2104 resultaten.
Vertellende stilte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
685 Een sereen winterlandschap
schilderde je vanaf je hand
in verte van een lange winter
en het drong niet tot je door
dat iemand je op afstand lief had
maar door de dood was heengegaan
in het koude landschap van de ratio
bevroren jouw intieme gedachten
hield de radiostilte het zwijgen aan
totdat alles verdween in absentie
en wat de dood…
XXVIII - Het proces - 1945
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 XXVIII - HET PROCES - 1945
herinneringen
schimmen uit een verleden
in zeeën van tijd
zuigende golven
voor zover we kunnen zien
staan we pal -
robert brasillach
waartoe gerechtigheid verwacht
van ongerechten
bereid gevonden
in de gangbare spelling
de toekomst te zijn
in de verte ligt
de vertrouwde horizon
blauw over blauw…
De zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
444 In de verte kwam de zon
met haar licht langzaam op.
Deinend kwamen de
golven tot elkaar.
Slechts enkele vogels
en mensen
waren aanwezig.
Opzienbarend was dat
de natuur in
zeer korte tijd een
gedaanteverwisseling
onderging.
Adembenemend.
Foto Dick…
in Nagoro
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 goedgemutst
samen op
een bankje
stil leven
in Nagoro
haar ogen
verdiepen
zich in de
verte van
de vallei
beide handen
rusten open
op haar schoot
zijn peinzend
hoofd gebogen
als hij haar hand
licht beroert
twee mensen
roerloos
zij aan zij
op het bankje
welgemoed
in dialoog
in Nagoro
een bergdorp
stillevens…
openbare ruimte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 ik loop alvast vooruit en herzie
mijn beweeglijkheid, misschien
ben ik blijven steken in
falend beleid, in ontbrekende
witregels als lucht tussen
beschreven adem
eenmaal buiten voelt deze plek
aan als aanwezigheid waar ik
niet ben, een stilstaande ster
in vallende ruimte, elke
stap dichter bij afleggende verte
achter het oog…
En route
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 als je even meeloopt
vertel ik over de weg
de meeste stenen
zijn omgedoopt,
dat is wat ik zeg
nadat ik ze heb aangeraakt
zijn ze niet meer als voorheen
wat meer versleten,
dieper naakt,
het karakter hebben ze nog wel gemeen
zo zal de kim, in de verte nabij,
geen echt wonder meer kennen
daarheen liggen ook aangetasten,
voorbij het moment…
bevrijden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
478 terwijl hij uitkeek
op de hoge witte
blinde muur
zag hij het
mangrove moeras
de reflectie van de
vurige zon op het
water hij zag
de adelaar
in het grijze licht
de wilde haas
in de verte het
glooiende land
het wisselende
wolkenspel
erboven geen
ijdele woorden
maar pure poëzie
waarmee hij de
zieke uit zijn
bed bevrijdde…
Vertellende stilte
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
476 Een sereen winterlandschap
schilderde je vanaf je hand
in verte van een lange winter
en het drong niet tot je door
dat iemand je op afstand lief had
maar door de dood was heengegaan
in het koude landschap van de ratio
bevroren jouw intieme gedachten
hield de radiostilte het zwijgen aan
totdat alles verdween in absentie
en wat de dood…
ochtend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 langzaam spreidt de lichtval zich
over akkers en verte
weg is de zucht van gisteren
vandaag is nu begonnen
met druppels in het gelid
slagvaardig met geharde discipline
stilte is een storm, het oog is
ons geweten
het heden is nog geen later geworden
waar we wezen zijn we nu
in het gewicht van duisternis
en de lichtvoetigheid van…
Herfst
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
573 Stil bos -
in de verte hoort
hij een ringtone.
Lege speeltuin -
wind wiegt de schommel
heen en weer.
Het klikken
van haar hakken houdt
het trottoir wakker.
