4193 resultaten.
Verdwaald
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
500 Oprecht verdwaald tussen de gebouwen,
waan ik me in een solide beweging:
Voorwaarts richting heden,
kijk ik naar de wegen achter me.
Krampachtig met mijn armen om het leven,
was ik uit het veld geslagen.
De muziek niet meer door mij geschreven.
De lach van iemand die ik kende.…
X
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.276 Het zal nog jaren duren
voor straten,
pleinen, boulevards
weer geplaveid zijn.
En wij, in licht katoen en
zijden kleren, weet je nog
zeg ik steeds vergeefs
weet je nog?
Flirtend flanerend
glanzend bloot
onder licht wapperende
kimono's gebloemd
camparirood?
-------------------------------
uit: 'Klaagliedjes', 2011.…
Herinneringen aan pijn
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
987 Het was zo’n eenzaam donkere nacht
waarin sterren weigerden te schijnen
Zo’n nacht, waarbij het noodlot lacht
en waarin je ’t liefste zou verdwijnen
Het was zo’n verlaten donkere nacht
waarin mijn ogen urenlang schreiden
Zo’n nacht waarop je ultieme kracht
samen met jou de dood in wil glijden
Het was zo’n naargeestig kille nacht
waarin…
Grijzig zwart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 grijzig zwart
smeult nog het vuur
licht rood op
in vlaagjes tochten
waar eens de
vlammen schroeiden
het blauw en geel
afwisselend gloeiden
daalt nu de
hamer van de smid
vormt het
zachte ijzer tot een hoef
het slaan der gaten
voor het koelen moet
om wat extra te houden
op de nieuw beslagen voet
diep in mijn herinnering…
Kleinschalige geborgenheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 ik heb me teruggetrokken
de brokken leven zijn
even veel te groot voor mij
zij spatten in duizend
stukken uiteen
gevoelloos als steen
ze gaan mij voorbij
het bestaan komt in
vergeten niet meer langszij
ik heb de troost van
herinnering van hoe
het vroeger allemaal ging
nog is er het ambivalente
van kleinschalige geborgenheid…
Herinnerde vriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
515 Wie heeft daar gelijk
bij de welkomstdeur
van het schaduwrijke gebied
om bloemen te kussen
zijn gedachten gaan liggen
in een eindeloos bed
zonder illusies of dromen
ziet hij stilte
bewegen zonder emotie
een schaduw danst
ritmisch in leegte
hij telt zijn woorden
als hij alleen is
in de duisternis
vol liefde en vriendschap
hij…
Achter jouw stilte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
448 Nu jij dit leest
voel ik de adem van de zee
de duinen waarop wij
ooit ravotten
jij bent het niet voor mij
achter jouw stilte
begint de horizon met dromen
open jouw geest vol mooie beelden
voor mij ben jij het nooit geworden
achter jouw stilte lik ik mijn wonden.…
Toen ik nog een kleine jongen was.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Vroeger op mijn trekkertje kwam het niet zo nauw.
En kreeg niemand een snauw.
Ben ik er op vooruit gegaan?
Van het stalen ros laat ik het gas los voor het fatsoen,
en denk bij mezelf,; "wat ben ik ook een OEN"
Was ik maar weer als toen....…
ONTWAKEN IN HET DONKER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 In het holst van die vreselijke nacht
klopte het noodlot ruw op mijn deur
Zijn melding ontnam mij alle kracht
uit mijn gezicht vluchtte al de kleur
Woorden gelijk kiezelsteen zo hard
werden grof voor mij neergesmeten
Had het noodlot dan echt geen hart?
