2600 resultaten.
Niemandsland
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
706 Keer niet terug
naar niemandsland
waar niemand op je wacht
in vergeten stilte
alweer een hopeloze nacht
niet af te wenden van de horizon
niets meer te bewijzen
opnieuw bedacht waarom 't begon
in dromen die met je reizen
schrijf het maar van je af, luister
zonder dromen word je snel oud
zoveel licht nog in het duister.…
Mantel van?
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
503 Het heden waarover ik struikel,
een dunne waslijn aan de
horizon, die al eerder
overspannen was,schrikdraad
waaraan de alom aanwezige
schaduwen hangen, ik spartel
tegen, verlangend naar een
integere engel die bestaat,
ons het onzichtbare verklaart,
terugkeert op haar schreden
wordt ik door tijd en ruimte en
onder een mantel van…
ik zag de nimf in haar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
900 dit spektakel had ik
willen aanschouwen, haar lijnen
die fijntjes haar tekenden
op het scherm van ver
voor de horizon
zelfs had ik haar nog
meer kleuren willen geven, ach
ik beken, haar aanraken
in de bevalligheid van mijn streken
haar zien willen bewegen
zoals een vrucht op het zachte wiegen
van de wind, haar roze wangen
willen plukken…
Geopend bouquet
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
586 Waar nu de nachten
verlicht door sterrenregen
vanuit een zwart gat
in een rode horizon
rozenbladeren geuren.
Naast walmend wierook
opent het als een boeket
op een gespreid bed
als op de rode loper
richting het theaterdoek.…
zijdelings nabij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
655 we keerden binnenmens
naar buiten
besloten onder
onbetaste huid te schuilen
overzagen een horizon langs
de kusten van het hart
aan de zijde van gedroomde waarheid
werd onze afstand vormvast
een gedachte bleef nabij, het lichaam veraf
de weg erheen hulde zich in avond
ons naderend lijf als
verwijzing naar morgenstond…
XXX - het uitzicht - 1966
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 bar morgenlicht
een gevluchte slaaf schuilt
in de rietkraag
brug in de avondzon
naar nachtelijk duister
gaat rillend water
jc bloemkoolsoep
mijn computer neem het over
kok kom op jac -
terug naar de kust
op de horizon leit emmeloord
verzucht een toren
naar zonsopgang
kiepert de schaal van de maan
de zonsondergang…
Dichtverlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Strooien mijn gedachten
langs helder blauwe lucht
of in sterrennachten
zenden naar licht der maan
laten vliegen over horizon
om daar in zonlicht verder te gaan.…
die vleugels draagt
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
975 ik ving je
met de lucht
die vleugels
draagt
ik heb
je vlucht
heel eventjes
vertraagd
je wilde niet
meer landen
er was geen nest
voorhanden
waarin je
met begrip zou
kunnen wonen
je koos dromen
ver voorbij
de horizon
de ijlte waar het
leven ooit begon
je zult komen
en weer vliegen
vrijheid mag je niet
aan mij verliezen…
droevig in de donkere tonen
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
3.929 woorden
naar hun klank, droevig
in de donkere tonen
de kleinsten klinken
vaak het langst, ijlen
in de hoogste regionen
je componeert de
stemming met muziek,
de inhoud is een mozaïek
gelegd in kleuren
die je spreidt tot strofen
die een mooi gedicht beloven
dat is het gezicht waarmee
je naar de lezer kijkt, hem
een nieuwe horizon…
Haar ludieke intrige
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 ik zag op
het wiegen
van de wind
de gele schicht
van een verre bloem
zo op de
grens van
horizon en
opgeschoten
weidegroen
zij markeerde
in haar ludieke
intrige het einde
van de nog
zichtbare wereld
haar grootsheid