Storm raast
en geselt de stad
- kattensprong.…
winter blues
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
573 het uitzicht is een
lege plek voor goden
getooid met oude veren
de lippen van perkament
ze kijken in de verte
zonder vooruit te komen
geen vlinder of zwaluw-
vlucht gezien
op deze gebroken avond
boven bevroren bomen
als verzachting voor het leed
zingt een engel winterblues
niet de bloemen maar
het ijs niet het glas maar
de…
grosso modo
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
437 wat ligt aantoonbaar aan eigen
waarneming ten grondslag
en hoe lang is een breedtecirkel
als je verder dan armlengte kijkt
door de bank genomen, in het
midden van grenzeloos, tijdelijk
onbestaanbaar voor zover de
verte reikt buiten mededinging
met kop en schouders maar niet
bovengemiddeld, wel altijd uniek
wat blijft is nadrukkelijk…
oude tijden
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
877 In de verte luidt een kerkklok
over de mistige grijze velden
Het is herfst
De bladeren dwarrelen
Over de verlaten akkers
De eenzame vrouw
Keert terug naar haar hut
Ze zocht de laatste aardappels
en uien van het land
Weemoedig denkt ze terug
aan de ver vervlogen tijd
Ze verloor haar man en kind
In een wrede oorlog
Ze blijft…
Memoire
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
519 in een memoire
laat het leven je voorbij varen
langs aanlegplaatsen van weleer
soms ver in de verte terug
wil ik de weg van mijn geest verklaren
keer op keer zoekend naar de sfeer
en markante jaren
verborgen als het ware
of zijnde achter de rug
door de glazen van heden
wordt nog steeds veel gemeden
de ziel doorsneden
opgeroepen in diffuus…
Oude pijn
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
178 wanneer mijn zicht
enkel vanuit een
brede horizon zou
betrachten de
onmetelijkheid
te voelen, hoor
ik nog de bergen
in de schaduw van dit
licht,
schudden nog steeds
orkanen vanuit de verte,
belichten sterren
dit gewicht
zwijgen nog immer
de verbindingen
eens aangegaan,
vervaagde bollen
kwik
zijn alleen te begrijpen
zoals de…
Zeilen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
379 Wanneer de boot verder
glijdt door het open vlak, ontstaat een
helderheid die zich pas toont in rust, een deining die
het lichaam verzacht, alsof de verte onthult waar alles vanzelf klopt.…
een stille aarde
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
909 weer gaat de tijd
zijn vleugels strijken
vliegen we in niemandsland
een stille aarde
laat ons blijken dat zij
in stasis is beland
we kijken in de verte
de horizon voorbij en raken maan
en sterren een eeuwigheid voor wij
ja, we gaan voor samen en
kleuren ons heelal, wij zijn
de goden en scheppen liefde overal…
Een lied
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
2.802 Jouw angst balt in mijn vuist
Jouw pijn huilt in mijn aderen
Jouw leed ademt in mijn huid
Alles kan ik verdragen
Alles wil ik je besparen
Maar de afstand is niet in te halen
Klanken in de verte
Tranen in mijn ogen
Zijn een schaduw van verdriet
Maar hoor mijn lied
Geurend naar een beminnen
Ik zing woorden
Woorden die door
Het hart…
Zicht op najaar
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.996 Verlaten hangt het oude steigertje
tegen de oever
terwijl de milde trage najaarsrivier
het afkoelende water
tegen haar kuiten fluistert
het getij keert droef; er
ruist een regen in het riet
die voor nu en later
de zomer van de dagen sproeit
in de geel verkleurende verte loeit
nog éénmaal een laatste koe
het vertrapte gras en ook de zomer…
En ik zag jou
netgedicht
3.0 met 33 stemmen
2.775 In de verte doemt het zwart
met wat schuchter gedonder en een enkele flits
Kletterend vormen de eerste druppels zich tot
een stralend geheel dat mij hoop geeft
Ik zag jou
Zojuist was de aarde nog leeg
Mensloos zonder leven
Er klopte geen hart
geen bloem stond
geen vogel vloog
geen kleuren of geuren
Alleen de regen
En ik zag jou…
