1036 resultaten.
Lokken
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
2.369 Zoals gordijnen draperen als ze dichten
liggen krullen als een pauwencanto gestreept
over zucht en rondingen gesleept
tussen ademsnood door te laveren lichten
Wazige ogen, niets meer ziend, snellen
- bewogen achter wilde tochten verdiepen
zij de overgave waarin ze pas nog sliepen -
huiverend als de tintelende waaier blijft kwellen
Slagen…
Seizoenen
netgedicht
3.2 met 124 stemmen
47.822 Ik open de gordijnen.
Dan, in het strijklicht van de maan,
herken ik je
en heb ik je
nog even
lief.…
Het oordeel
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.616 Saturnus staat voor de poort met gordijnen om zijn schouders.
Dit alles daalt neder als een troostend beeld:
Het azuur dat boven het oordeel uitstijgt.
Zielloos siert het wantrouwen zijn eigen graf.…
Avond
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.347 Zachte gloed nog net
door het openstaande raam,
waar het gordijn
golft in een vroege
herfstbries.
Een groene vlieg,
van het soort
waar ik een hekel
aan heb, vliegt
telkens opnieuw tegen
het raam.
Maar zijn vervelend
gezoem houdt op,
als hij recht in het
spinnenweb vliegt, dat
ik gisteren vergat
te vegen.…
een glimlach blijft niet uit
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.088 voetstappen
sla mijn arm om je heen
je kijkt me even aan
een snelle kus volgt
de deur slaat open
licht wordt aan gedaan
hang de jassen op
en fluister een glas drinken
door kaarslicht reeds aan
jij zittend op de sofa
reik ik een glas rode wijn
vlei me tegen je aan
bijna fluisterend gesprek
verlost je van gedachten
achter de gesloten gordijnen…
Berlijn en Charlie Chaplin
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.445 de winkels weer vredig Unter den Linden
de Bundestag rijk gevest onder glazen koepels
‘t IJzeren Gordijn in roeden en botte knekels
als restant in ’t Mauermuseum te vinden
Reichstagsgebäude eerst gründlich ingepakt
door Christo alles onder groot geel zeil verstopt
binnen intussen schoon van roet en bruin gesopt
daarna als nieuw voor hergebruik…
Donker zwart van ogen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
496 gordijnen vallen
zachte passen
worden hoorbaar
op het podium
door haar verschijnen
welt een zucht
vol verbazing op
onrustige verrassing
vult de zaal waar
twee werelden elkaar
onverwacht begroeten
in een warm ontmoeten
terug van weg geweest na
geleefd te hebben als geest
nu in een nooit verwacht
entree neemt zij de jaren
van afwezig…
Tot het einde
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.967 naar beneden
Warme handen zacht en fijn
over je huidje van satijn
Fonkelende heldere blauwe ogen
Laten de pijn snel verdoven
Vanuit de roze schaduw over je gezicht
zo nieuwsgierig naar het licht
Daar was het donker warm en klein
veilig verborgen
Waar rust de zorgen naar morgen
verruilde voor pijn
de ogen sloot achter een hemels gordijn…
DANKBAARHEID.
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.249 's Avonds als het donker wordt, en
de vogels hun laatste lied fluiten
dan sluit ik de gordijnen, en
ga nog eventjes naar buiten.
'k Zie de eerste sterren verschijnen
en een bleek opkomende maan
het is alweer bijna tijd om
naar binnen, naar bed toe te gaan.…
Onverschillig...
