12648 resultaten.
zonnebloemde kleur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
741 je streelt met licht
als koude mist
het strand vangt
met een klamme hand
ik vlucht en zoek
je warmte op het land
je brandde
in het glooiend geel
van franse heuvels
zonnebloemde kleur
verliet me in de onweersgeur
van pasgevallen regen
je straalde opwaarts
in het gletserwit
helderde de kale wand
sloeg onverwachts toe
met lawines…
Bovenmenselijk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
743 Ik oefen
in het behoud van de soort
streef echter bewust
naar de orde van aarde
een vruchtbare laag
op gestold steen
schimmels hebben een naam
muteren
tot een plaag
tot menselijkheid
tot heerser over leven
maar in de orde van aarde
zijn er schimmels…
om het behoud van evenwicht…
Wereldbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
832 Onze landmassa verloor saamhorigheid
continenten dreven langzaam uit elkaar
onder invloed van de meest verduurde tijd
de beweging scheidde onberekenbaar
Maar vanuit de ruimte, hoog aan perspectief
zagen we een ander, heerlijk hoopvol beeld
alle levensvormen groeiden explosief
en het nieuwe uitzicht werd ons voorgespeeld
Elke ademtocht hergreep…
Ik ben van de buiten
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.141 Ik kreeg van mijn ouders,
Van ieder mijn part
Van vader mijn schouders
Van moeder mijn hart
Ik vocht om mijn stuiten
Met zuster en broer.
Ik ben van de buiten
Ik ben van de boer!
Bij d'eigenste pachter,
Eerst koeier, dan knecht
Mijn klakke van achter,
Mijn hoofd immer recht
Zo dien 'k om duiten,
En teer op mijn toer;
Ik ben van de…
gewoon even lekker...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
801 Kriebelzon
en ritselwind
Wiebeltand
en peuterkind
Rinkelroer
en koffiegeur
Zomerstoel
en wolkenkleur
Zwaluwdans
en harteklop
Hersenspin
en ruitjesdrop
Al die dingen
en nog meer
Autoloze zondag sfeer…
Sterrenbeelden
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
927 hou me nog staande
in een kleurenstorm
met penselenpracht geschapen
een dans –droomrijk
mag ik me gelukkig prijzen-
maakt zweverig genot
ik schets de nacht
die sterren meer verdicht
maar ruimte laat me open
tot morgen
in een ander licht
ontwaakt…
De beukenhaag
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.374 Langs de uitgetreden duistre weg
Bouwt, om de tuinen te versperren,
De oude ruige beukenheg
Haar zwarte wal tegen de sterren,-
Het dorre hout ruist in de nacht
Als een eindeloze klacht.
Van onder kaal en afgetrapt,
Vol puisten aan haar arme stammen,
Is zij aan alle kant gekapt
En wuift geen tak meer uit haar kammen,-
Van buiten is…
impressie
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
602 de stortregen heeft huisgehouden
in voor- en achtertuin her en der
wordt mijn weg bemoeilijkt
door scheefgevallen guldenroede
voeten en broekspijpen zijn kletsnat
binnen enkele seconden een bamboetak
zwiept in mijn gezicht naaktslakken
schuiven met allure over de tegels
een nieuwe bui nadert…
Zefir en chloris
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.965 Zefir lag ontsluimerd neer
Bij de gloed der middagstralen;
't Avondlied der nachtegalen
Wekt de slaper weer.
Zachtkens wiegt de berk haar kruin;
Fluistrend staan de popeldreven.
Als hij vrolijk aan komt zweven,
Langs het scheemrig duin.
O, hoe geurt het van rondom;
Nu zijn vlucht in 't bos blijft hangen!
Chloris lokt, vol zoet verlangen…
Morgenlijk verwachten
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.633 De dag staat als een maal bereid,
Ik proef in 't zuivre morgenlicht
Als een nog woordeloos gedicht
Uw naë afwezigheid.
De verten zijn al luw van u,
Waar zon de laatste neevlen reeft,
Gij zijt al in het windbegin
Dat door de tere toppen beeft...
