1730 resultaten.
Vlucht
gedicht
3.1 met 134 stemmen
16.392 daar klapwiekt een kind
het kan kijken met ogen groot
als van een jonge nestvogel
het kind houdt iets
in de holte van
zijn smalle vuist
een onzichtbaar insect
met stippen en
een breekbaar schild
schoksgewijs beweegt het kind zijn hoofd
verscholen in de capuchon
van een gele regenjas
het klapwiekt boven bergen
versgemaaid gras…
Niet wetend
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 Gesluierd ontwaakt de dag
- zacht en half onzichtbaar -
bewegingen dommelen nog
laten duiven dagdromen
De nevel verpakt in flarden
de waarheid van deze morgen
dempt genadig de gebeurtenissen
die ik zo moeizaam verdraag
De mist ontneemt mij het zicht
op de gevolgen van de nacht
ik erken de wijze waas als baas
en slip dankbaar in deze dekmantel…
Onuitgesproken ontstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Geen verwachting meer
van woorden
oneindig
onuitgesproken
ligt de fragiele grens
ver weg aan de horizon
waar eens mijn leven begon
in pijn van eeuwige leugens
daar vermengde bloed
groep met groep
in onzeker onzichtbaar bestaan
hoe kan ik verder gaan
als wind niet meer ademt
in balans tussen dag en nacht
regen het zilte zout niet meer…
Sporen in de sneeuw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
746 Verkleumd tot in 't diepst
Van mijn gedachten zwerf ik
Doelloos over platgetreden paden
Niet wetend welke richting ik
Moet gaan - de richting die ik
Zoek lijkt zinloos en onzichtbaar
Begraven in het landschap dat wereld
Schijnt te heten, door haar was ik verslonden,
En toen kwam vandaag zo maar de ommekeer,
Heeft het voor 't eerst…
Geniepig
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
683 Onzichtbaar wordt de aanval ingezet
slinks en zwaar in het geniep
lijkt 't haast willekeurig
niet voor de hand liggend
bij wie 't zich openbaren zal en wie
gespaard zal blijven
trekt de sluipmoordenaar
door de wereld der levenden
totdat hij zal worden gesnapt
bevochten wordt met alle kennis
die er tot nu toe voor handen is
hopend…
Niemandsland wordt iemands land
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Onzichtbaar gedragen
door Gods Geest.
Met haar zweeft ze voort.
Alles met elkaar verwevend
opdat er in alles leven is.
Niemandsland wordt
iemands land!
Geboortegrond,
stad van leven.
Thuishaven
van waaruit wij
in vreugde vertrekken.
Om in
vrede
thuis te komen…
Nergens in dat eeuwig ooit
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
693 van leegte
heeft geen vragen
besteed geen gedachten
aan verloren dagen
jij laat mij achter
en ik ga verder
dan samen in het duister
om water te dragen
naar de dromenoceaan
van groot verlangen
het concept ligt
hier voor handen
draagt weemoed
naar zijn golvengraf
ik heb mijn leven
volgeschreven
met waterdunne letters
op onzichtbaar…
Geld keert iedere cent
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
641 het lijf in pose
gezicht zonder mimiek
alleen in ogen
schaduwt het verdriet
haar bewegen is gevat
door draden tegen zwart
onzichtbaar voor publiek
dat ademloos geniet
de ster speelt slechts de
wil van regisseur en producent
zij trekken aan de touwtjes
want geld keert iedere cent
haar vrijheid is beknot
de ziel genadeloos gekooid…
SPIEGEL
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 Leiden
anno 2015
Oude en nieuwe rijkdom
spiegelen zich
in oude grachten
De vensters
hoog
de gevels hoger
En erachter
speelt zich
het leven af
Het koren
van het kaf
al langer gescheiden
Leed en lijden
met -onzichtbare- hand
in willekeur rondgestrooid
Aan lager wal
geraakt
bestolen en berooid
Hoe valt -ook-
stille…
vandaag is een mooie dag (voor Nadia E)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 er is een waarheid
van de getallen
en een van de
menselijke maat
ze bestaan
al die onzichtbare
jaren maanden uren
van de waarheid
onze huid die
geen licht verdraagt
is van overal en
van alle tijden
de zon brandt traag
in dit polderland
geharnast schuilen we
achter donkere wolken
brenger van het leven
de menselijke maat
zegt…
Vogels
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
621 Vluchtig kijk ik omhoog
En zie een zwerm vogels
naar het zuiden vliegen
Ze zweven pal boven mijn hoofd
Maar lijken dan
hun eigen weg te kiezen
De zwerm is opeens opgelost
in de naakte, blauwe lucht
Onzichtbaar voor het blote oog;
verdwenen en weggevlucht
Het beeld blijft eeuwig ingeprent
in de geest van mijn gedachten
Ik neem ze…
Meer is het niet...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Een onzichtbaar stipje
in het universum
ben ik
meer ook niet.
