1614 resultaten.
Een beetje ouder.
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
588 Ontdaan van alle fleur en prachten
is nu 't seizoen van koude en lange nachten.
Maar na drie maanden wachten
brengt de lentezon mij terug tot volle krachten.
Ik kom weer tot volle bloei,
ik ben opnieuw in ganse groei.
Zo zie je maar,
ik word ouder, jaar na jaar, na jaar ...…
Stroomopwaarts ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
530 Daar ligt de kiem, het zaad,
het ontstaan uit de oorspronkelijkheid,
het ontspringen van seizoenen, uit die
dagen stroomt mijn leegte vol.…
een fragment in beweging
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
772 alsof de gesprekken
die ik hoor
zich uit boeken losmaken
ik kijk haar aan
vanop een afstandje
soms is er geen verband
en toch hangt alles samen
- meisjes en vrouwen
uit andere seizoenen, een schoolblad -
het zijn flarden die een weg vinden
aaibaar zoals rood fluweel
iedereen praat
in de warmte van haar licht
een gedachte komt…
PAASGEDACHTEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
598 Wonderschone tere twijgen
de lieve lente vangt nu aan
de zomen der bomen
nu weer frisgroen
het bruine verleden
behoort tot een
achterliggend seizoen.
Het brengt goede gedachten
alle bloemen in de knop.…
Een nieuw vergezicht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
597 Het seizoen is in de overgang
ze kleurt vandaag puur rood
een huidig moment ontplooit zich
zomers in moeders schoot
Er wordt groen licht gegeven
waar bloesem vruchten scoort
lente van haar taak ontheven
een zonnewende opent haar poort
Bij het afnemen van het licht
lijkt alles voller van kleur
tot de herfst reikt een vergezicht
wat…
Oorlog
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
793 De herfst gewapend met donder en bliksem
verjaagt het zonlicht en de warmte
winter zijn handlanger bereidt zich voor
het land binnen te vallen met zijn vorst en sneeuw
de mens wandelt door
kijkt niet meer op van de oorlog
tussen de seizoenen
hij kijkt lijdzaam toe
hoe de wereld zich keer op keer
een ander kleed toe-eigent
hij troost…
vergroeiden zo in namen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
966 ik zag je al
naar vruchten reiken
maar de lente was te pril
we bloesemden wel samen
vergroeiden zo in namen
alleen de zomer bleef te kil
we hebben niet meer
kunnen oogsten
ons seizoen was al geweest
we winterden de jaren door
in stug volhardend hopen
tropenjaren zijn geen feest
nu bloeien weer je handen
voel ik ons voorjaar dichterbij…
Lux aeterna
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
461 Jij bron, jij licht van dag en 't aardse leven
Jij oorsprong van seizoenen en de maan
Die wij in 't hemelduister niet zien staan
Maar schippers meestal gidsend licht kan geven
Jij bron van energie, o grote ster
Jij kracht van 't midden, dichtbij noch te ver…
De keizerspinguïn
netgedicht
4.1 met 58 stemmen
601 Hoe hij zigzagt over het ijs.
Met zwartblauwe kop, zijn rug blauwgrijs.
Hij is de keizer van het Zuidpoolijs.
Hoe mooi is zijn blauwgrijze rug,
zijn zwartblauwe kop, zijn lichtgeel verenkleed?
En weet je dat hij sneller dan de orka is?
Maar boven water waggelt hij
als een heel klein kind
de bek pal tegen de ijskoude wind.
Onder water…
winter in mij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
655 eens sloop zachtjes de winter in mijn leven
met kille handen om mijn hart
en kou die donkere wolken bracht
langs mij heen wisselden de seizoenen
doch mijn ziel bleef dolen in de duisternis
geen warme zonnestralen die mijn lichaam koesterden
langs mijn gezicht sijpelen natte tranen
nog steeds mijn voeten op de grond
de aarde is stabiel
misschien…
Vriendschap
hartenkreet
3.8 met 34 stemmen
6.959 Vier seizoenen op een rij,
Elk zijn zachte kant,
Maar niets is te vergelijken
Met een hechte vriendschapsband.