Breng mij mijn deel van 't koel gespeel
Dat tintelwater achter wilgen doet,
Van 't luchtazuur…
Na zons-ondergang aan zee
poëzie
4.5 met 4 stemmen
3.815 Zonne stervend zonk in zee,-
en een wijde wade spreidde
op de brede kimme neer
't wolkenheer.
Eenzaam ruist de duistre zee,-
langs der duinen ruige kruinen,
als met droeve dodenklacht
zucht de nacht.
Eenzaam, eenzaam ruist de zee,
slaat de kuste zonder ruste,-
moeder aarde ligt alom
doods en stom.
Op het woelend vlak der zee
wislend…
Geheimen achter schors
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 Zwijgend langs het schimmige pad
in een schier eindeloze rij
schuiven ze langs mijn flanken
vol scheuten, takken, ranken
diep droevig druipend nat
soms ook weer vrolijk stralend blij
zien ze op mij neer, geen besef
van mijn groeten en mijn danken
voor al het stilzwijgend leven
geen woord over mijn gedachten
geen glimlach uit hun kruin…
OCHTENDDAUW
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.484 De ochtenddauw legt zijn kristallen
op het nu nog onzichtbare gras
de zon zal het laten verdwijnen
de kleur weer geven wat het was.
Mistend nevel in de ochtendgloren
maakt het zicht wat minder scherp
turend staar ik in dat grijs gordijn
waar ik eventjes mijn blik op werp.
Zie daar dan de eerste zonnestralen
voel de warmte op mijn huid…
Concert
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
790 Ik zit buiten onder het balkon
aan de rand van de regen. Het geluid
van de neervallende druppels
op de straatstenen valt samen
met de hardere klanken van de druppels
op het metaal van de zonwering.
De straal water uit de verstopte dakgoot
soleert, de bliksem levert de lichtshow.
De donder dissoneert luid, gevolgd
door de klap van een dichtslaand…
Wonderlijk
netgedicht
2.1 met 12 stemmen
1.160 Hun podium is de zwarte nevel
waarin ze eindeloos dansen mogen
de schittering op een natte gevel
maar ik zie niemand opgetogen
Hun glorie straalt al eeuwenlang
geen notie van begin of eind
wie geniet van het nachtelijk behang
vreest dat ze morgen niet meer verschijnt ?
De wonderlijke hemeldans
van al die sterrenpracht
zo alledaags, ontdaan…
Zonnebloem
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.191 Als een naar de zon gedraaid gezicht,
door zijn warmte uitverkoren,
zonnebloemen verlangend naar het licht
een nieuwe dag, het ochtendgloren.
Hunkerend na de donkere nacht,
wachtend op de dageraad,
verdriet en pijn weet ik verzacht
door zonnestralen die ik binnenlaat.…
Dansensde elfen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
689 ganzen die in gedachten zijn gezonken
ontwaken door liefdevolle muziek
dwangmatig gaan ze naar beneden lonken
genietend van al het akoestiek
in gladgestreken water
dansen elfen op waterbloemen
omgeven door een prachtig theater
laten ze zich door een lichtbundel inzoomen
de blauwe lucht
laat zich door dit schouwspel omringen
al genietend…
Onvergetelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
904 Wat kan ik nu nog verzwijgen
over de diepte die me stilde
die onder zins-en-delen rilde
om rusten aan elkaar te rijgen
`t Heerst om jou zo ongekend
als een collier uit één geheel
puur mineraal minstreel gespeel
waarin jij bindend schakel bent
Krekel, kikker, brulkonijn
mistlichten die kring vervoeren
zelfs in wortels onder de grond…
De schittering van de hemel
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
793 wanneer ik in de avond naar de hemel kijk
verbazen ogen zich door schone schijn
een paradijs zo breed van omvangrijk
geeft een warm gevoel van samenzijn
de maan symboliseert het levenslicht
opgebouwd met stenen van geluk
elke klinker op elkaar afgericht
dat resulteert in een uniek meesterstuk
het tafereel laten omspannen door sterren
die…
Nacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
847 Ik ben nog op en schrijf nog wat. Het
hoeft zo laat niet meer te rijmen. Met
wat ik denk nog wel, maar niet in klank.
