Alle inzendingen over moraal

Ik kom nu rond voor mijn geaardheid uit Maak er een speerpunt van in mijn beroep Ik sla de kinkels met hun heilig boek Het recht lijkt veel op iemands hoge fluit Een wonder loopt al vlotjes uit de hand Mijn moeder dacht mij homo tand na tand…

Verontwaardiging sliep daar waar eens verzadiging zich schaarde in een veld versteende bomen zat gevoerd - meer dan voldaan Zonder te weten hoe de geur het huis van kastelozen scheurde en de nasmaak van de honger naakt de machtelozen kleurde hoe vernederd de vernederden hun droom zagen vergaan tezamen met de rechtelozen die hun lege handen…

Als niets iets is, is iets dan niets?…

Verwacht van een ander niet, wat jezelf nooit doen zou, want al staat vragen vrij, het is altijd hem of mij.…

Hij heeft het mooie boek al zeker 100 keer gelezen, zich vereenzelvigd met de hoofdpersoon. Zich dermate ingeleefd dat ie van voren niet meer weet wat van achteren de waarheid is.…

Verre horizon, Zonder boog, zonder gewelf. Doch helaas één vraag; Daarop is het antwoord vaag “Wie is dat? Ben ik dat zelf?”…

De deur stond open, dus intrappen was overbodig. Zette een pas die, als was ‘t, een eerste stapje van ‘n kind, wankel en overal aan vasthoudend, maar eenmaal de zet over de drempel gedaan, wist men dat de eerste pas de meest waardevolle was. En zo lopen zij nog steeds.…

Blazen schrijversteksten hun laatste adem uit, verraad de kleur van inkt, waarin het neon de twijfel spuit, breekt alleen het ego in het zicht van elke morgen, vloeit het licht door polsgewricht, verstijfd in een literair gericht van achter ieder poëtisch aangezicht, in het zicht van dichterlijke associaties of het snel gekozen plagiaat…

De waarheid klinkt raar uit de mond van een leugenaar…

Van leut tot oude krantenknipsels stapelden zich woorden als briketten vol met achterklap gelegen voor de haard Wie spitste hier zijn oren niet een vonk te horen smeulen wie zag er hier het branden niet van bijenwas in maan ? Ik maakte voort - de tijd die vloog vannacht zou hier een haan nog kraaien en ik hoorde van de snede bij het aangebroken…

Hij wil het opgeven, wat weet ie nog niet, want opgeven is niet zijn ding Zal hij opgeven, in de vorm van geef het op, of zal hij opgeven in de vorm van stop. Maar als hij opgeeft in de vorm van braken, zal er nooit meer iets zo lekker smaken Dus is opgeven zeker en vast een optie, maar echt stoppen is dat vast en zeker niet. Dus wil…

indringend klonk de voordeurbel aan het achterhuis werd gemorreld in de entree stonden drie man een uniform twee in driedelig u zult terstond moeten betalen uw schuld blijkt gruwel opgehoopt bij mij valt zeker niets te halen ben ooit als dubbeltje gedoopt wacht maanden…

Waar heb ik het verloren, toen ik omkeek en vele jaren ouder was, vergeleek me toen ik werd geboren, ben ik levend dood of begint het pas een gedreven duel in een tweegevecht, lijken beiden helften even echt, waarvan de waarheid verder reikte dan het toekomstig pad, zocht naar de kwaal in het hof van Eden, maar wist niet wat, waarschijnlijk…

Hij maakte een pas op de plaats Niet voor 't eerst of voor 't laatst. Hij maakte een pas op de plaats dus zie je hem staan stap er dan ff naast. Dan staat ie niet zo alleen!…

daar sta je dan geen blad voor de mond, genomen volkomen ontvankelijk stelde jij je bloot en de kritiek kwam, van alle kanten…

het komt voor zelden maar het komt voor dat men mij respect betoont meestal hoor ik dat niet eens moet men mij daar op attenderen gewend als ik ben aan grinniken achter mijn rug als ik weer eens wat stoms zeg echter ik ben daar nooit op voorbereid dus dan knik ik maar wat lullig maar zeggen ze dan zie je wel wat een klootzak…