Het succes dat je creërt,
Het geld dat je verdient,
Dit alles wordt overtroffen
Door het hebben van een vriend.…
Over het dichten
gedicht
2.5 met 35 stemmen
27.043 Ik kan schrijven waarover ik wil
alleen: lang niet altijd wil ik en ook
het onderwerp moet bij mij horen
En zulke onderwerpen zijn moeilijk te vinden
ze moeten je in de schoot vallen
en dan plots denk ik: hé, dat hoort bij me
Zo ben ik een nachtegaal in de herfst
een krekel in de nazomer, een kind
van het late seizoen: ik ben oud
Met…
Geen bloemen meer
netgedicht
3.7 met 26 stemmen
1.058 herinnering;
ineengedoken, met het hoofd
onder lakens
geboren was ik toch en bestond
ik niet als kind, dat voor handen lag
het blije gezicht afgekeerd van doodgaan
en overbodige benen
dan waren er nog steeds die borsten
ontluikend weliswaar, maar met
stom zwijgend verbod
om bloemen te openen in de lente
dat deed jij, een paar seizoenen…
dating-site
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
866 een grauwsluier
en feiten met zonnebrand;
aan de zwarte kant van spijt
schemert nog wat verdriet
maar...in de verte lonkt de "lat-"
op een wellicht niet al te grote afstand
mijn profiel staat stevig overeind
op de site van welzijn en geluk
alleen..hoe vind ik jou, man die bij mij past
die samen met mij de tegenwind trotseert
en de seizoenen…
Jouw lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
609 waar de hemel
lichtjes kiert
en liefde je beweegt
meer te geven dan te nemen
begint het paradijs
in licht dat warm
gedragen wordt
door akkoorden
die in het wereldse
nog nimmer zijn gehoord
waar schepping
in vernieuwend groen
kleur en vormen
schildert van het
komende seizoen
daar zal jouw lach
de zon doen schijnen
met ogen stralend…
Hemel en aarde
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.073 Gouden gewelven
weelderige elfen
verstrooid over dromerige seizoenen.
Bomen schrijven sterren
in de aders van de tijd.
Geduldige lezers vinden een bestaan
waarin licht en donker samen gaan.…
herfstbeeld
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
910 Aan het blauw azuur waar
de wind speelt met grijze wolken
die de zon laat verdwijnen en haar
ingehouden tranen van de zomer
weer zal uitstorten in een nieuw
seizoen
en de aarde laat drinken
wat een verademing is voor
het laatste zomergroen
dat langzaam wordt onthuld in
een allesoverheersende compositie
van sprankelende kleuren
die ogen…
Levensherfst
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
647 door de natuur afgeschreven
freewheelen we op reserves
door de herfst van ons leven
Wijsheid door levenservaring
plaatst verstand aan het roer
dat oergevoelens relativeert
We glimlachen om de Zeisenman
die fluitend op z'n benen lippen
namen op zandlopers graveert
Levensherfst 'n geestelijke reis
veel mag niets hoeft, 't seizoen…
Spiegelbeeld van een zonderling
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
529 zonder klagende vrouwen
en verziltende knapen
groef hij zijn eigen kuil
nooit voor een ander
met vallen en opstaan
zijn eigen leven
waar antwoorden ontbraken
hij zich niets meer af kon vragen
in de diepte van zijn drama
bleef hij een beetje achter
in die andere werkelijkheid
een droomwereld
en het verstrijken
der aardse seizoenen…
De tijdslet in beweging
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
731 De wijzers teruggezet, de tijdslet
in een macaber perspectief
dwalend tussen de getijden
hunkert de geseling naar
het volgend seizoen
zomaar een klok, spinsel
van planning die leidt tot
boosheid waar haat strandt
op het blijven stilstaan van het hart
de ware tijd is zoekende in
een chaos die geordend
door het journaal marcheert
om tenslotte…
Cycli
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
620 Aarde in een grijze jas,
bomen in het rijp, met
