Alle inzendingen over emoties

Ik wil u graag vertellen over een strijd, over een strijd die wordt gevochten binnen in de mensen. Een strijd tussen 2 wolven. Een is slecht: het is woede, bedroefdheid, jaloezie, schuld, hebzucht, verwaandheid en arrogantie. De ander is goed: het is geluk, liefde, vrede, hoop, oprechtheid, vrijgevigheid en vertrouwen. Nu vragen…

Tussen de schotsen van gebroken ijs branden blikken van gouden glazuur. De kou van de morgen laat in een roes van verrukking zijn klamheid los. Stralen glinsteren vanuit ontloken dagenraad tussen de reten van halfgesloten gordijnen. De wereld neemt een nieuw begin, maar droomt nog even door. Het warme witte dek verlaat dan zacht…

dat wat je nagelaten hebt is niet meer dat wat je me meegaf 't is geen bezit of zorgeloos bestaan daar trachtten we niet voor te leven nee, juist dat wat er niet over was van onze mooie dromen en zorgeloos elkaar beminnen de lichtheid van bestaan daar zal ik nu mee moeten leven met halve liefde en een groot gemis van niet alleen dat wat…

Onder een koude laag van net aangeraakte buitenlucht bevindt zich een schaamtevolle bedekking die warm aanvoelt wanneer je haar aanraakt. Als je even geduld hebt en je koele hand laat liggen op de plek van haar gêne, voel je naast de ijzige kou iets wat je aan regen doet denken. Het is niet haar bedoeling te huilen in jouw zicht, maar…

In de rust van de donkere late avond Is het dat ik mijn gedachtes naar mijn pen zond. In de schemer van het mooie maanlicht Schreef ik vanzelf weer een gedicht. Al mijn gevoelens en emoties uit mijn diepste wezen Op papier om later terug te lezen. Gedachtes over je leven van lang hiervoor, Want de beleving maak je soms weer zo maar door…

Als ik u in de moede ogen schouw ontwaar ik de waaier van herinnering. Van poppenspel en hink-stap-sprong naar de nooit vergeten eerste danspas. Langs heimelijke, nerveuze afspraken waarin de tijd soms stil bleef staan. Uw huwelijk, wat soms een achtbaan leek, bleef omzoomd door lief en leed. Kinderstemmen..nu..zo eind'loos ver. Wat rest..…

Ik voel.. Ik voel me alleen in een andere wereld. Een wereld vol stress. Stress die je gek maakt, en niet vrolijk kan laten zijn. Ik voel me gelukkig met vrienden om me heen. Zo gelukkig dat ik alle verdriet vergeet. En dan word ik weer wakker. Wakker in een nachtmerrie Al de dingen komen weer terug. Mijn vrienden om me heen zijn weg…

sneeuw smelt net als mijn dromen ze smelten als sneeuw door de zon…

Soms glijden even in een stil moment je gedachten terug naar het verleden, het is vaak niet meer dan een fragment misschien ver weg van het heden. Je herkent een foto, een gevoel, in een persoon of je herinnert je alleen maar iets die dag bij een ontmoeting, een gesprek, de telefoon. Zo'n moment waarbij men soms een traan misschien maar moeilijk…

Het gemis aan een week zonder jouw fysieke aanwezigheid ik kan er goed mee leven toch doet er iets pijn. Mijn hart wil niets liever dan vrijelijk kloppen waar ik dans in zonlicht met tranen in mijn blik. Je huid is wat ik mij wens dicht tegen mij aan verborgen, geborgen stil tegen mij aan. Doelen zijn er niet alleen zijn bij…

Op het moment dat ik terug kijk naar mijn leven staan er een paar dingen voorop. De kracht die een ieder heeft gekregen roept bij mij nog vragen op. Het geloof in het goede bij geboorte gegeven Neem ik dankbaar in ontvangst. Door vader en moeder kan ik alles beleven, al was het anders dan verwacht. De altijd op en neer gaande beweging,…

's Avonds voor ik naar bed ga zet ik m'n masker af. Mijn masker dat ik overdag draag. Mijn masker dat zo vrolijk is. Maar als ik m'n eigen gezicht zie, dan is m'n masker weg. Ik kijk in m'n ogen en zie ellende, veel verdriet en pijn. Ik kijk naar m'n neus en zie het litteken van het ongeluk. Ik kijk naar m'n mond en zie…

Turend door de luiken van mijn eigen zijn zie ik je daar bovenop de berg. Je wuift rustig met de zon op je huid en het grappige is op mijn lijf valt de regen.…

In jouw zachte, warme klanken blijft een droom van licht verborgen die wat mensen wil bedanken. Mensenkinders dansen, springen op muziek die slepend speelt en verdriet doormidden deelt: luister hoe de vogels zingen. Poes die weer naar buiten wil draait zijn kopje in mijn hand in dit vredig, zonnig land en een woord staat even stil.…

waar naakte waarheid zich aan mij vertoont kus ik jouw onschuld weer in gretige kinderogen kleed ik je koude lijfje met omarming streel ik je schoonheid met mijn blik bewonder hartstocht en verlangen laat ik je nooit meer gaan.…