Het is stil in huis en buiten ook.
Even nog een luchtje scheppen en
genieten van de sterrenpracht.
Het is zo stil daar boven, net of
daar helemaal niets en niemand is.
Maar dat weten we niet zeker. En
het zou toch zonde…
De dag lag bleek
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.170 De dag lag bleek neer op bleke sponde.
De wateren lagen blank onder blanke avond,
De lucht was stil van sprakeloze monden,
de wolken waren droef van ingehouden tranen.
De windevloot, de schepen van de luchtezee,
Lagen alle stil voor anker aan de kimmeree.
Daar was geen zonnemond de avond rood te kussen;
Daar was geen teer gerucht de stilte…
Nachtelijke visioenen
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
698 ik strek mijn ogen
naar sprankelende sterren
gedachten in mijn hoofd vervlogen
laten emoties niet versperren
genietend van het maanlicht
laat ik mijn hart ontwaken
met een prachtig aangezicht
doet het naar meer smaken
in verbazing verweven
begint een onnatuurlijk schouwspel
engelen die boven mij zweven
zo mooi als een model
met liefde…
Domburgs uitzicht
poëzie
3.2 met 14 stemmen
2.592 Opeens, met één blik te overbruggen, valt verslonken
De straklazuren Roompot tot een kronkelkreek
Voor ‘t land van Schouwen als verheerlijkt opgeblonken
En stralend aangedreven uit zijn nevelstreek:
De witte stranden en de brede berg der duinen
Met in zijn laatste plooi het kleine dorp bekneld,
De hoeven loofgepluimd binnen haar akkertuinen,…
tanka: laat-zomer
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
783 warme laat-zomer
een uitgebloeide struik toont
nog opnieuw één bloem
met verlangen beziet een
oude man het tafereel…
Herfst-mijmering
poëzie
2.9 met 65 stemmen
5.630 Of moet het zijn,
Dat ik verkwijn,
Als 't herfstschoon der natuur;
Dan, Schepper, zij,
Dit najaarstij
Ook mij ten stervensuur!
Wat me ook verbeidt,
't Is zaligheid,
In U getroost te zijn!
't Schudt, dag en nacht,
Het sterfbed zacht,
En rooft de dood haar pijn.
------------------------------------
uit: Lente en Herfst (1842)…
Zeeballade
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
979 Golven met schuimkoppen op de top
rollen speels het strand op
en leggen een schelpentapijt
in een kleurig patroon op het zand
Dan jaagt de wind de golven op
en het donderend geraas
van het aanstormend water
doorbreekt de serene stilte
Dreigend verovert de zee het land
met een nietsontziende kracht
neemt de zee als overwinnaar
vele trofeeën…
Bang voor water
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
724 ze wil een vijver
helder water suggereren
neerlegt een spiegel
in het groen
zodat vogels erin vliegen
en wolken reflecteren…
zee
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
940 in golvend stromen
uitgevloeid
trek jij je traag
terug
wijl zout op zand
verzadigd strand
stil na-ebt op
haar rug
nog rust
de kust
der dromen
tot zij weer
samen komen…
Windsurfer
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
770 Op een hoge golf
bedrijft hij zijn acrobatiek
tot de zee het wint.…
Blarenlied
poëzie
4.1 met 19 stemmen
4.587 Wij, dorre en dode blaren,
Wij komen stil gevloon
En vlechten door uw haren
Een goud- en bronzen kroon.
Daar, waar wij ritselend vielen,
En strooiden herfst-gewaad,
Daar sterft iets in uw zielen...
Gij, die er over gaat.
Wij leggen in uw ogen
Traan van weemoedigheid;
'De zomer was een leugen';
Zo zucht ge, wijl ge schreit.
Neen,…