witte adem geschoren,
seizoenen die in de tijd
gemetseld zijn met de
specie van de leegte,
de takken van de wind
zijn dood, in een laatste
kreun verloren, ontbloot
aangepast het zicht, as van
verjaarde bladeren steunt
nieuw perspectief onaangetast
in opkomend licht, vergaan
door te…
HERFSTTUIN
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
751 de bomen kaal,
de tuin gehuld in mist
de vissen dobberen lui en loom
op het trage ritme van hun kieuwen
de tuin verteert het dode blad
en gaat zichzelf vernieuwen
ik vertrappel onachtzaam
in het gras een late dwergbovist
zo tikt de klok gestaag
de seizoenen genadeloos vooruit
ik oogst de laatste vruchten,
ik wied het laatste…
Voorjaarstango
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
609 Acht dagen in het jaar
duurt deze lentetooi,
de halve buurt is uitgelopen
wachters zuchten
o wat is ze mooi
dan valt ze uitgebloeid
als confetti over ’t groen,
zo opent deze tango
in feestkleed het seizoen.…
Knotwilgen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
744 Vele seizoenen zijn voorbij
gegaan in hun lange bestaan.
Nu zweven wat laatste bladeren
in het rond gedragen door de
wind, straks reiken hun kale
takken als armen naar de hemel.
Hier ademt alles rust en vrede
een vogel klinkt in de verte
het voelt als een late herfstgroet.…
Weer rode appels
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
735 Hij tuurt naar
langzame takken in de wind
het blad kleurt aarzelend geel
en denkt, al weer een nieuw seizoen.
Bij de buren openbaart de
herfst zich rood in appelbomen.
't Lokt hem naar buiten
de fris ijle lucht verspreidt
een spoor van kruidige geuren
zo spreekt de herfst van tijdelijkheid
ook in zijn leven.…
In extremiteit gespreid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
500 de armen wijd
winterweer en zomerwarmte
in extremiteit gespreid
jij hebt het in de hand
voelt en proeft heel
lijfelijk causaal verband
want lente kruist
en herfst huist
diep in je hart
nog dragen benen
de seizoenen in hun
gaan van jaar naar jaar
maar als de cirkel ooit
zal sluiten komen de gespreide
armen in balans weer bij…
Hoedje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
902 Een hoed draag je meestal,
tijdens een koud en nat seizoen.
Maar net als de drager,
gaat hij eens met pensioen.
Die hoed heb ik niet zomaar,
die hoorde op iemands hoofd.
Dat hoedje van mijn vader,
van wie het licht is gedoofd.
Ik heb thuis een hoedje,
een hoedje op de kast.
Ik denk dat hij blij is,
dat er iemand op past.…
Een herfstig gedichtje.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.066 hoog reikende hoofden schudden rond
in een bekoorlijke symfonie van zacht geruis
twijgen laten hun zomerlast vallen of
liggen reeds stuiptrekkend
voor dood op de grond
kleurende bladeren tonen
gedragen door de wind terstond
in bruin, geel en groen aan afhangende takken
vogels vliegen weg in het besef dat
er weer een seizoen aan zijn einde…
Toch galeit het spookschip
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
845 we graaien
draaien langzaam door
te vaak als schouwer
in het eigen internetdecor
sloffen op de derde
wereldschoenen eten
vrucht van hun seizoenen
die door kinderen is geoogst
putten uit in decadentie
want ons dienstenwerk
is nog slechts preventie
van een magere status quo
toch galeit het spookschip
van de wereld in een speed…
Had een wit gezicht
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
705 je wintert warmer dan gedacht
valt in regen naar beneden
daar waar sneeuw is verwacht
je vorst nog voor
geen ogenblik slechts een
enkele ochtend had een wit gezicht
want jij kunt niet vriezen
in een warm hart door alle
lieve lentebloemen die ik bracht
open het seizoen en weet
dat vorst is afgelopen samen
breken we een nieuwe lente…