Je kunt me niet vergeten als ik in je aders stroom niet eens dat ik dat wil maar het gebeurt vanzelf. Tijdloos is het onschuldige weer als de zon op je huid schijnt brandt, en ik denk niet langer dat er echt de ware bestaat.…

Ergens voel ik de pijn hartverscheurende liefde onvoorwaardelijk met angst voor het verlies. De dag dromend doen niets dat verder opvalt omdat gedachten kreunen kleuren komen naar boven. Tinteling in zijn verlangen naar niets maar toch de ziel geraakt intens en hartverwarmend.…

Soms die onrust dolend in de tijd Zoekend naar iets de innerlijke strijd Soms zo verloren dat mijn hart bloed Golvende tranen emotionele vloed Soms droom ik en lijkt alles lucht Oneindig zweverig als ik weer vlucht Soms ben ik leeg en vol van binnen Wil en moet weer opnieuw beginnen Voel denk en leef tast naar de kracht Grijp…

Gezellig vloeken onder iemands ramen Ik zou mij toch werkelijk schamen Als ik zo mijn negatieve energie verspreid En mijn leven aan zo’n grap wijd Gezellig vloeken in iemands buurt Is alsof je in iemands geest een kamertje huurt Om je opgekropte woede in te proppen Die je niet meer in je eigen geest kan verstoppen Gezellig vloeken in iemands…

eens stuwden zij ons voort naar later op golven van genot en hoop maar weerstand brak hun vloeien in een verkillende samenloop nu zijn de woelige woorden van jouw hart verstard als moleculen in bevroren water ik ril alsof – in enkel tule de kou ervan mij ijzig vat en hunker eens temeer naar het vertrouwde geklater van jouw bruisende…

Schemering valt over witte rozen de zon scheen wit, was gastvrij, de muzen ontweken mij, in tussenpozen naderenden ze mij, met hun lange schaduw aan hun zij, een tak, met in sneeuw gedoopte loten viel als gepoederde basterdsuiker uit de zwarte gaten van een ster, de ruiker van de sneeuw wordt vers gestrooid uit vele eeuwen ver, ijskristallen…

Lichten van de boten flonkeren en de hemel is een zee vol sterren een wolk schuift voor de maan doorkruist het pad van maanlicht aan de randen van de stilte waait de wind mijn gedachten over zee er is geen weg terug je kunt alleen nog maar vooruit…

Ik weet niet of ik je nog zou herkennen onverwacht op straat of in een schouwburg Je stem zal bekender zijn zacht met iets van staal erin ik heb je nog niet gehoord In mei het bloeien van bloemen de nectar door bijen gemaakt Lentehoning die zo licht smaakt nog niet met bitterheid geraakt De geuren blijven van je haar je huid als zachtheid…

Er is een grote stilte Maar toch is iedereen blij En ook die mooie ketting De ketting die ze kreeg van mij Dat gevoel dat er is De warmte diep in mij Nog steeds is er die stilte En dat warme gevoel Maar dat kleine beetje zegt een heleboel…

Ik schreeuw wit Ik schreeuw zwart De kleuren zijn vergeten Die waren er maar even Ik zou ze kunnen zoeken Maar dat deed ik al zo vaak Het enige wat ik vond Waren diverse tinten grijs Die kleuren nu mijn leven Maar vast niet voor altijd Want ooit zal ik dit vergeten En hopelijk zeg ik dan: Die kleurloze periode was er maar voor even…

niet voor niets de eerste dag van de week alles mislukt, het maakt me van streek pin-, kopieer- en koffieautomaat defect geen suiker in de pot, de plee die lekt ik ben chagrijnig, vloek en kijk kwaad o kijk!, daar heb je net die leuke vent uit de straat ziet mij daar staan fulmineren en mezelf frustreren fijne indruk maak ik, waarom zal ik nooit…

Geen vrolijkheid slaat botter op dit uur dan het gekletter van de koperslager dat mij benoemt tot onbezoldigd klager, een blaasbalg blazend zonder gloed of vuur. De warme smid, de onverdachte drager van licht en warmte in mijn winterschuur, versmoort de kilte van dit rillend uur en maakt de armoe voelbaar minder mager. Ik dwaal ontdaan door…

Je weet niet meer waar ik woon in welke straat of andere stad je bent mij uit het oog verloren schreef ooit nog een brief aan de toekomst maar die lag niet meer naast mij ik hunkerde geen zins naar het verleden dat jij afstofte met een bloot geheugen voor pikante details en wild verlangen en waar jij woont zou ik niet willen weten ik herhaal…

Ik probeer contact met je te krijgen al denk ik dat je dat niet meer wil maar waarom zeg je dat dan niet gewoon. dat negeren daar kan ik niet tegen en dat doodzwijgen daar word ik zo moe van dus doe dit niet en wees eerlijk tegenover jezelf maar ook tegen mij. Zeg het gewoon dat je niet meer wil msnen zeg het wat er op je hart ligt. zeg…

Sommige mensen sterven jong, sommigen oud. De dood hoort bij het leven, zorg dat je dat onthoudt. Misschien is er een volgend leven en kan God jou dat geven. Wil je gecremeerd worden of onder de grond, dat is jouw keuze. Ik hoop dat je je leven leuk vond!…