Netgedichten over overlijden

Hij geeft ontslag van leven en neemt je zijn en wezen. De sporen die je achterlaat de hechting aan de wereld zullen overspoeld worden en door tijd gewist. Niets, geen stofje zal zich herinneren aan jouw bestaan…

Vroeg in de morgen loop ik over de begraafplaats heen naar het hoogste punt. Daar laat ik mijn ogen weiden over de dodenakkers, over al die stenen in gelid. Een haiku die ik pas las komt bij me boven: regen twee jaartallen een naam Hij is van Luc Lambrecht. Het lijkt wel een haikuskelet. Korter kan niet. zon drieëndertig jaar agnus…

Hij vond het fijn om te gaan varen met zijn lieffie in de boot op de vliet wat liggen dobberen of vissen in een grote sloot Hij had het niet op kou en regen werd blijer van de zomerzon van klussen thuis of bij de kinderen en buiten eten als het kon Hij vond het niets om stil te zitten een mens geboren om te doen geen geluier of niks nuttigs…

oh man, we zullen je missen je humor en scherpte, wat je op de korrel nam de blues die je deelde, de grappen jij, die speelde met een vloeitje en een kam schreef in een lied als er een hemel is vol ouwe hippies dan wil ik daar naar toe Dick, goede reis en houdoe…

een nacht vol rust wakend door een kleine ziel die stilletjes haar liefde aan jouw oude handen gaf een nacht in pijn wakend door mijn eigen hand en boven alles, op jouw hoofd de ander hield je vast de nacht ontlast met jouw blik gericht naar haar jouw liefste uren lang haar naam en ogen in de jouwe dansend op haar hartenklop die stervend…

Jouw schaduw hangt over alle meubels: het kastje dat je achterliet staat vol met snuisterijen daar achter in de hoek. De klok ooit nog de trots van oma tikt verder hier de uren vergroten steeds de afstand tot wat je achterliet. Het huis de muren vol verhalen vult zich met nieuwe bloemen van hen die jij nooit zag. Het erf eens zo…

Weldoener, patriot, verlosser, Ché, Don Quichote liberator, Robin Hood, Batman, zot. Gaf een onderdrukt volk terug wat hun jarenlang stelselmatig door een dictatoriale, corrupte rijke elite was ontnomen: HOOP!…

ik had erom gevraagd een kleine bloem in groot vertrouwen geplukt vanuit een twintigjarig strandgebied zuiver, slank en wit nu slechts nog een koestering heel stil rond virtuele blaadjes, uitgegroeid tot enkel nog herinneren waar moet ik beginnen? vroeg ik zacht ik ben ver, verloren in een land van kou ik dank je voor de jonge vrouw…

Na het begraven komen de problemen, Een vers gedolven graf ligt er slecht bij. Een uitvaartondernemer tipte mij Voorlopig maar een opklapgraf te nemen. En ik ga blind op zijn adviezen af, Zo ’n man die kent het klappen van het graf.…

je kunt bloemen brengen naar de graven en as verstrooien op het veld schepen varen in en uit de haven een oude man telt traag zijn geld hoge bomen buigen niet voor kleine struikjes aan hun voet er is geen wedstrijd in verdriet voor wie elke traan oprecht begroet leven komt en leven gaat de kosmos doet haar ding zij botst en deint, kent…

wat dwarrelt er nog als een blaadje is het een vlinder die haar vleugels in de wind draagt een donkere vlek misschien op een gedachte of een verdord tij dat richtingloos uitpuilt en uiteindelijk neervalt in een kleine vonk van hoop ik huil om de dood van een kind midden op straat het is nooit de eerste keer dat het herbegint het sterven…

Vanmiddag bij Monnickendam geschaatst, was echt goed staalhard ijs. Heb tien rondjes gedaan, plus even een matige erwtensoep tussendoor, maar was vooral ook mooi : die Gouwzee, die sneeuw, dat dorp en een laagstaande heldere zon die gaandeweg steeds verder weg zonk in nevel. Moest je af en toe wel even stilstaan om dat…

Ik ga je missen met je mooie ogen stralend als altijd om mij heen. Je lieve gezicht dichtbij mij Ik ga je zo missen nog meer dan jij mij.…

Behoedzaam volgen mijn vingers het spoor van leven op zijn gezicht. Laat mijn vinger één moment rusten op zijn gesloten mond. Tracht zijn eenzame handen te warmen met de mijne. De stilte vult zich met flarden verleden. Een vroege fietstocht over paarse hei, wij oogsten zwijgend uit zwarte grond, handen vol paarse bessen. Aanmoedigen langs…

