Alle inzendingen over emoties

Het slaat me om de oren komt telkens weer terug, het laat weer van zich horen, soms traag en dan weer vlug, het slaat me om de oren, en zet me op de plaats, maar soms zou ik toch wensen, zat ie er maar eens naast! Want telkens om je oren slaan, is helemaal niet fijn, ik wilde maar dat ‘t gewoon mij mezelf liet zijn. Want…

m’ n gedachten linksom of rechtsom draaiend kom ik toch steeds weer op het zelfde punt uit…

Soms, héél soms moet je me even terugroepen... Me wijzen welk pad ik ook al weer koos. M'n hand vastpakken en me zacht toefluisteren: "dít is ons levenspad" en we hoeven het niet af te rennen. "We bewandelen het sámen stapje voor stapje, jouw hand in de mijne en onze blik in dezelfde richting!"…

als wind de nevels van ideeën open jaagt lijken die plots op herinneringen die sterven in de kou van een vroege morgen het onzichtbare heeft geen naam meer dwaalt verder op zoek naar zijn eigen echo het snoerloze denken gaat over in fladderende intenties die weer verdwijnen tot wrakhout onder een zandlaken zand onder zand onder zand…

Het geluk lacht ons toe tjonge, maar da’s hard werken.…

Een bootje in de storm op zee, stuurloos,...zonder kapitein. Soms kan ook ons leven als dat ene bootje zijn. Geen koers te bepalen, even de richting kwijt. De dingen in het leven, soms met onzekerheid. Verdriet, pijn of verwerking, geen haven in het zicht. Denk dan aan één ding: straks wordt het weer licht. Dan zal ook jouw anker…

Het allermooist aan ’t Noordzeestrand, was niet de branding of ‘t warme strand, de vissersboot aan verre horizon, of de goudgekleurde ondergaande zon. Niet de mooie schelpen in ‘t warme zand, de meeuwen etend uit mijn hand, die daarna opgingen in hun spel, van vliegen, zweven en dalen snel. Nee, het altijd durend krachtenspel, van wind…

Zijn geluid is duidelijk Rechts rechts Één twee drie vier Laarzen pumps sandalen Rechtse geluiden Luiden hard Altijd hard Links als elitair gewist Rechts voorwaarts Direct en toegankelijk Heeft begrepen Hoe u te doen geloven Zelf te beslissen De volksbeweging Bedankt uw stemmen En Beslist alleen : ‘Voorwaarts jullie Niet tranen…

jouw tranen klonken oorverdovend evenals de smeekbeden van derden verdwaasd danste het kalk rondom weer laaide de litanieën op 'n rilling van diep geraakt zijn klom omhoog tot de haargrens nam machteloosheid snel over wat kon ik met twee handen.. en richtte ze tot de hemel…

Als vreugde verdriet overwint, stromen tranen het dal der duisternis voorbij.…

Binnenin mijn buik zachter als een veer Een kriebelfriebel streling van leven klein en teer Blozend van verrukking in de ban van je bestaan Harten reeds verbonden geluk ontstaat spontaan Wonder boven wonder een stukje jou en mij Mix van liefdesvreugde mijn kindje dat ben jij…

kleine vlekjes duisternis regisseren de bewegingen op het kruidnagelende kruispunt, ik prefereer liever de ondergrondse het is wat zachter en heeft de geur van lavendel de drukte boven maakt grote gaten die gevuld zijn met ontelbare stemmem en beelden die dogmatisch mijn rust verorberen al is het wel dat mijn diafragma me nog leidt…

Flikker toch op Het leven zonder schijn Baar dan de vrolijkheid in gein Ik heb geen zin in leuke taal Ik flap het eruit, nu verbaal En stort het over je uit Ik verhaal Ik heb schoon genoeg van je neerslachtigheid Aan, uit Licht, flikkerend zomaar Allicht Ik wil geen commentaar Ik trek de stekker eruit…

Ik wil je iets willen vragen Want opgeslagen vrienden Zijn absent Weet hun namen niet Ze waren nog klein Zelf hun vriendengezicht Klein opgeslagen Maar Jij zou het moeten weten Of Heb jij ze ook niet gekend Kind alsjeblieft Mijn kinderjaren Wek mij.…

je ogen priemen tikkend het raam glashard ik hoor me weer aan scherven vallen en voel opnieuw de splinters…

wanneer wolven zich groeperen als dwazen azen op een prooi om te overleven vertelt ’t geheim binnen ’t geheim mij dat deze wereld veel te onzeker is om me bloot te geven…