Ik werkte me door de menigte met mijn ellebogen en heb het er nu achter.…

Jij bewoog mij daar het huis te bouwen met een dagelijkse krant en een dichteres op het dak en ze sprak daar over het weer over de oorlog en eindelijk vrede tussen ooievaars en zomerregen liefde ze de kinderen en mijn wiegend lied nam ze op in haar vloeiend repertoire vol speelse zomer woordenzinnen zag ik het dak vaak als de hoogste…

De ster uit het Westen is dood Nooit tegen het kind opgewassen gepuberd, adolescent, volwassen te jong in één keer uit de goot Zingend gaf zijn ziel maar brood Dansend weg zijn eenzaam hart Voor nog meer kamers smart Geen kunst was voor de fans te hoog Gegrepen, gegijzeld door hun nood Gebrek aan god, liefde, werk Veranderde het gezicht…

Open je ogen en zie open je oren en hoor open je armen en verwarm open je geest en denk open je hart en geef open je deur en ontvang. Open je geweten en vergeef open je gevoel en ontvang. Geef liefde en krijg terug Sluit je mond en zwijg stel je wezen open voor geluk.…

Vertel hen over reizen en over de weg de eerste kleine stapjes en dat na de bocht opnieuw een pad en een knik verschijnt lopen een ander woord voor bewegen lijkt Talent voor wat dan ook geen garantie voor geluk, gezondheid of rijkdom blijkt Haten en beminnen, ervan weten en er niets aan kunnen doen, daaraan haast kapot gaan Er is niets mooiers…

Op elke slak een ijskoude gezouten vinger trekkend aan een eeuwenoude klok ben ik de slinger Tik tak, tik tak, en nu ben ik de klootzak? touwtje erom heb je een broodzak Lees me liever niet als je niets verstaat beter dat je arrogantie het brede pad af gaat Ben je lekker snel thuis ook en kan niets jou deren maar helaas nooit iets meer bij…

Gevoel alsmaar te zwerven, als ik de duidelijkheid verkies, over lege oceanen, waar allang geen land meer is en geen raadzaam baken, langs de meeuwen in de witte doktersjassen, schreeuwen oordelen uit de kelen, waarvoor ik de neus gesloten hou, die alleen maar twijfel zaaien, wat achterblijft op een afgewogen zeef, zijn de nog…

Dagdromend kijkend in de verte Overpeinzend al die jaren Boos om wat niet lukte terwijl Dat toch zoveel dingen niet waren Glunderend en voldaan, kan ik Wederom de hele wereld aan!…

Niets wenselijks of vreemd zelfs alle gebeurtenissen op een rij zijn gehonoreerd omdat simpelweg het rijmen lange files laat ontstaan boeken vol gekrast met wijze woorden, grootdenkers die de wereld menen en meenden te kennen zijn nu de pilaren van wolken waar de hemel op rust in bange dagen martelingen en lovende woorden voor een zelf…

Een fabel. ‘Is dat scharrlen met je schenen!’ Riep een kreeft zijn broeder toe: ‘'t Zien allenig maakt me moe. Loop toch rechter op je benen!’- ‘Met plezier,’ zei de andre toen, ‘Als je 't mij maar vóór wilt doen!’ Laat ons geen gebreken laken, Waar wij zelf aan schuldig staan! 't Zal met de andren beter gaan, Als wij 't eerst…

Zodra waarde, waardering wordt word waardebepaling plotseling ingekort tot een waarderend gebeuren.…

Als tedere bloemblaadjes openen van de witte roos in maagdelijkheid zo puur onbevlekt in zachtheid van diepe liefde zoete geuren van beminnen zit er een steel van doornen die het hart bloeden laat want ieder die het pad bewandelen gaat weet dat niets is zonder pijn en zorgen van verleden het nu en morgen…

Met het afhakken van het hoofd behorend aan de drie meter lange reuzin was het nog niet gedaan met de terreur van de nog geen meter hoge koning Zelfs zijn vrouw en kinderen moesten eraan geloven opdat de vorst aan volstrekte eenzaamheid overleed En de reuzin, zij leefde voort naaide gewoon haar kop vast aan de overgebleven nek…

ik moet mij haasten deze ochtend het telefoontje kwam laat zwaaiend in de deur de fragiele vrouw 'hier moet je zijn' en ik deed mijn ding klom op een ladder, het stof lag hoog en zij moest steeds gaan zitten omdat zij niet meer zo gemakkelijk bewoog ik heb alles uit de kast gehaald, ik word daarvoor betaald en alles terug…