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
829 hulp
en huilt tranen om de verloedering
Onverschilligheid beheerst de mens
en vult de aarde met haat en discriminering
Ooit lieten wij de wereld groeien
In een lief’lijk schouwspel van blijdschap
Samen leven elk in de cultuur van ons bestaan
en hechten we de waarde aan deze verwantschap
Het uitzicht lijkt verdwenen in de horizon
Een gordijn…
Thuis in eenzaamheid
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.352 venster
zoekt de maan en telt glimlachend
de sterren, haar handen ondersteunen
haar kin, een diepe zucht ontsnapt
bijna geluidloos haar halfgeopende
lippen, terwijl haar ogen vragend,
haast verlegen, zoeken naar de droom
die even op visite kwam, haast teder
langs haar gezicht streek, om weer
te verdwijnen in het holst van de
nacht, gordijnen…
Sterren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
874 onmetelijk ver weg van onze telescoop
Met wazige blikken vol fantasie
aanschouwen wij dit mysterie
Door te kijken raak je verloren
deze wereld laat zich niet verstoren
is zo oneindig oud
je voelt je een astronaut
Een vallende ster
miljoenen kilometers ver
een felle lichtflits, meteoren,
weer een nieuwe ster uitverkoren
Ik doe de gordijnen…
het sluisje en het leven met jurken
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.362 de schrijver van ’t Dichtertje
zat er al aan het raamkozijn
's winters met gloeiende konen
turend over de watergang
naar de opwaai van jurken
door blazingen vanaf 't IJ
op de Nieuwendammerdijk
bedacht daar wis en zeker
zich warmend aan de wijn
stilletjes bij het gordijn
'O God, als er nu eens een wonder
gebeurde, als nu eens ineens…
Vergeten vaderhand
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
541 Herinnering aan het geitenland
zonder vaderhand of moederborst
vrienden of verwanten,
ziel
in een boot op ruwe zee
silhouet in het duister
schim van een werkelijkheid
met armen en benen
een reiziger, vol grote emoties
de nacht steeds wreder
weg in het geroezemoes
nadat schemerlicht valt
als een gordijn van gefluister
in lange schaduwen…
Sta op mijn lief...
hartenkreet
4.5 met 47 stemmen
1.550 Laat mij wentelend schuilen
in de armen van mijn dragende wieg
tot de eerste zonnestralen van 't ochtendgloren
priemend het gordijn doorboren
en lonkend roepen:
"Sta op mijn lief...!"…
Bewaarschool
gedicht
3.5 met 2 stemmen
3.850 Maar dan heb ik de straat al voleind,
en ik loop op het heldere plein;
voor 't raam, waar de zon in schijnt,
sluit een vreemde vrouw het gordijn.…
Avond
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.379 Achter de gordijnen,
Spreken de mensen, warm en welvertrouwd,
Hun liefdewoorden - Sterloos donker rouwt
De regenhemel boven huizenlijnen.
Zo vol die huizen - en zo leeg de straat,
Waar, hol en vreemd, nog enkle stappen klinken,
Maar nooit de stap, die tot haar woning gaat!
Zij laat haar hoofd in de open handen zinken.…
Zwaaien en sterven
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.299 Ze wenkte en toen op een dag,
bleven de luiken en gordijnen dicht,
’t enige wat je nog zag, waren de plantjes
die verkommerden. Ze wenkt niet meer,
de grijns is verdwenen, net als zij,
en wij missen het lachende mensje.…
Duizenden namen
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
1.109 Knoopje voor knoopje open ik trillend haar gordijnen
Vuurvliegjes schiet zij met strelende nagels in mijn dijen
Zij heeft duizenden namen en terecht
Een drinkplaats waar ooit elke man zijn dorst heeft gelest
Het is leeg in haar raam, slechts de nacht en een hijgende zee
Ze bekleedt me met schuimkoppen, langzaam golf ik met haar mee
Zij heet:…
Voorhoede
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
607 Verkeren in de waan
dat een opwapperend gordijn
rond het middaguur
de schaduw prijs geeft van haar figuur.…
Zomaar op een zomernacht
gedicht
3.6 met 9 stemmen
5.402 ach tevergeefs de slaap betrachtend -
(hoor, hoe troostend
is het tikken van de zomerregen op het
raam in lood
en het geluid van
wind
in bladerrijke bomen) -
denk ik: o wat dacht ik
toen de zomerstormen mij
nieuwsgierig en verschrikt
door 't witte huis
zonder gordijnen deden dwalen
en de muren witgekalkt nog
witter waren door de bliksem…
Zomaar op een zomernacht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.019 ach tevergeefs de slaap betrachtend -
(hoor, hoe troostend
is het tikken van de
zomerregen op het
raam in lood
en het geluid van
wind
in de bladerrijke bomen) -
denk ik: o wat dacht ik
toen de zomerstormen mij
nieuwsgierig en verschrikt
door 't witte huis
zonder gordijnen deden dwalen
en de muren witgekalkt nog
witter ware door de…
cirkel.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Slaperige ogen door een kier van het gordijn,
de zon in mijn gezicht.