dwong mij in
gepaste eerbied
dichterbij te komen
haar droomgrens
te raken om van
van wind en wiegen
met zonnebloem…
Blauw in witte wolkenogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
666 breide met
vleugjes wind het blauw
in witte wolkenogen
haakte een horizon
in roze rood de
lijnen zacht gebogen
punnikte de
staarten van buien
die hun regen laten
kantte af in
donker uitgevoerd
zigzagde de lange nacht
met alle draden die ik
over had is de zon begroet
voor weer een nieuwe dag…
stromen in vijf zeven vijf
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
370 tussen de woorden
zweeft een onbeschreven tijd
in ruimtelijkheid
zwanen op het meer
poëzie zonder dichter
een statig zwijgen
vastgevroren leed
op ijsvelden van de dood
lege antwoorden
een oplaaiend vuur
de lucht likt haar hitte op
de horizon slinkt
het dansend water
wast het grijze basalt rein
een schoon ritueel…
Het Schotse Hoogland
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
105 Vanaf mijn sluimering
tussen leven en nergens
hapert de dag
Alsmaar middag
Opwinding
die aan mij voorbijgaat
Hoog zit ik stil
op mijn paard
De ochtend begint
onherbergzaam
Er rollen wolken aan
Vruchtbaarheid
over woest en ledig
De beek zingt
en de horizon stijgt
met het volle gewicht
van de aarde, schaduw
verdonkeremaant mij…
Missie Copernicus - de reis naar morgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
526 wij dromen niet klein, reiken naar de horizon
niet langer gevangen in oude structuren
zoekend naar wegen die zorg transformeren
waarin mensen echt de kern weer zijn
een systeem dat luistert, dat leert en beweegt
waar niet de zorg, de mens zelf regeert
waar data en kennis niet worden ontnomen
maar eerlijk gedeeld en ethisch beheerd
geen muren…
Hoopvol...
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
997 Moeilijk te verwerken
Woorden die versterken
Ogen vol emotie
'n traan die ik zie
Onrust in lijf en leden
Horizon verbreden
Zoekend naar iets
blijft over ... niets !…
Kippenvel
netgedicht
3.6 met 97 stemmen
19.733 De bas slaat diepe gaten
In de rust van mijn huis
Met die net niet irritante tik
En die heerlijk doorlopende ruis
De drum beweegt mijn voet
Onbewust, gehypnotiseerd
De nuances van het ritme
De gevoelens, niet verleerd
De gedachten aan de horizon
Niet te volgen zo èèn, twee, drie
Die vrouw, helder van stem
Die koude rilling melodie…
Sterven
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
2.224 Kleuren van een schoonheid
ongekend en fel
glijden langs ons geestesoog
verdwijnen in de verte
Waar een wazige horizon
hun inhoud doet vervagen
achter waaiers van licht
die het diffuse laten stralen
Zo gaan wij op weg
als we de stof verlaten
verdreven uit de dichtheid
zwevend langs heldere paden…
Faalangst
netgedicht
3.1 met 31 stemmen
5.807 een storm met windkracht negen
die door de hersenen woedt
laat het lichaam spannen
en ent zich vast in machteloosheid
van het denken, geblokkeerd als
een vastgelopen computercame
doemen negatieven aan de horizon
op het scherm van het bestaan
ordeloos wiebelen de gedachten
voortdurend onderbroken met
pijnen onzichtbaar door het
gekweld…
Verliefd
hartenkreet
3.3 met 19 stemmen
2.685 Soms maakt een lach mijn dag,
stelen ogen mijn nacht,
soms reikt mijn stem tot over de horizon
wanneer, met stomheid geslagen,
mijn hart het kloppen overwon,
het zachte, lieve plagen...
Mijn dag gemaakt,
mijn nacht gestolen,
zie ik terug op jou,
jij, heel veel malen jij,
in druppels ochtenddauw...…
Vierdimensionale zomeravond
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
826 Aan de oostelijke horizon
- ver weg -
dansen geluidloze bliksemstralen
als de dunne poten van een spin.
