2012 resultaten.
Vacuüm klappers
netgedicht
5.0 met 91 stemmen
524 de motor
scheurde geluid
in de lucht
die dichtsloeg
met een serie
vacuüm klappers
de blinde helm
het patserpak
met stoere laarzen
pasten niet bij de
frêle gestalte met
bedeesde lach
hij heeft
de motor maar
laten staan
is via de achterdeur
in alle stilte
weggegaan
aandacht en
bewondering zijn niet
zijn deel geworden
was…
Nausea
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.836 Een stilte valt en ik begin
in den blinde te brabbelen: “Maak ons
weer bang voor de dood.”
23 januari 2002
Zonneleen 54
zie www.abelstaring.tk…
Woudreus
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 jaarringen vertelden de sage
verbonden zijn levensverhaal
gegeven in acht blinde lagen
zij droegen die zwijgende taal
waar dromen je ogen bedekken
doolt eenzaam de roep van zijn geest
vertrekken stil scheurende takken
daar zijn koude uren geweest
toch laat hij zich huiverend zakken
achter het lied van de maan
schuifelen op bebloemde paden…
Verzonken stad
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.795 jij luistert
hoe herfst valt
op blad en wind
in doffe straten
waar het gezicht
schaduw verbleekt
in’t geluidloze gewoel
van blinde dagen
over de brug
stroomt te vaak regen
naar spiegelruiten
die verzinken in onbeminde kamers
jij hebt gehoord
en stormen begrepen
maar de nacht is moe
heeft mij
en het uitgeputte blad
in de stad…
Ik was bij de een
gedicht
3.3 met 57 stemmen
19.050 Lik mijn oor
Kus mijn schouder
Wees plat wees vloers
Bijt mijn hart
heb ik met potlood
in jouw oksels
gefluisterd
Maar je was blind
voor de regen
in mijn zon-
negedicht
Elke zin
is een traan die
het dansen
heeft gemist
-------------------------------------------------
uit: 'Liefde is soms lastig, liefste', 2002.…
Mijn handen lopen
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
581 Broeierige hitte
geen enkel zuchtje wind
mijn handen lopen over het gras
En mijn ellebogen vliegen over 't grind
Warme geborgenheid
Er komt werkelijk geen kou aan te pas
Mijn voeten omarmden je met liefde
't geluk toen ik eindelijk bij je was
Mijn hoofd zwom door de warme zee
mijn dijen volgden het blind
Tot alles op zijn plek viel
omdat…
Schone schijn
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.502 die mij niet mogen
het aantal neemt
door de jaren heen
alleen maar toe
heb ze mogelijk in hun
verwachtingen bedrogen
worden van mijn aanwezigheid
ondraaglijk moe
of zal het zo zijn
dat ik nu pas,
door de jaren gelouterd,
de schone schijn doorbreek
van zelfgenoegzaamheid
waar de ziel
schellen verdrijft
uit het land van blinden…
Naschrift
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
724 achterop mijn grafsteen
Zijn later niet te lezen
Er stond: Hij was zo depressief
´t was niet te genezen
Hij had ook last van grootheidswaan
Hij vond zichzelf zo goed
Een ieder vond hij onbekwaam
Want niets ging als het moet
Hij kon zo gek zijn als een deur
Zich misdragen als een kind
Wie zich aan hem stoorde was een zeur
Een slappe lul en blind…
wie heeft mij ooit zo liefgehad
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
716 mij een vers geschreven
het verstild verdriet in mijn ogen gelezen
het verlammend verlangen een plek gegeven
breekbaar weerspiegeld mijn diepste wezen
wie heeft mij ooit zo liefgehad
dat hij dit rust'loos hart toch volgen wilde
mijn voetjes in een vers gevat
met liefde al mijn wonden streelde
ooit zal hij mij dan zo nabij zijn
dat hij blind…
Verstrooid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
581 Naar dit veld leiden de wegen
die wij lijdzaam moeten gaan
aan het einde wacht de zegen
voor ons kommervol bestaan
Heel ons leven kruist de degen
met de dood als Partizaan
wil mijn as tot molshoop vegen
als ik voorgoed heb afgedaan
Blind van woede zal ik sneven
waar de liefde is vergaan
Doof mijn sintels in de regen
verstrooide ziel,…
anker
hartenkreet
2.1 met 8 stemmen
998 ik heb m`n vijanden lief
vergeef hen
zij zijn blind
dragen het kind
naar het kruis
vergeef mij
voor al mijn kwalen
ik leef van mijn verhalen
verhalen waarin ik leef
ik leef
mens!
