijn ogen voor de laatste keer sluit
Zal ik bij jou zijn, mijn vader.
Bewaker, ik kijk ernaar uit deze plek te verlaten
Op de vleugels van een engel met heimwee.
Ik ben klaar.
Moge de aarde zacht voor je zijn, Cleve Foster…
Waardeloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
520 Staande voor het boekenrek
treft me vlijmscherp het besef
-eens te meer-:
dit alles is waardeloos.
Word ik triest, word ik boos?
Van beide wat.
Vooral ben ik het zat
al dat geprakkeseer
over de woorden,
gedrukt, gesproken,
die zozeer mijn leven hebben beheerst.
Wat moet ik ermee,
nu ik de tachtig ben gepasseerd?
Kieper ik alles in…
einderloos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
484 in de schaduw van de dood
die de kleuren van het leven
verlicht tot aan de horizon
waar het verlangen wenkt
dat het verzet zal breken
lijkt de strijd om het bestaan gestreden
als ik op het kerkhof van het even
aarzelend mijn vleugels spreid
voor een reis zonder einder
de verre vlinders achterna…
einderloos 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 bevrijde woorden
die het gevoel zolang verstikten
stromen waar ze eens stokten
verpletterend voort
ketsen knetterend
terug tot vonkenregens
van een onbeantwoord vragenvuur
achter de woorden
waar het verlangen fluistert
zwijgt de einder eindeloos
woordeloos verwoordt
de moeite het verdriet
van verloren vanzelfsprekendheid…
Dat ik je mis...
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
669 Stromen van tranen,
van vreugde van blijheid.
Soms ontroerend soms droef.
Opgedroogd en weggegleden
in de stroom van de tijd.
Wat is gebleven?
Een enkele traan,
vergoten in het donker van de nacht.
Een vleugje hoop
op een weerzien, misschien.
Dat is, wat er is.
Dat ik je mis...…
verstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 het slaan van de golven
de krijsende meeuwen
zijn verscheurde verleden
het is hem droef te moede
gesloten roodomrande ogen
verdrinken in een peilloze diepte
zijn leven is tot op de draad versleten
het zijn niet alleen vogels
die de stem van het water verstaan…
Terugvinden
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
777 Ik kan je niet vergeten,
Ik kan je niet zomaar laten gaan.
Samen stonden wij ooit met ons tweeën,
In het volle licht van de maan.
Jouw kusjes op mijn lippen,
Het altijd naast me staan.
Wij vormden onafscheidelijke stippen,
Met een lach en met een traan.
Wil nu doen als in onze droom,
Geloven in die magische krachten,
Laat me meedrijven…
vlinderlichte tijd
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
666 het dodelijke licht van de dagen
het klaart niet op
het hart de holle spier die hetzelfde
bloed in het donker doet stromen
de ene lettergreep na de andere het ene
woord dat slechts het andere met zich meetrekt
gevangen in het duister zwerft
de solitaire stervenswens
hij gaat verder luister! verder verder
veeg hem niet weg volg hem…
alles waar we van hielden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 in de duisternis van eenzaamheid
kringelen koortsdromen naar de diepte
slapen we op het water in de boot
zonder woorden net als stille ganzen
er is geen gevaar toch?
we leunen tegen elkaar aan
ik hoor je murmelen
ligt het ergste achter ons?
deze boot is het uur van de eindtijd
in de duisternis van eenzaamheid
een boodschap van averij…
oog op u
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
563 zie dan, erbarmelijke en temporeel beknotte wanstaltigen, hoe deze dagen die u prijzen zou als futiele barcodes plichten en doven.
beluister het doffe ruisen van gindse stroken marmer één seconde na duizenden millennia van absolute stilte, het doffe stof ploft in stof.
en zij, vergooide bloem, opschietende te midden het neerzijgende rot, zij voelt…
Sterfelijkheid
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
677 Kleurrijke vlinder
in liefde losgelaten
voor altijd dichtbij
Hoe je als een vonk in het leven sierlijk
jouw breekbare en kwetsbare vleugels laat zweven
in een licht wiegend spel tussen de zingende vogels terwijl ze
geheimen van natuur bij zich hebben die in jouw kleuren worden ontrafeld.
Verder fladder je op de golven van een
wind vrij…
Sterven
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
905 In mijn jeugd had ik vele dromen,
hoe het leven mij zou vergaan.
In mijn jeugd voelde ik het bloed nog stromen,
maar de tijd heeft niet stil gestaan.