De mezen driftig trillend,
jubelend in hun liefdeslied
zijn nog kleiner
een handvol lucht
meer is het niet.
Vol met leven,
uitbundig, genietend van de zon.
Op en neer en heen en weer.
Tuimelend om en om.
Ik zie dit wonder.…
het vertrekloket
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
831 traag en krakend gaat
het rolluik open
een man met gestolde
woorden en klanken
schuifelt richting vertrekloket
de aarzeling klimt
naar zijn keel omhoog
ontdaan van het zichtbaar
onzichtbaar zijn
het uitgewoond zijn
ontdaan van de
getelde stappen in
dit omheinde vlakke land
het verlangen naar de
kleurrijke geboortegrond
een nasale…
Opgaan
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.034 Naar buiten wil ik gaan
In de massa opgaan, tussen de mensen staan
Nu sta ik in de menigte
Mijn persoon doet er niet meer toe
Onzichtbaar lijk ik even nu
Onopvallend wat doet het er toe.…
park
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
10.990 In het park waar de nacht het water steelt
Vergeet het licht haar stralende humeur
In de diepe holtes van het donker
Verliest de liefde haar verlegen kleur
Daar sterven schimmen in het duister
En de schaduwen omhelzen elkaar
Er brandt een vuur zonder rook
Vlammend heet maar onzichtbaar
Als het vuur de nacht vervolgt
En de passie angst verstijft…
Wonderlijke dwaling
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
897 genoten vooruitzicht
Met passie voor gevleugelde geheimen
In het schijnsel der maan
Waar de toekomst ligt
Verlichtende antwoorden staan
Een bol van liefde
Waar soms duister in boort
Het verborgene
Wat het verleden verstoort
Diepe paden verlicht
Het geweten sust
Dat echoot in gedachten
Een verlegen glimlach
Het leven aanvaard
Door onzichtbare…
De roeken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.010 De met kaalheid omrande snavels
houden binnen een onzichtbare cirkel
afstand tot elkaar.
Onhoorbaar bevolen vliegen ze op
en tegen de lucht tekenen
de gevingerde vleugels.
De zwerm zwenkt af en keert
en komt nog eenmaal per toeval
over de plek van de bewonderende blik.…
van Rups naar Vlinder
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.078 Onzichtbare vleugels
hebben me meegenomen
In gedachten verzonken
staar ik naar het verleden
In trance laat ik het
over me heen komen
Langzaam terugkerend
naar het heden
Met nieuwe kracht
vul ik mijn longen
De verse lucht
laat mijn hart herleven
De pijn lost op
die ik altijd heb vedrongen
Na lange strijd
eindelijk opgegeven
Als herboren…
Ik ken je slaap niet
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
2.004 ken je slaap niet
je schuldige thuis de vlucht
je vlees en bloed aan tafel
hoe je wordt beluisterd
in gedroomde romances
de straaltjes aanraking
je toegeplooide gezicht
Ik ken je schaamteloos
wortelen diep in mijn ogen
je brandende navel wakker
van honger het gemorste laken
gelegen in mijn hand
ga en praat met de huizen
terug als onzichtbaar…
overdonderende stilte
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.168 ik aanschouw het zielewater
langszij jouw ogen
gaat het over vroeger of later
verdriet of mededogen
dat jij mij aanblikt in verwachting
uitziend naar enig gevoel
al was het maar gering
we ontmoeten elkaar
op een onzichtbaar brandpunt
buiten ons gelegen
gevangen in een verre staar
waar woordeloze stromen
worden samengeregen…
Volk van weleer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 jij verschoot
even voorover
boog in een
klein moment
van contact
er sluierde
al een lach
in je blik die
ik meteen
vertaalde tot jij
hebt het gefikst
ik wist van
jouw vluchtige
ontmoetingen
met leden van
het kleine volk
van weleer
zij zijn
eigenlijk nooit
weggeweest
hebben eeuwen
in schaduwen
van jaren geleefd
onzichtbaar…
Het keerpunt voorbij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 de menigte schreeuwde
zijn onzichtbare pijn
balden de vuisten
sloegen met knuisten
vol irrationeel venijn
zij trotseerde
met opgeheven armen
en brandende blik
de opgekropte ego’s
van heethoofdige iks
zacht klonk
het eerste geklap
als applaus voor de
breekbare stilte met
een ontspannen lach
in het aanzwellend
geluid luchtten velen…
Niet of nooit geweest
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.074 Onzichtbaar krijg ik
steeds meer tranen
wanneer de echo
van jouw voetstappen
mijn pijn niet aanhoort.