één wens
de toekomst komt
tot nu
onder het stront
m`n lief
wablief?
ook jouw
vijand
leer
er is hoop…
ZOMER & HERFST
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
808 De onstuimmige herfst
erft iets of minder van
de zonnige zomer
maar vertrouwt vooral
de koude winter
blind op haar
lieve lente ogen
die de komende zomer
weer zal doen stralen
tot de daarop volgende herfst
Recensiegedicht nav het concert "Zomer & Herfst" door het Kamerkoor Vocoza o.l.v. en opgedragen aan Sanne Nieuwenhuijsen, Haarlem 27…
Ik huisde in de nacht
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
639 ik was even weg
van de straat
het buurten
van jou
jullie
de ziel kleefde
aan blinde gedachten
in mijn lijf
aan het niets in de leegte
men vertelde van de zon
een tropische dag
maar de slaap
suste mij, onophoudelijk,
drie etmalen lang
tot stijve spieren toe
de aarde was ik
niet verder dan de zetel
waarin ik huisde
en hij, er op…
De vraag van Hod
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
629 Nee, ik wil niet zitten onder appelbloesems
Niet genieten van de lentebries
Ik ben blind
Voor al die dingen
Ik wil slechts antwoord op mijn vraag
Heb je mij ooit een hondje willen geven
Was het waarheid of illusie
Dat ik mij vaag herinner
Hoe wij een naam hadden gekozen
Odin, ja Odin moest hij heten
Achter de eik – met vogellijm –
Voorbij…
Een sjekkie achter z'n oor
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
680 gisteren zag ik de groene ogen
van mijn moeder weer, nog altijd
onbewogen achter glas
dat elk moment kon barsten
ze rook naar gekookte was
het moet maandag zijn geweest
vader keek naar haar gezicht, strak
als de lijnen op het bleekveld
moeder zei dat hij op moest schieten
werk gaat voor, kom, was uitwringen
haar wijzende vinger blind…
Penningmeester
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.794 Ze hadden in die man een blind vertrouwen..
Maar dure auto ‘s en fatale vrouwen,
Ze kwamen van de regen in de drup.
Zij namen hem vanwege zijn talenten:
Hij kon geweldig goochelen met centen.…
Stigma
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
864 De vroegoude man dooft het licht van de pijn,
gewoon,
om niet ziende blind te willen zijn.
Om te ontkomen aan zijn rauw schurend gemoed
omgordt hij het vege lijf met verenschaduw
zodat het licht zijn ogen geen zeer doet.…
treuzelend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
591 winterkleren hangen treuzelachtig voor ramen
als oude vrouwen ,met lege zakken
weerspiegelend in blinde tijden
wordt ze door de huiskamer omarmt
mouwen rijmen op muren als
koude littekens op het behang
maar nu zijn wij groene bladeren
waarin wij ontwaken in een verre lente
de kou houdt niet meer stand
in een schaars verheven licht
wordt…
Spijt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
886 vraag ik aan mezelf :
waarom was ik boos
het was makkelijker als ik voor zo'n gevoel koos
maar toch voelde ik verdriet
waarom wist ik toen niet
Dus als ik nu in stilte aan je denk
denk ik aan die momenten samen
dat we zoveel dingen deden,
dat we echt verbonden waren
en ik heb spijt
spijt,
dat ik dat niet eerder heb gezien
dat ik blind…
Slavernij
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
819 Mensen klagen over slavernij
Zeggen die tijd is voorbij
Mensen zijn blind
We zijn allemaal slaven van de maatschappij
We krijgen niet meer met de zweep
Het is de belastingdienst en andere instanties die de klappen geeft
We zijn niet vrij in ons leven
We worden verplicht om naar hun regels te leven
We zijn niet…
Standbeeld
gedicht
4.6 met 8 stemmen
8.751 Een lichaam, blind van slaap,
Staat in mijn armen op.