In mijn jeugd keek ik in je lieve ogen,
zag de zee, de zon, de maan,
In mijn jeugd was ik altijd bang te geloven,
dat deze ooit dicht zouden kunnen gaan!…
De allerbeste tijd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
576 De verlaten mens
waant zich alleen wankelt
door het grauwe tussenland
Hij scheurt zich los uit
de avondnevel en valt stil
in ongeziene armen
De zwarte raaf
strijkt over hem heen
de lucht zal hem dragen
Zijn stem keert terug
in de verre ijlte kan hij
het hoogste weer aan
Het is de allerbeste tijd…
De kleine tuinman
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 In mijn hofje voel ik me vrij
van tuinieren word ik blij
het is hobby voor iedere dag
ik wroet in de aarde met een lach
ik werk met schep en heggenschaar
snoei een takje hier, een twijgje daar
net als mijn opa vroeger deed
die kon het goed, als je dat maar weet
ik hou zoveel van bloem en plant
ik graaf met mijn handen in het zand
en soms…
De boekverkoopster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Ik wist dat in mijn kast veel dode schrijvers staan
Die langzaam in hun graven zwijgend tot hun pen vergaan
Ik wist al liep ik langs het raam waarachter kaften pronken
Dat ook daar zelden meer dan nooit geleefde levens lonken
Maar tussen kolossale schappen achter de vitrages
Tussen torenende kast en duimellucht’ge decalages
Stond de oude…
bloemen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
626 ik plukte wat bloemen
het was warm toen
er stierven mensen
ik zat op de vloer in de hoek
waar mijn bed had gestaan
ik dacht aan mama die niet
kon eten maar het leven
niet wilde missen
ik trok de deur achter me dicht
het was warm toen
ik plukte wat bloemen…
Je laatste dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 Als ik aan je denk.
Buiten schijnt de zon uitbundig,
binnen heerst serene rust.
Je moeder ondersteunt je innig,
terwijl ze teder kust.
Gedempte stemmen op het terras,
in de keuken rinkelend glas.
Iedereen mag nog komen,
omdat jij dat wil.
Ik zie geen tranen stromen,
de pijn blijft hoorbaar stil.
Gordijnen dansend in de warme lucht…
bewogen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
512 toen de bomen zacht bewogen
in de plooien van de tijd
verdween je lichaam onder
zwarte aarde
verborgen voor het ruisen van de dag
toen de wind aria’s zong
met regen en nevel door de heuvels trok
werd het zoveel stiller
je naam bevrijd van zijn letters
vleugels die niet uitslaan
nu de bomen zacht bewegen
voor het huis zonder hart…
A-M-O-U-R 3.03.2023
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
585 met licht gekanteld hoofd
verbreekt hij de stilte na de dood
het lichaam iets voorover gebogen
zijn lege armen vouwen zich
als zwarte vleugels om haar heen
je ne repartirai pas
zwijgend danst hij haar naam
Agnès in de laatste liefdesdans
buiten op het plein
l’amour est tout ce que
je peut te donner
ne me quitte pas…
schaduwen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
566 in de kamer waar je ligt
de stilte
ademlozer dan jij
zo wonderlijk helder
het zwijgen
in de diepte van de dood
gesloten smalle lippen
roerloze handen huizen
niet meer in onrustigheid
zonlicht zeeft door de ramen
een briesje strijkt langs je slapen
en ik zie het kind dat ik was
onder een lange schaduw
in de kiem gesmoord
ondoordringbaar…
Ik neem genoegen met
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 Ik neem genoegen met het korter durend graf
Van die nog leven en wellicht
Al waait de wind
Het eeuwig nieuwe kaf in hun gezicht
Een laatste keer zich wenden
Naar nevels op het groene land het nieuwe licht
De eeuwig klare beek uit het gedicht
Om mij al ziende vager uit te zenden
Ik accepteer ik zak eens
Als ook de bodem hen omarmt
Voorgoed…
In een zacht gesprek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 herleefde de herinnering
onderweg naar licht
dreven dunne wolkensluiers
schuin naar morgen
samen hielden we ons
vast aan het tipje
tot je het gewillig losliet
en Ik bleef hangen
aan je hemelse stem…
Zelfonderzoek
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
591 Ik zou die dag naar de crematie
Nam trein, te voet naar uitvaart plek,
langs molen, vaart, het centrum, park,
een stem zei uit mijn hand,
hoe 'k lopen moest, hoe gek
en eenmaal daar zag 'k mijn familie,
en vrienden van mijn broer en zoons
Er was een zaal en banken,
de kist vooraan vol bloem,
een foto op het scherm
van schoonzus gesluierd…