Schuw dwaal ik
steeds meer in mezelf
wanneer een sprong
in het duister
mijn leven moe doorboort.
Schrijvend raken mijn woorden
steeds meer in de war
wanneer mijn geschrei
dit doelloos schrijven
op wit papier verstoort.…
Samensmelten
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
2.015 Daar waar aan de einder
mijn landweg versmelt
met de mengeling van blauw
wit en veelkleurig zwart
en in meedogenloze variaties
het verhaal wordt verteld
over het schijnbaar gewin
van het zo geschonden hart
Daar kiemen onzichtbaar
voor het verbogen licht
de trillenden handen
van verloren gezichten
bij iedere moeizame tred
verheldert…
De kwestie van geloof
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.049 Met de onzichtbare god kan ik niet praten
maar met de ene die ik om me heen voel
als bezoek van een goede vriend
een heldere gedachte
verwondering in de ogen van mijn kind
snelle omhelzing van de palmboomschaduw
een zucht, het licht en herrie van de stad
geruststellende woorden van mijn geliefde
en zijn stem waar niemand zal mij vinden…
De prins bij de vijver
netgedicht
2.6 met 21 stemmen
1.893 Daar lag het, onbereikbaar, onzichtbaar.
De kikker hoorde haar verhaal aan.
Hij kwaakte voortdurend instemmend
een ouverture van liefde en verdriet.
Hij wist van de prins geen kwaad.…
Grenzenloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 intens koude steen
regenboogkleuren laten
lachend gouden letters
stralen in ijzige kou
gedachteloos speel ik
met mijn wijsvinger boter
kaas en eieren in het zand
trek lijntjes om de hoeken
met elkaar te verbinden
ik zie je grijns, gewonnen
mijn linkerhand gebruik
ik niet, verstijfd van
de kou verbindt deze
mijn hart met onzichtbare…
Irak
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
1.132 De witte kist onzichtbaar
door de bloemenpracht
met linten beweegt zacht op
eerbiedig zakkende touwen
Haar schreeuwen worden
niet gehoord maar smoren
zich in doffe snikken die
het leed niet willen stillen
Weer voelt ze zijn mollige
armpjes om haar nek en hoort
zijn eerste woordje dat haar
de eretitel mama verleende
Gedwongen terug…
Het zwart contrast
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
499 in wit
gaan graven
omdat zwart
geen schaduw
kan dragen
ook hoogte en
diepte ontbreken
zonder schepping
in zijn vele
nuanceringen
van de natuur
de melodie
van schakering
die van de harp
vingers komt
de variaties in
kleur oneindig
wordt dus altijd
nog is er het contrast
van tegendeel
juist bij zwart wit
is de balans
onzichtbaar…
verstild
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
824 mijn hand
al gerimpeld, het vel
dat wel
mijn hand dus
strekt zich uit
over de stilte
sneeuw,
een onzichtbaar
dik tapijt
helder wit geweven
haast glanzend
sluipt op tegen een
licht glooiende
heuvel
mijn korte vingers
begeleiden de opgaande lijn
in de vallende rust
naar de verte toe
zelfs mijn denken,
mijn denken,
vraag…