Hij dronk de wijn. Ik zag de zonnestralen Eén eeuwig ogenblik verspelen in zijn glas. Hij zal nooit weten (God weet waar wij dwalen!) Dat ik de dichter van zijn wijnkelk was.…

ik stoorde me aan het roekoeën van de duif maar niet genoeg om er m'n geweer voor uit het vet te halen ik wachtte tot een volle tram de halte naderde dan drukte ik me tegen de billen van net zo het uitkwam dat men niet bij me aanbelde kon ook duiden op oneindig talmen als ik iemand op straat zag in z'n regenpak met in de ene hand een hengel…

als een ijle gil boven tragisch water zonder echo de stilte mij doordrenkt op een grijs geboren dag verder dan de dood ken je me nog als je zoon je warmte die was krimpt boven mistland tot een glimp rest je bent er nog…

vrijheidsstrijder, ontneem de nacht in mij en vlei jouw liefde tegen mijn behoeftig silhouet, niet dat ik jou wil aanraken maar je adem brengt in mij het leven terug de sprei, de tabernakel waar we onze fantasie beleefden en de dromen die de zomen herstelden naden nu rafels in mijn geweten toch ben ik dankbaar wat jij me gaf, twee paar…

Alleen in de stilte verborgen verdriet Kwetsbaar alleen en jij ziet het niet Jouw ogen gesloten voor mijn gevoel Je hart zit op slot je houding te koel Alleen in de stilte de nacht is te lang Hoofd vol spinsels mijn hart is zo bang Je woorden beknopt de liefde lijkt nihil Zo anders dan toen toen je echt voor me viel…

het brakke verzwaard zodanig dat uitzichtloos zelfs het grensstellende grimmig krijgt…

de stiltebloemen spreken zwijgend in een taal die wij slechts verstaan en in de luwte van jouw profiel huis ik zonder besef van tijd en teken ik muizenpootjes die dribbelend jouw beekje oversteken doch legt deze ranke nacht weer een strop om mijn besef van tijd en dwaal ik in de gitzwarte duisternis in holen waar ik me stoot aan…

haar hart doet pijn bij het zien van al dat vreselijke lijden haar fluister vol van wanhoop in de wind Lieve God waarom deed U juist die dag Uw ogen dicht wendde U Uw blik af en liet hun wereld instorten…

Een winteravond waar de dagen een beetje lengen, wel nog vorst, maar hier en daar zijn er al tulpen te zien, en krokussen en hoor je vogels.... Dit arme hart weet plotseling weer dat er lente komt, dat liederen gaan klinken uit de huizen waar de kinderen het nooit verleren blij te zijn. Wat springt mijn ziel plots op van louter vreugde…

Verlaten is de leegte die een lichaam wil zijn dat je kent en fluisterend je stem weer laat vragen welke schaduw warmer zal zijn onder de deken van liefde die we samen zoeken waar de melodie een droom wil zijn die we samen vinden en verliezen in het ontwaken dat nooit wil wachten.…

het zandgeel drijft tegenwoordig overal doorheen maar ik kon nog steeds geen vlinders uit de schelpen rapen en ook zeesterren worden zeldzaam maar af en toe mag ik samenlopen met het tijdelijke tij of in het stofgoud lopen van een te verre zon de eenvoud van het alledaagse zien beleef ik hier zelfbewust of dromend ... van een onderwater…

de regen van verveling spoelt de witte schoonheid weg die mij zo boeiend kon verblinden de grauwe werkelijkheid komt weer natuurlijk bloot te liggen onder deze zwakheid kom ik niet vandaan daarom staan er nu wat doodgezwegen woorden op de bleke wind van mijn gelaat…

woorden zijn zo ontoereikend ze omvatten meest mijn voelen niet noch het trage duister dagen in mijn ogen duiden kunnen ze het niet wat mijn toekomst rustloos overzien mag al mijn zorgen niet behelzen noch bedoelen dat omspannen, het be-grijpen nee, dat doen ze niet…

Duizenden woorden maar niet in staat om je te raken sterker ieder woord dat mijn radeloze hart me ingeeft te schreeuwen te schrijven, te fluisteren te denken verwijdert me meer van warme omhelzingen de tedere momenten van vanzelfsprekend geluk waar ik zo immens naar verlang.…