ook nu kan ik ‘t maar niet vergeten
Ze spraken van de opkomende zon
mijn blik zag enkel…
De zegen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
455 In mijn bedje
vol zonnestralen
gevlochten uit
laagstaand licht
luister ik naar
winterse verhalen
uit een lang
verleden tijd toen
er nog rijm lag op
daken en herdertjes
bij nachten lagen
wij takken van de
kerstboom zaagden
voor het maken
van kransen in de
weken van advent
want ooit zijn wij
nog heiliger dan de
paus geweest was…
Geen tranen
netgedicht
3.9 met 355 stemmen
572 zacht wiegen
watergordijnen
hun nattigheid
tegen de straat
guur slaat de
wind opspattend
water tegen een
troosteloze muur
weg is de zomerse
scene met een
zonovergoten hangplek
vol schaarse kledij
daar was toen
geen corona in al
zijn varianten met
contactbeperkingen bij
ze hebben het hart
uit het vrijen gehaald
van de anderhalve…
Volk van weleer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 ik zag hoe
jij verschoot
even voorover
boog in een
klein moment
van contact
er sluierde
al een lach
in je blik die
ik meteen
vertaalde tot jij
hebt het gefikst
ik wist van
jouw vluchtige
ontmoetingen
met leden van
het kleine volk
van weleer
zij zijn
eigenlijk nooit
weggeweest
hebben eeuwen
in schaduwen
van jaren geleefd…
Zijn chambrette
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 vaag zit nog
de magie van het
rijke roomse leven
in mijn dagen
verweven op een
soms bizarre manier
ik was de oppas thuis
en het werd snel
donker en later in huis
om mijn wanhoop
nog de baas te blijven
ben ik alle heilige
beelden gaan bekijken
heb hun harde en
zachte lijnen bekeken
hun ogen wilden
mij spreken omdat ik
de stemmen ben…
De pijn van toen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
511 ik zag
je hand op
het behang
ogen die wegdroomden
vingers die de tijd
nog voelden in
de pijn van toen
die even krampten
toen je weer de
stemmen hoorde
van het twistgesprek
op de overloop
waarvan je in de
toon alle hoop verloor
nooit is het
meer goed gekomen
de lat was veel te
hoog gelegd wat restte
bleek het laatste op de…
Een liefdesgedicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
491 uitgedist door een gekende. iemand
Die hield van witte- zuiver witte lelies
De grashalmen omarmen
Het klein blauw bloemetje dat stil
Vergeetmeniet blijft vragen
Een kikker houdt zich stil een reiger
Die altijd op een heden loert
Waadt achteloos het kroos door
Een regen vangt me in zijn vallen
Ik moet weer weggaan val
Weg van een vroeger…
De voormalige rookkamer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
375 talloze handen
hebben de leuningen
van de stoelen uit
de voormalige
rookkamer gepolitoerd
ondanks de grote
schoonmaakbeurten
hing de walm uit vele
decennia roken nog
altijd in het meubilair
in het kraken van
de stoelen was nog
het verdwaalde hoesten
uit vroeger tijden
herkenbaar te horen
nog ruisen de
gordijnen groeten
hun…
Vergeleken met toen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
502 glimlachend
wendde zij
zich af
weer had ze
in de spiegel
gekeken
zichzelf
vergeleken
met toen
naar een
oordeel werd
niet gevraagd
en toch
ontdekte zij
voordeelpunten
als reactie
op die lach ja
haar sterkste troef
ontwapenend
bij inzet en
afrekening
nog zwaaide spiegel
de lach terug in afscheid
met koesterende aai…
KINDEREN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
670 nog zoveel moois te beleven
het ontrafelen van de grote
mysteries kwam wel met de tijd
toen kwam de waarheid nog
langzaam vanzelf naar ons toe
een kind kende geen depressie
en was nooit moe
tegenwoordig regeert de leugen
wroet zich in het kindergeheugen
ze worden voorgelogen en bedrogen
gelukkig ben ik altijd
een beetje zo’n kind
van vroeger…
Die dieper snijden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 nog ben ik
bezig het folie
los te trekken
dat mij het leven
bijna onmogelijk maakte
het lijkt doorzichtig
toch gerimpeld
door geleden
pijn in nabij en
het ver verleden
eerst komen schetsen
maar lijden verdiept
de lijnen tot etsen
die dieper snijden dan
ik ooit heb toegegeven
ik was lang geen
onbesproken kind
dat zich alleen…
[ Mijn kindertijd is ]
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
516 Mijn kindertijd is
nu een verhaal, met een lach --
verteld op een feest.…
herinneringen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 voor ons is samen
thuis hand in hand
de tuin en schuur
de muur waar we
altijd speelden en
ik jou en jij mij
verveelden met
kijken naar elkaar
wij waren altijd
snel thuis ook in
het grijs bestofte
treinstel op een
totaal verlaten station
in de middle of nowhere
ook thuis bij de
slaande kerkklokken
waar wij vergeten waren
uren te…
Het wordt zwaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 De vroegere fantasie is weggeëbd.