Waar ik sta
bestaat de wereld
uit wuivend grasland
en het lied van krekels.
In het westen
koestert de ondergaande zon
roodgewangde wolkenkinderen
aan haar borst.…
schipper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
896 de volle zeilen bol
van zilten bries
de lippen zout
en zongebeten
is hij alleen nog
vastberadenheid
de blik blijft
strak gehecht
aan verre horizon
hij heeft de tijd
getemd glijden de golven
weg onder zijn voeten
en winden wijken terug
voor zijn gelouterde gelaat
hij is een god
totdat hij klein en koud
de haven binnengaat…
Een vogel
gedicht
3.2 met 62 stemmen
16.122 Een vogel moet landloos balanceren
op de horizon tussen verlangen en vlucht.
Een vogel is een vis die tegen de hemel
kleeft, een beest dat zijn lot lipleest.
Maar een vogel is en blijft een vis.
------------------------------
uit: 'Op het oog', 2005.…
schaduwbestaan
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
1.910 Was haar horizon verblind, haar levenswil
gedoofd, haar ziel vol melancholie?
Sprong ze daarom zo wanhopig haar dood
tegemoet?…
Een ronde dood
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
429 ik heb de cirkel
duizend maal gerond
nooit vond ik begin en eind
speelde strelend
met het oppervlak
op zoek naar de hoek
keek er langs
maar begreep niet
dat rond eindeloos was
tot ik de lijnen van
de weidse polder zag
rechte sloten en het gras
maar aan de horizon
die nauw de aard omsloot
kromde recht een ronde dood…
De verte nabij
netgedicht
4.6 met 20 stemmen
1.154 bodem
onder de voeten
het kan ook zijn dat
de geest kiest
bij het vallen der bladeren
voor een andere route
het lijkt of hakken
plakken aan de aarde
en schoonheid
het laat afweten in haar
oorspronkelijke waarde
het is een brug overgaan
zo zwaar als het beklimmen
van het rulle duinzand
om aan de blanke top te zien
dat de horizon…
Canvas
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
542 Samen wandelen we
Over dit lege canvas
En behandelen we
Alle uitzichten
Waar schoonheid schuilt
Je horizon mijn blik
Mijn uitzicht jouw ogen
De blik die je me geeft
Als je me aankijkt en weeft
Met woorden die klinken
Alsof ik ze ken
Toeval bestaat weer
Ik geniet, verdwaal
En meer, de pret
In je ogen het palet…
Zilverwind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
589 neem me mee hoog
tussen wolkenflarden
dansend op vleugels van
satijn en dons
laat me zweven boven
wereldzeeën
boomkruintjes wiegen
in het woud van donkere bomen
doe me de regenboogbrug
blozend kussen
tot ver over de horizon
waar mijn handen kunnen reiken
waar mijn fluister hoorbaar is
in het zuchten
van jou…… zilverwind…
Verleden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
442 Golven voeren haar
tranen met zich mee
bevrijden haar nemen
ze mee naar de horizon.
Gedragen door de wind
nemen de golven ook
mee het verleden van
het kind nu ze eindelijk
is geworden een vrouw.…
Nee het leven is niet eindig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
485 Nee het leven is niet eindig
er is meer dan dat je ziet
ook jouw ziel zal verder groeien
al doet verlies ons veel verdriet
zie de schepen in de verte
in de grote oceaan
straks zijn zij een vergezicht
maar zeker niet vergaan
achter de horizon
ligt het verscholen paradijs
ooit zullen we elkaar weerzien
als ik klaar ben voor die lange reis…
Gebroken vleugels
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
623 donkerrood
is de dag waar het zand
scherper is dan glas
waar kale stammen
fel afsteken aan de horizon
verzonken in het eeuwige licht
gedwongen te buigen voor de nacht
nog kaler dan dorre aarde
is de wens
om een teken van leven
slechts schaduwen halen het water
waar dromen sterven
voor ze de ochtend zien…