Koffie kan ik goed gebruiken en heb mijn
blik op het keukenkastje gericht.
Even later in de kamer een slok van dat
donkerbruine vocht, een sterke bak, dan
moed verzamelen voor de dag.…
Het heksenhuis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
895 Een echte stadse meid
was naar een dorp verhuisd
om de frisse lucht en stilte
de stad had haar verguisd
Ze had lange wilde haren
was slank met donkere ogen
de tuin was niet zo netjes
had wel wat onkruid uit gemogen
Er was daar ook geen bankstel
maar mooie kussens op de grond
rare touw gordijnen
die iedereen lelijk vond
Ze kleedde zich…
De donkere geneugten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
744 de lijn in taille en
langs heupen voert
vingers langs de
donkere geneugten
lippen openen en baden
in een vochtig spel
ik zie je komen
op de golven van
mijn dromen met
ogen dicht de snik
als alle spanning
weer is afgenomen
samen kijken naar
een hemel die verlaten is
het voelen van gemis
de zon zien schijnen
door geopende gordijnen…
De koppen eigenwijs
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
927 het neon straalt
en knippert vrolijk ja
een flard muziek
deint mee in warme lucht
met feestelijke geuren
luidruchtig bruist het leven
door een open raam
gordijnen die in felle kleuren
zachtjes meebewegen
maar op de natte straat
verschuifelt zat publiek
ogen steeds ontwijkend
voortdurend langs
gezichten strijkend
leeg en zonder lach…
Er moeten toch mensen wonen
gedicht
4.3 met 32 stemmen
8.002 Er moeten toch mensen wonen, ik luister,
en herinner mij dit huis, de lege eierschalen,
de koude resten thee, de waaiende gordijnen,
op het tafellaken grijze stront van vogeltjes,
Oh, goede morgen, als kabouters in zachte
pyjama's gaan de geluiden door het huis, de
eerste Clementi, de kranen, de fluit van
het kokende water.…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik dichtte de dag dicht
dacht de dichter
maar het licht werd lichter
ik sloot derhalve de gordijnen
en ik de ogen, de mijne
zo zou er minder schijnen
en de dag toch verdwijnen
ook de mijne
maar het beeld van verstrooing
gooide roet in het eten
ik keek in de tunnel van de
virtuele beeldbuisglooing
met in de hand de besturing
(zou dat verslaving…
Hartkamers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 mijn hart is groot
zo groot, er zitten allemaal
kamers in
met gordijnen voor de ramen
en boekenkasten vol,
bestsellers bovenin
mijn hart heeft vele gangetjes
er staan deuren open
enkele zijn op slot
in geen enkele ruimte
is daarvan een sleutel te vinden
er hangt een bordje aan: “ verbod”
er knalt onverwachts een deur dicht
ik…
een hals die zachtheid toont
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
691 omhoog naar kaken
die toch vastberaden zijn
als dan je glimlach
zich verdiept en ook
je adem vrolijkheid verraadt
ontstaat het kuiltje in je wang
je lach is ingehouden lang
je schrikt er zelf van en
ik zie je ontwaken de leuke
droom langzaam verlaten
in je ogen licht de nacht nog op
terwijl je handen aan de dag
beginnen door gordijnen…