Verdien de stilte, die als de nacht - als een zwart zijden mantel - schrijdend en schreiend over het eigen graf neerstrijkt De doden hebben ogen in lichtjaren met de halo van een hangende hemel in een zwevende hel Verjaag er ongenode gasten die de einder zoeken en daar hun polsen leegschudden verveeld de kelk des doods half leeg…

Ik zag vandaag mijn moeder op straat lopen Maar het was haar niet Ik wou haar achterna lopen Maar ik deed het niet Toch voelde het alsof ik een kans misliep Om nog eens met haar te kunnen praten Om te zeggen hoeveel ik van haar hou En dat ik haar zo mis En dat ik wou Dat ik nog eens met haar kon praten Maar ik weet dat zij er niet meer is…

Met Kerstmis zou ze weer zijn thuisgekomen, mijn kleine meid met haar goudblonde haren waar ik zovele nachten naar kon staren en in haar ban begeesterd van kon dromen. Soms kan het mijn vrienden wel zorgen baren als ik hun weer foto’s van haar wil tonen, “want daarin”, zeggen ze, “kun je niet wonen, wees er eens klaar mee na zovele jaren!”.…

Voorzichtig navigerend in donker gevaar loert om de hoek zonder lamp licht dooft in levenloze ogen blikken werpen op hopeloze toekomst beelden vervagen van vroegere levens ervaring was toen alles uit broodnood zakelijk wordt de lijkzak gesloten.…

Midden in het heideveld rust jouw as geborgen in een blauwe urn met opschrift: omdat jij bijzonder was dat is ook zo en elke dag mis ik je nog maar toch bezoek ik je niet vaak ik vind er niets geen ogen die ondeugend glimmen geen hand die even in de mijne knijpt geen lijf waar ik mijn armen om kan sluiten enkel maar een urn met…

Gitzwart draagt het kalend land de kille, aardse graven Geërodeerde tekens trekken sporen in het oog Het zweemt naar oude stilte De Dood hangt er verborgen Nu nevels niet meer slierten om Hades’ koude bruid Zij hoort slecht nog het janken het spoken van de wind ondanks de vele zielen die zij opmerkzaam is Die wereld kent…

je schaduwen vervagen door het heldere licht dat anderen aandragen je lieve lach krijgt zonder zorg en pijn weer warmte en kracht ogen lichten op en stralen als de mams uit vroeger dagen in aanpakken zonder dralen jij bent meer dan herinnering leeft weer op tussen ons in samen verder gaan in een nieuw bestaan…

Het zandpad langs de akker krek twee bunder Gert, de oudste, niet de slimste van de drie broers ging die middag maaien Ik, stadsjongen, mocht mee op de zijplaats van de tractor gebogen staal, rood geverfd met ronde gaten ruikend naar ijzer Heen en weer, over het land strook na strook steeds keek ik naar het huis dan weer naar de andere…

De dood heeft tijd genoeg om alle levenden te verzwelgen, begin en eind van elkaar te verlossen, om weer te laten zijn wat nooit was, zonder heugenis of ochtendgloren. De dood stelt geen vragen, maakt antwoorden zinloos en bezit tot niets, laat kinderen om ouders huilen zonder wie zij niet zouden zijn, laat ouders lijden die zonder kinderen…

rustplaats grijze schaduwen in langzame stilte geen blad dat ruist zelfs de lente heeft haar jonge stem verloren bloemen vlijen zich in omgang neer het restend hart laat zich dragen…

als ik dadelijk anders mag zijn zal je dan vast in gedachten blijven? koester je mijn ziel bekwaam en liefdevol beleef, bemin, besta verbeter je mij nooit? dan is daar de dag waarin de rest donker zal zijn en men zal buigen in het lot dat ons tekent? ooit…

ADAMANT - GRAFSCHRIFT Sta niet aan mijn graf in smart; daar is mijn ziel niet, noch mijn hart. Ik ben de waaiende winden, de kwartsglans in sneeuw te vinden, de herfstregens zo zacht als wijn, op het rijpe graan de zonneschijn. In de morgenrust bij jouw ontwaken ben ik wat je weet te raken in stille vogelvluchtspiralen; ‘s nachts ben ik…

ik schrok toen ik hem zag, wat was hij mager in holle ogen zag ik reeds de dood maar toch die rechte rug, hij hield zich groot bleef blijkbaar strijden tegen zijn belager van welke wrede kiemen was hij drager hier stond een arme ziel in stervensnood wie schonk hem aandacht, bracht genadebrood hij liet geen traan, was kennelijk geen klager…

as van de vulkaan as van Kees dezelfde materie behalve de maan…

dood kronkelt dagen tot een langgerekt rouwlint vol herinnering…

Het liefst doet hij Zijn ogen dicht Zij is er niet meer De pijn is er zodra hij Zijn ogen opent Dat wil hij niet meer Het liefst doet hij Zijn ogen dicht Dan is zij dichterbij…