Alle inzendingen over vergaan

1421 resultaten.

Sorteren op:

Sterre 2015

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 507
Glas laten vallen, stuk laten gaan jou omhelzen, werkelijkheid behouden scherven vinden lang na het vergaan Vingers snijden en de wereld rood laten kleuren, omdat we menselijk zijn Jou toch nog kunnen verlangen Sterre de koude, de passie en het licht van de trein, die uit de aarde scheen Jij was daar, draaide mijn ring om en om tegen de…

Vriend

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 861
Wat is er in de storm van emoties die in echtheid aan ons bindt nog te vinden van de devoties zoals in vriendschap bij een kind jij met je materiële overvloed in een wereld van vergane glorie ik in mijn armoedig ondergoed ben ik nog waardig, potjandorie we kwamen toch allebei naakt op aard is deze vriendschap je niets meer waard we kunnen…
mobar30 juli 2015Lees meer >

Afscheid

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 817
Deze aarde, dit bestaan, eindeloos ontmoeten, liefdevol een ander groeten, dat zal nooit vergaan. Zon en regen, gang van eeuwen steeds opnieuw waar adem gaat; voor de liefde en het hopen is het nooit te laat.…
Adeleyd24 augustus 2015Lees meer >

Matineuze wonderen

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 415
Zonder goede gronden bij het omzien reeds de treurigen tot zoutpilaren doen vergaan. Zulke morgens vragen om matineuze wonderen. Die wat kleur teruggeven op menig ochtendgezicht. Nu te spreken over wat deze kunnen verbijzonderen; is één ochtendsessie met de blik op een betere toekomst gericht.…

God rolt de zonnen door zijn handen…

poëzie
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.611
't Geheim blijft tot de nacht behoren, waarin ik ben ontstaan, tot, opgeslorpt, in schijn verloren in 't licht vergaan in U ik word herboren!…

Herfst

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 612
ik wil jouw kleuren in mij voelen verwondering in je ogen zien voortrazend vuur in regen koelen jouw strijd aanschouwen bovendien ik wil de bladeren met je delen rapen wat jou speels verliet stormwind ervaren, mij nooit vervelen genieten van wat 't verval mij biedt samen verkreukelen, vergaan, vergelen elkaar verliezen in bevrijdend…
jan zwennes26 augustus 2017Lees meer >

Anima

netgedicht
3.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.861
Is zij wat overblijft als de bezieling der beschaafdheden ons in duisternis achterlaat om te vergaan in ons verloren zijn?…
Dani Vlijm13 januari 2018Lees meer >

Aan de Dom

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 600
Utrecht, stenen kraamwieg van herinnering, vergeeld dagboek bezaaid met zand, bed van klei met vergane minnaressen en uw grachten vol stromend stof. Uw stegen met onafgemaakte vrijpartijen en riolen overlopend van BH's, necropolis van verteerde vrienden met nagalmende dranklokalen.…

OPNIEUW BEGINNEN

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 437
ach zitten we niet allen in de grote ballon met heelal als naam en als die wordt doorgeprikt zal alles erin vergaan en wordt er niets meer naar belangrijkheid gerangschikt in alles zitten verschillen in kunnen en in willen maar alles heeft z’n belang die vogel die vlinder die bij dat bloemetje en ook jij in alles zit verbindende samenhang…
catrinus31 oktober 2019Lees meer >

Het werkelijke bestaan?

netgedicht
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 356
Van niets te leven dan van de zucht naar die waarachtige schoonheid in het tijdswiel van de geaarde ziel tot humus voor de toekomst te vergaan waaruit een purperen maan hem uit het verleden baarde in een sacrale metafoor en in het daglicht vergaarde in de fluistering van stemmenrijk en vanuit het bladerdak, van eigenwaarde…
Pama26 mei 2020Lees meer >

Nieuwe dromen

netgedicht
4.9 met 24 stemmen aantal keer bekeken 471
net voor de spiegel tot orde gekamd een afscheid zoals van het oude jaar haar terugkomst vol blijdschap in een weer stralend nieuwjaar haar bagage is niet vergeten het was te zwaar en te veel om alles nog te weten uit de pakjes dozen en tasjes maar ook na het verhuizen zullen zij blijven komen als hun realiteit is vergaan…
wil melker31 december 2020Lees meer >

LAIS CCCIX

netgedicht
1.7 met 17 stemmen aantal keer bekeken 426
O moeder der goden, laat mij vergaan, gun mij de sluitende ring van haar al. Eindig in schokken dit wrede bestaan.…

Voorbij het rif

netgedicht
4.8 met 40 stemmen aantal keer bekeken 1.650
volkomen uit koers geraakt bij het omzeilen van de Kaap in ‘t allerijl verlaten nest gaat het gekraai verloren, serene rust aan de overkant omgeven met zacht groen soms zo wonderlijk levensecht bevalt het water voorbeeldig gedragen haar mooi evenbeeld met zeilen hoog gehesen toont ze haar behouden sterkte na het met man en muis vergaan…
Rob van Tol24 oktober 2023Lees meer >

Jouw horen en zien

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 443
in jouw horen en zien ben ik vergaan nog wat oude delen en fundamenten zijn blijven staan ik ben geraakt met zachte hemelse krachten die mijn gedachten richten op jou als middelpunt dit ervaren is nog spannender dan geboren worden in een wereld die met onze liefde naar volmaakt zal groeien in een wereld als gemeenschap en…

geen titel

gedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.380
De wereld mag weer eens vergaan, de mensheid zich te pletter dromen, zolang hun blaren ons omzomen, hun wortels in de aarde staan; -van Atman tot en met Brahman is niemand wijzer dan de bomen. Wie heeft er altijd alle tijd, wie blijft er eeuwig op ons wachten, wie vangt de wind met zijn gedachten en zingt ons ruisend nieuw en wijd?…