Ik voel hoe zwaar het gaat.
Dodenpop.
Ik ben een eeuwigheid te laat.
Waar is je hartenklop?
De dikke nacht houdt ons bijeen
en maakt ons met elkaar compact.
‘Om Godswil laat me niet los,
mijn benen zijn geknakt’,
fluister je aan mijn borst.
Het is of ik de aarde tors.…
Blindengeleidenhond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
454 Het heeft geen woorden, het kan niet praten,
maar zijn gevoel geleidt de blinde door alle
straten. Het hondje ziet waarin het zijn baas
geleiden kan, en het vermijdt gevaren zo goed
het oordelen kan.
Zo vindt de viervoeter in een gehandicapt
mensenbestaan een zeer gewaardeerde
hondenbaan.…
Oliver Sacks
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
856 Negen jaren lang was je rechteroog blind,
maar je wist dat we met onze ogen kijken,
maar met onze hersenen kunnen zien.
Je beschreef wat je zag.
Je deelde wat je voelde.
In de harten van patiënten en lezers,
blijf je voortleven Oliver. Leven!…
Kijken, kijken, niet kopen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
516 Je mag
er
niet alleen
naar kijken
Je mag
er
kopen
maar eerst
Wil je erlangs
lopen
je ogen
op steeltjes
De koopwaar
-uitgestald-
schatten
op waarde en prijs
Je bent
niet goed wijs
direct de beurs
.....te trekken
het geld
te laten rollen
een gat
in je hand
De kooplui
achter de kramen
ook niet blind
een stille…
Verlangen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
640 We blijven zoeken en verhopen,
we blijven ziende blind
omdat er meer is dan ons hart kan dragen.
Is mens-zijn dan een oeverloos verlangen,
een zoeken zonder echt te vinden ooit?
Ik weet het niet, maar wil toch blijven vragen.…
vrijde met je schaduw
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
636 keek je na
je blik verdween
in vele ogen
ik riep je naam
ruggen bleven blind
hoofden stil gebogen
ik mocht je schimmig
kussen tot de wellust kwam
dan ging je weer je eigen gang
ik vrijde met je schaduw
tot licht onze naaktheid
bedekte en zon liefde scheen
ik zocht je en wachtte
verloren jaren, ongezien
ben je er altijd…
tuin
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.959 Achter het oog gezeten, opengezet
op alles wat al gebeurd is, de bliksem
waarmee de wimper het boek dichtslaat
hoor hoe de roodstaart onzichtbaar
zich in de bruidssluier opwindt en ontzeg
het potlood het doodgaan
de hond die opkijkt naar de verbazing
zijn licht dat blind op iets nieuws wacht
de boom waaruit langzaam
een slang valt, steeds…
LIEFDE HERSTELT
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
590 Familie, op wie ik blind vertrouwen kan.
Ik leef nu in het middelpunt van liefde.
Geliefd, zoals een pasgeboren kind.
Ik voel onvoorwaardelijke liefde groeien,
Liefde, die mijn bange twijfel overwint.
Wat onvoorstelbaar leek
wordt werkelijkheid.…
Zomerbos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 En waar het licht was
vallen hun schaduwen om mij
heen in het gras,
Alleen in het gras kan ik slechts
blind staren. Ik zie haar niet.
Haar beeltenis is mijn geestelijk
ervaren.
Mijn hart voelt zich verloren
in dit seizoen van het licht.
Een bos van hoge stammen omsluiten
mijn wezen. En brengen mij uit
mijn evenwicht.…
De schoonheid
poëzie
3.1 met 23 stemmen
5.443 Uit de schaduw van mijn stille leven,
Over de onrust van mijn blinde zorgen,
Heb ik mij naar de eindeloze verte
Met een glimlach weder heengebukt, -
En tevreden bij haar heldre gaven,
Heb ik met mijn beide dankbre handen
Weer een groene tak vol zoete vruchten
Van de boom des levens afgeplukt.…