Exil
gedicht
3.6 met 18 stemmen
12.717 Ik ontwierp mij
want ik bemoederde het woord
zoogde de letter
verschoonde het leesteken
en trainde het woord zindelijk
Hun zichtbaarheid was violentie
hun aanblik decimeerde mijn verte
hun schriftuur beletterde mijn verstomming
en hun lectuur belas mij de school…
zich wiegen in de wind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.271 ik zocht je
in het bloemenveld
je blauwde tussen groen
zo teer mijn kleine held
je zag de anderen
zich wiegen in de wind
hun kleur en harten
vol met voorjaarsgeur
je bloeide
op een koude plek
de hemel bleek een grauwe
vlek toen jij ontplooide
maar zon ontdooide
wat bevroren was
gaf jouw bloem het blauw
dat ik altijd in de verte…
Benauwde hechting
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.656 Toen je weg was
Bleven mijn handen
Onophoudelijk naar je reiken
Mijn ogen je eindeloos zoeken
Vragend of je de stilte wilde vangen
Die in de verte lag
Het was net alsof
Het kind bleef schreeuwen
Het kind bleef roepen
Het kind bleef vragen
Het kind alleen
Blijft wachten
Tot het krijgt
Tot het geeft
Tot het krijgt
Tot het geeft…
the sound of simon
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
460 zwijg
zeg ze niet
de woorden die
ik niet wil horen
ze klonken al wel
duizend maal
in mijn hoofd
zwijg
laat me even
de lucht bespelen
de wolken witblazen
om de verte te lezen
klanken verbannen
vergeten
spreek nu maar
doe het zachtjes
met tedere woorden
fluister iets liefs
dat ik wil horen
reik me je zinnen
bakens voor nieuwe…
ze dicht mirakels
gedicht
4.4 met 38 stemmen
5.919 poëzie haar zang
tonen dragen verre verten
toomloos temperament
haar letters
houden ’t niet binnen
schreeuwen het uit
schreien zouten over schermen
resoneren
voor eeuw’g
op ’s mensen huid
zelfs dan nog
is zij ingesnoerd
haar zegging
springt buiten zinnen
hangend aan haar mouwen
ziet men haar altaar
alles is uit vouwen
spett’rend van…
Droom
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.382 Dan droom ik en droom ik weer
van een schitterend huis
verdiept
in vele kamers
uitgevend over
verre verten
en lokkend landschap.
Wij zijn er.
Jij en ik.
Wij samen.
Dan rolt er
gedonder
gruist er geraas
scheuren muren
stuivend tot puin.
Maar
Wij blijven samen.
Onkwetsbaar.
Vallende brokken raken ons niet.…
Oud buiten
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
765 Daar zit hij weer buiten
op zijn schaduwplekje
de wind waait wit
door schaarse haren
zijn ogen staren
in de verte, leeg
de oorlog, zijn kinderen
zijn allemaal overleefd
de wereld is allang
te ver weg voor hem
hij is bij al zijn doden
al bijna in het niets
straks
gaat hij weer naar binnen
naar zijn vertrouwde stoel
het enige verschil…
Zilveren tranen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
895 In verte
waar meeuwen hun schreeuw
krijsen in noorderwind
dwalen gedachten samen
heel even dacht ik
jou hier te treffen
te horen en te voelen
maar het blijkt een illusie
van de nacht
het donker verbergt
mijn getergde gelaat
ik proef het zilte zout
raap zilveren tranen in zand
wis de sporen
in dit verlaten land…
hij
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
974 hij ziet niet in het donker
zijn ogen terneergeslagen
vragend in de verte
in wanen van de nacht
hij wilde haar beminnen
met een aarzelende tast
van besmuikte handen
en bleke vingers
nu dwaalt hij en doolt
in vergetelheid
zijn lot zieltoogt
in miezerige kanalen
wie zal zijn rit verder zetten
en hem de blauwzoete dromen…
suites voor annemieke XIII -Yburg-
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 wij zijn de enigen
wrijfkoeken met een glimlach
boven op de berg
een gerookte zalm
zacht als een bocht in de rijn
mist in de verte
het wilde zwijn kreunt
en wordt kreunend verorberd
zon in een zucht wind
een glas voor een fles
in de verblindende zon
de dubbele prijs
een fles voor een glas
verwend voor de halve prijs
dicht bij de…