Druildagen

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 378
Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

Welvaart

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.575
Treurige bewogen stad met teleurgestelde vrouwen het leven heeft de kleur van stof vergaan vertrouwen gehaast succes op jonge mensenpad door waanzin overdonderd passeert een anonieme horde als verdoofd vergeten braakliggend terrein in verzekerd welzijn - haar beloning voor de deugd.…

de kleur van sterren

netgedicht
2.7 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.261
onder een deken van sterren in het licht van de maan voel ik liefde in warmte gegeven wil ik een droom niet laten gaan een droom in duizend kleuren intenser keer op keer laat gevoelens zacht ontwaken elke nacht verlang ik meer sterren zullen verdwijnen wens na wens vergaan als een zucht in de morgen laat ik die kleuren gaan gedragen…
danny cant.23 oktober 2003Lees meer >

Voorjaarsmoeheid

netgedicht
1.4 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.565
De oude sering staat krom gebogen te wachten op het nieuwe leven dat de lente hem belooft te geven als de nachtvorst is vervlogen Ik kijk dromend naar de boom en zucht weer komt er een nieuw voorjaar aan waarvan ik vraag hoe die zal vergaan omdat mijn winter er niet voor vlucht Te lang heeft de kou mij in zijn macht ik ben vergeten hoe…

Heimwee

netgedicht
3.4 met 79 stemmen aantal keer bekeken 27.566
Wel zijn er duizend kleine zorgen waarin ik langzaam ben vergaan. Ach kon ik nog één keer als vroeger, al is het enkel in mijn waan, met mug, met zomer en met moeder weer in mijn ver bed slapen gaan.…

En opnieuw

hartenkreet
1.3 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.506
proef je het bitter van het vergaan, hoor je het gezang nog van de vorige lente?…
Vera6 februari 2003Lees meer >

voelbare stilte...

hartenkreet
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.832
waar in de kleur van gesloten rozen vol verlangen het ontluiken wacht opent pracht in die eerste stralen vervaagt een grijs vergane nacht fluistert de merel in zijn eigen lied de voelbare stilte van zacht ontwaken verdwijnen witbedauwde velden in de warmende adem van de zon omhelst het leven deze wintermorgen dwalende zielen in het dodenveld…
danny cant.21 november 2004Lees meer >

Kus van samenstromen

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 663
Jij loopt vanachter je bureau het raam trekt roze uit de diepte een glimlach en steeds opnieuw de stroom vanuit de bron vult elke vorm van nabootsing ook ik wacht op het uur morgen waarin wij smelten in een kus van het samenstromen een vederblad zachte kringen blaast over elke gedachte onnodig blijkt het moment vergaan als nooit gekanteld…
Irmgard9 december 2005Lees meer >

Normandie 44

netgedicht
2.6 met 24 stemmen aantal keer bekeken 1.371
Zat ik op het strand met ogen zien Mensen, het bedekt en rood glimmen Zag ik branding mensen tillen boten vagelijk ver opdoemen Zandig tussen tenen, haren vol Knieën op een rustoord leunen Het vergaan, de resten hoor ik Het gebulder van lopen schroeien Man bloeden zonnig rood Grijzend wolken levend dood Materie arterie aorta van eens…

Nu zal ik wel moeten

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 2.011
Ik daal even af naar de prachtige jaren toen de zon nog over mij heen stroomde ik mijn gevoel op goed vertrouwen liet varen en ik nog liefdevol over ons droomde Die tijd van verlangen naar elkaar is in een storm van ontrouw vergaan vervolgens brak onze gevoelige snaar en heeft mijn tijd heel even stilgestaan Een warme periode is abrupt afgesloten…

Heimwee

netgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.620
Wel zijn er duizend kleine zorgen waarin ik langzaam ben vergaan. Ach kon ik nog één keer als vroeger, al is het enkel in mijn waan: met mug, met zomer en met moeder weer in dat ver bed slapen gaan.…

Witte waterlelie

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.211
de ondergaande zon lokkend op haar wacht ze vouwt devoot haar blad’ren toe "het daglicht maakte mij zo moe" klinkt ijl nog in de nacht Aan de stille waterkant in het schijnsel van de maan strekken handen zich vertwijfeld uit om de schone bloem te plukken wat niet wil lukken want de kleine witte waterlelie is reeds in haar bloei vergaan…
biba15 maart 2004Lees meer >

jouw stem

hartenkreet
3.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.418
niets lag er langs het pad - zelfs jij was verdwenen in de dunne stilte teder hulploos was je geraakt gesponnen in klamme angst je toekomst vaag mistig verdronken in het licht van lelies jij hemels moois waarom moest jij vergaan – in mijn blanke gedachten werd je stem gewist- in het oefenen van geduld droogde…
klaes4 augustus 2006Lees meer >

Eenzaamheid

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 970
De stilte van dit uur voert mij weg uit het heden, Als in de verte ik tuur hoor ik stemmen uit het verleden Voor me zie ik mijn jeugd Daarachter loopt de realiteit Ik zie vergane vreugd Waar is hij gebleven die tijd Ik zie een groene weide Wij beiden hand in hand Hoor nog wat wij toen zeiden Voel onze sterke band Toch is die gebroken…
Th.Timmermans23 september 2006Lees meer >