De teugels die we vroeger in handen hadden,
zijn slap geworden en sleuren ons weg.
Wij kennen de diepgang van ons eigen niet meer.
Het gaat berg af, altijd maar dieper …….
De standvastigheid onder onze voeten,
heeft plaats gemaakt voor een diepe kuil,
waar wij niet meer uit kunnen.…
Het park
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
725 Er zit een man op een bankje
hij leest versjes uit een boek
"..Deze pennenvrucht
voert zijn lettergrepen ook
aan potloodventers.."…
Hopen
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.438 Het is een soort zitten op een bankje,
boven op een duin.
En dan: turen in de verte,
kijken naar de hemel, turen in de verte.
Een blik op het horloge
getuigt van optimisme over.
Er klinkt getoeter.
Een schip, een schip met een anker.
Oh, teken van.
Dit is een test, een toets,
een oefening in geduld.
Zou hij dezelfde wolkjes zien?…
Waar blijft de lente ?
hartenkreet
4.4 met 19 stemmen
1.257 Zonnestralen geven warmte weer
als we zitten in de zon
zomaar even op een bankje
of gezellig op een klein balkon.
Het verlangen wordt steeds groter
als ik aan die dingen denk
maar zolang het nog niet bloeit
denk ik dat ik mezelf een boeketje schenk.…
Ogen die vertelden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
804 op een bankje in het park
zaten we gewoon
spraken rustig over alles
eendjes zwommen zondeloos
voelde jouw hand in de mijne
ging recht op en keek je aan
zag je ogen die vertelden
dat we samen verder gaan
vogels fluiten uit de struiken
eenden kwaken lieve lust
bloemen kleuren volle borders
en het gras ruikt naar geluk
rozen geuren naar…
vandaag kom ik dichtbij
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
751 ik vouw mijn handen open
in de eerste dagen
van lente
en lees het gedicht van de boom
hij fluit op mijn vingers
naar het meilicht
droomt meer
dan zijn kruin verwachten kan
meer dan ooit voorbij
het zachte weer beweegt zijn bloesems
blijmoedig naar mijn bankje
ik vraag hem niet
naar zijn naam
welke beelden hij ziet of zijn…
Huize Oudehorst II
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
660 Het bankje van kreupelhout kraakte
alsof het vroor. Opa verkneukelde zich bij het idee
van een neutje of wat
en de onvermijdelijke kat van broeder Wout.…
WIJ HEBBEN ER NOG OM GELACHEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 herken jij dat bankje nog
dat wij toentertijd bezaten
tot laat in de avond
wachtend op de maan
die voorbij de wolken kwam?
innig omstrengeld
veertig jaar later mokte jij
naar huis te willen
omdat jij de maan zat was
wij niet de eerste waren
die erop landden?…
Losse stenen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.298 aan het einde van de dag
verdelen strepen je huid
breken centimeters je lange haar
het uur trekt langzaam aan
op de hei zie ik ogen
de paarse zee worden
jouw rug die langs mijn hand loopt
tekent het land dat we bevolken
vanaf het bankje waar we zitten
hangen we onze ogen in de bomen
we herinneren ons die plek
waar jij de wolken vergat…