1421 resultaten.
Sterre 2015
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
507 Glas laten vallen, stuk laten gaan
jou omhelzen, werkelijkheid behouden
scherven vinden lang na het vergaan
Vingers snijden en de wereld rood
laten kleuren, omdat we menselijk zijn
Jou toch nog kunnen verlangen Sterre
de koude, de passie en het licht
van de trein, die uit de aarde scheen
Jij was daar, draaide mijn ring
om en om tegen de…
Vriend
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
861 Wat is er in de storm van emoties
die in echtheid aan ons bindt
nog te vinden van de devoties
zoals in vriendschap bij een kind
jij met je materiële overvloed
in een wereld van vergane glorie
ik in mijn armoedig ondergoed
ben ik nog waardig, potjandorie
we kwamen toch allebei naakt op aard
is deze vriendschap je niets meer waard
we kunnen…
Afscheid
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
817 Deze aarde, dit bestaan,
eindeloos ontmoeten,
liefdevol een ander groeten,
dat zal nooit vergaan.
Zon en regen, gang van eeuwen
steeds opnieuw waar adem gaat;
voor de liefde en het hopen
is het nooit te laat.…
Matineuze wonderen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 Zonder goede gronden bij het omzien
reeds de treurigen tot zoutpilaren
doen vergaan.
Zulke morgens vragen om matineuze
wonderen. Die wat kleur teruggeven
op menig ochtendgezicht. Nu te spreken
over wat deze kunnen verbijzonderen;
is één ochtendsessie met de blik op
een betere toekomst gericht.…
God rolt de zonnen door zijn handen…
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.611 't Geheim blijft tot de nacht behoren,
waarin ik ben ontstaan,
tot, opgeslorpt, in schijn verloren
in 't licht vergaan
in U ik word herboren!…
Herfst
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
612 ik wil jouw kleuren in mij voelen
verwondering in je ogen zien
voortrazend vuur in regen koelen
jouw strijd aanschouwen bovendien
ik wil de bladeren met je delen
rapen wat jou speels verliet
stormwind ervaren, mij nooit vervelen
genieten van wat 't verval mij biedt
samen verkreukelen, vergaan, vergelen
elkaar verliezen in bevrijdend…
Anima
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.861 Is zij wat overblijft
als de bezieling der beschaafdheden
ons in duisternis achterlaat
om te vergaan in ons verloren zijn?…
Aan de Dom
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
600 Utrecht, stenen kraamwieg van herinnering,
vergeeld dagboek bezaaid met zand,
bed van klei met vergane minnaressen
en uw grachten vol stromend stof.
Uw stegen met onafgemaakte vrijpartijen
en riolen overlopend van BH's,
necropolis van verteerde vrienden met
nagalmende dranklokalen.…
Levensvragen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Niet vergaan?…
OPNIEUW BEGINNEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 ach zitten we niet
allen in de grote ballon
met heelal als naam
en als die wordt doorgeprikt
zal alles erin vergaan
en wordt er niets meer naar
belangrijkheid gerangschikt
in alles zitten verschillen
in kunnen en in willen
maar alles heeft z’n belang
die vogel die vlinder die bij
dat bloemetje en ook jij
in alles zit verbindende samenhang…
Het werkelijke bestaan?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
356 Van niets te leven dan
van de zucht naar die
waarachtige schoonheid
in het tijdswiel van
de geaarde ziel tot
humus voor de
toekomst te vergaan
waaruit een
purperen maan
hem uit het verleden
baarde in een
sacrale metafoor en in
het daglicht vergaarde
in de fluistering
van stemmenrijk en
vanuit het bladerdak,
van eigenwaarde…
Nieuwe dromen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
471 net
voor de spiegel
tot orde gekamd
een afscheid
zoals van het
oude jaar
haar terugkomst
vol blijdschap
in een weer
stralend nieuwjaar
haar bagage
is niet vergeten
het was te zwaar
en te veel om
alles nog te weten
uit de pakjes
dozen en tasjes
maar ook na
het verhuizen
zullen zij
blijven komen
als hun realiteit
is vergaan…
LAIS CCCIX
netgedicht
1.7 met 17 stemmen
426 O moeder der goden, laat mij vergaan,
gun mij de sluitende ring van haar al.
Eindig in schokken dit wrede bestaan.…
Voorbij het rif
netgedicht
4.8 met 40 stemmen
1.650 volkomen uit koers geraakt
bij het omzeilen van de Kaap
in ‘t allerijl verlaten nest
gaat het gekraai verloren,
serene rust aan de overkant
omgeven met zacht groen
soms zo wonderlijk levensecht
bevalt het water voorbeeldig
gedragen haar mooi evenbeeld
met zeilen hoog gehesen
toont ze haar behouden sterkte
na het met man en muis vergaan…
Jouw horen en zien
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
443 in jouw
horen en zien
ben ik vergaan
nog wat oude delen
en fundamenten
zijn blijven staan
ik ben geraakt
met zachte
hemelse krachten
die mijn gedachten
richten op jou
als middelpunt
dit ervaren is
nog spannender
dan geboren worden
in een wereld die
met onze liefde naar
volmaakt zal groeien
in een wereld als
gemeenschap
en…
geen titel
gedicht
3.0 met 6 stemmen
1.380 De wereld mag weer eens vergaan,
de mensheid zich te pletter dromen,
zolang hun blaren ons omzomen,
hun wortels in de aarde staan;
-van Atman tot en met Brahman
is niemand wijzer dan de bomen.
Wie heeft er altijd alle tijd,
wie blijft er eeuwig op ons wachten,
wie vangt de wind met zijn gedachten
en zingt ons ruisend nieuw en wijd?…
Druildagen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
378 Je probeert ergens voor de duidelijkheid
jouw volle aandacht op te richten
een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire
gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld
die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen
en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in
want de marmeren schouders zijn van een dode vriend
en de afgebroken…
Welvaart
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.575 Treurige bewogen stad
met teleurgestelde vrouwen
het leven heeft de kleur van stof
vergaan vertrouwen
gehaast succes op jonge mensenpad
door waanzin overdonderd
passeert een anonieme horde
als verdoofd
vergeten braakliggend terrein
in verzekerd welzijn -
haar beloning voor de deugd.…
de kleur van sterren
netgedicht
2.7 met 18 stemmen
1.261 onder een deken van sterren
in het licht van de maan
voel ik liefde in warmte gegeven
wil ik een droom niet laten gaan
een droom in duizend kleuren
intenser keer op keer
laat gevoelens zacht ontwaken
elke nacht verlang ik meer
sterren zullen verdwijnen
wens na wens vergaan
als een zucht in de morgen
laat ik die kleuren gaan
gedragen…
Voorjaarsmoeheid
netgedicht
1.4 met 18 stemmen
1.565 De oude sering staat krom gebogen
te wachten op het nieuwe leven
dat de lente hem belooft te geven
als de nachtvorst is vervlogen
Ik kijk dromend naar de boom en zucht
weer komt er een nieuw voorjaar aan
waarvan ik vraag hoe die zal vergaan
omdat mijn winter er niet voor vlucht
Te lang heeft de kou mij in zijn macht
ik ben vergeten hoe…
Heimwee
netgedicht
3.4 met 79 stemmen
27.566 Wel zijn er duizend kleine zorgen
waarin ik langzaam ben vergaan.
Ach kon ik nog één keer als vroeger,
al is het enkel in mijn waan,
met mug, met zomer en met moeder
weer in mijn ver bed slapen gaan.…
En opnieuw
hartenkreet
1.3 met 11 stemmen
1.506 proef je het bitter
van het vergaan,
hoor je het gezang nog
van de vorige lente?…
voelbare stilte...
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.832 waar in de kleur van gesloten rozen
vol verlangen het ontluiken wacht
opent pracht in die eerste stralen
vervaagt een grijs vergane nacht
fluistert de merel in zijn eigen lied
de voelbare stilte van zacht ontwaken
verdwijnen witbedauwde velden
in de warmende adem van de zon
omhelst het leven deze wintermorgen
dwalende zielen in het dodenveld…
Kus van samenstromen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
663 Jij loopt vanachter je bureau
het raam trekt roze uit de diepte
een glimlach en steeds opnieuw
de stroom vanuit de bron
vult elke vorm van nabootsing
ook ik wacht op het uur
morgen waarin wij smelten
in een kus van het samenstromen
een vederblad zachte kringen
blaast over elke gedachte
onnodig blijkt het moment
vergaan als nooit gekanteld…
Normandie 44
netgedicht
2.6 met 24 stemmen
1.371 Zat ik op het strand met ogen zien
Mensen, het bedekt en rood glimmen
Zag ik branding mensen tillen
boten vagelijk ver opdoemen
Zandig tussen tenen, haren vol
Knieën op een rustoord leunen
Het vergaan, de resten hoor ik
Het gebulder van lopen schroeien
Man bloeden zonnig rood
Grijzend wolken levend dood
Materie arterie aorta
van eens…
Nu zal ik wel moeten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.011 Ik daal even af naar de prachtige jaren
toen de zon nog over mij heen stroomde
ik mijn gevoel op goed vertrouwen liet varen
en ik nog liefdevol over ons droomde
Die tijd van verlangen naar elkaar
is in een storm van ontrouw vergaan
vervolgens brak onze gevoelige snaar
en heeft mijn tijd heel even stilgestaan
Een warme periode is abrupt afgesloten…
Heimwee
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.620 Wel zijn er duizend kleine zorgen
waarin ik langzaam ben vergaan.
Ach kon ik nog één keer als vroeger,
al is het enkel in mijn waan:
met mug, met zomer en met moeder
weer in dat ver bed slapen gaan.…
Witte waterlelie
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.211 de ondergaande zon
lokkend op haar wacht
ze vouwt devoot haar
blad’ren toe
"het daglicht maakte
mij zo moe"
klinkt ijl nog in de nacht
Aan de stille waterkant
in het schijnsel van de maan
strekken handen zich vertwijfeld uit
om de schone bloem te plukken
wat niet wil lukken want
de kleine witte waterlelie
is reeds in haar bloei vergaan…
jouw stem
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.418 niets lag er langs het pad - zelfs
jij was verdwenen in de dunne stilte
teder hulploos was je geraakt
gesponnen in klamme angst
je toekomst vaag mistig
verdronken in het licht van lelies
jij hemels moois waarom moest
jij vergaan – in mijn blanke gedachten
werd je stem gewist- in
het oefenen van geduld
droogde…
Eenzaamheid
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
970 De stilte van dit uur
voert mij weg uit het heden,
Als in de verte ik tuur
hoor ik stemmen uit het verleden
Voor me zie ik mijn jeugd
Daarachter loopt de realiteit
Ik zie vergane vreugd
Waar is hij gebleven die tijd
Ik zie een groene weide
Wij beiden hand in hand
Hoor nog wat wij toen zeiden
Voel onze sterke band
Toch is die gebroken…