4113 resultaten.
Aangelicht door eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
438 waar wij in kleur
het leven in balans houden
ontstijgen gouden momenten
onverwacht het bestaan
als zwart en wit
bij gelegenheden samengaan
straalt soms de gloed
van een stukje hemel ons tegemoet
tussen diepe stilte
en overdonderend applaus
bloeit de saamhorigheid
in wederzijds respect en trouw
zij zijn niet weg
maar aangelicht door…
Oudjaar 2009
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
2.959 Op de laatste dag van het jaar
wacht men op bezoek of gaat weg
om thuis te komen bij hen die blijven
Een jaar wordt van zijn hoogtepunten
in meeslepende verhalen ontdaan
De kerstboom schittert nog
een engel vliegt van tak tot tak
denkt aan dozen en duisternis
De cranberry-compote ruikt intens
verrukkelijk zoet en een kus smaakt
naar…
Maandag is een oudere boom geveld
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.021 Maandag is een boom geveld en het regende.
De lokkende takken vroegen uitstel
Het was een heldere dag een donkere wereld
En toch verlichtte zon het schaduwrijke.
Zag ik de laatste knoppen van haar takken
Het Tiroolse kostuum kinderen haar hondje
Nog voor het voorjaar is geworden
Ook vandaag krokussen en sneeuwklokjes.
Vanuit een slechtzittende…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan,
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...
En…
Mooi mensje Madelief
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.039 ik heb mijn koffer al ingepakt
beer heb ik in mijn hand
voor wanneer het moment daar is
geroepen wordt door Zomerland
ik op reis ga over berg en dalen
niet voor even maar levenslang
met mijn beer zo dichtbij me
ben ik helemaal niet bang
ik ga springen over wolken
glijden over de regenboog
zal ik kusjes naar jullie blazen
ook al houden…
- Weemoed -
hartenkreet
3.7 met 21 stemmen
1.690 Weemoed overvalt mij
overmeesterd het gevoel
betaalt morgen bij het gaan
verstaat verbaasd,
dat het gevoel een gevaarlijk leven leidt
van buitenaf... een zekere volmaaktheid
weemoed sluit achter mij blind de deur
terwijl ik mis, wat was,
wat er helemaal niet meer is
weinig reden om een uitzondering te maken.
Weemoed, die verbleekt
het…
het leven laten
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
574 mijn leven ontaard
als een stervende vogel
vleugels naar eeuwig…
uitgeleefd
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
592 uit mijn laatste raam kijkende
zag ik al luisterend naar
het wegsterven van hun klaagzang
traag zwarte vogels vliegen
over grijs betegelde akkers
waarachter ze verdwenen
in een hels avondrood
al wachtend op de volgende vlucht
tank ik mijn laatste glaasje diesel
klop mijn pijp en sluit alvast m’ n luiken…
uit mijn schaduw 2
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
517 hang mijn aardse jas
aan de kapstok van de dood
voorgoed naar eeuwig…
Dood Gras
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
1.643 Een leegte dient
Ten allen tijde opgevuld te worden
Het wegvallen
Van een geliefd persoon
Is als een krater
In een egale grasmat
Treurend en op zoek
Naar antwoorden
Naar opvulling voor
Die warme, lege plek
Die vind je alleen in
Prachtige herinneringen
En liefde
Onvoorwaardelijk
Een grasmat egaal als voorheen
Opgevuld met…
Gruis
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
919 Stil ben ik ervan, en dan
wat anders kan ik zijn dan stil?
Iemand is vervangen door
de geurende Dood, die
twee ogen heeft
twee ogen, twee oren
Verwoven in een lichtweb
in een vorm,
in een toestand van geloven
Een vriend van ijzer met
namen die nog klinken
in mijn bloed, die verdrinken in
een toevloed van vriendelijkheid
en nog nakolken…
- Weerschijn -
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.124 En als het nacht is,
om rustend doorheen te trekken,
een gevoel van diepe verbondenheid
en je bent niet bij mij
dan weet ik vol dankbaarheid..
matheid van de middernacht,
toen de nacht in doodsangst opstond
dat ik betekenisvol droomde,
jij was aan de andere zijde.
En toen ik ingrijpend faalde,
als ik mijn hand reddend uitstak
en voedende…
De laatste les van Bob
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
595 Was enigszins verbaasd
dat je bij de laatste les
op de weide bij de abdij
jezelf graag uitspreken wou
over hoe dankbaar je was
een lid te zijn van de groep
dat je van elk van ons had geleerd
dankbaarheid had ondervonden
Er ontstond een moment van komend gemis
definitief bewaarheid op Hemelvaartsdag
Jij en ik geloofden niet in engelen
Bewust…
- Mijn vriend -
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.158 Het was als lange jaren eenvoud,
het gevoel, dat ik hem toevallig tegenkwam
met ernstige en realistische passages
als heeft hij nooit bestaan,
mijn stille vreemde
meest besproken vriend ..die nu wil gaan.
Onafgewerkt, de bizarre twijfeltocht..
en stil de rest van zijn leven
begraven, veelbesproken,
met soms heerlijke hilarische anekdotes…
buurtbezoek
gedicht
2.5 met 53 stemmen
14.611 zijn familie en wij buren
ineens allemaal tegelijk
op bezoek in zijn kamer
de spullen onder ons
verdeeld. alleen de brief
in het linkervakje
van de zelfgemaakte
groene, houten kast
durven we
weg te gooien
noch te posten
of te lezen
een week later
loop ik
onder het erfstuk,
zijn paraplu.
door zijn regen…
De Nacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
521 Soms als ik s'nachts wakker schrik
zie ik vogels in mijn ogen
als ik aan mijn veren lik
proef ik in jouw bloed gevlogen
want de maker van mijn dromen
ziet mij voor een ander aan
waar ik ben kan ik niet komen
waar ik wil kan ik niet gaan
's Nachts wanneer ik wakker ben
zie ik geesten langs me zweven
als ik over hoofden ren
moet ik duizend…
Zomermorgen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
733 Het heeft zin vager wordende herinnering
een koolmees, die hartverscheurend zingt
geur van de aarde na een regenbui
de smaak van bliksem in de lucht
Jouw lichaam in mijn armen houden
opnieuw het praten in kindertaal
hoog van toon opdat je me hoort
nu los kan laten om weg te gaan
Summer morning
It has sense slipping memory
a big tit…
- Leeg aan de buitenkant -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.260 Kijk mij eens aan, zachtjes..zachtjes
de momenten , zij verliezen woorden,
krachtige teksten zonder omhulsel
verdrinken in het glas van het fonkelen
van mijn verre beglazen ogen,
het hoofd helemaal leeggeroofd.
Zij zien sterfelijk leed in jou ..
zoeken elk verlies van pijnvol spijt
het "waarom" jij mij hebt voorgelogen
werkelijkheid…
Ook dan ben ik bij je...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.554 Je ogen glanzen parelmoer
verraden mij een stil verdriet
Aan de oppervlakte zie je ’t niet
Daar schuilt het masker sterk en stoer
Dan is het ziekte die jou vloert
Je ziet des levens schoonheid niet
Aan het ziekbed klinkt een wiegelied
maar klinkt als:” ‘t leven naar z’n mallemoer!”
Ik vraag: “Is het goed als ik je koffie roer
en je tevens…
Opa
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.799 Opa..
Opa, u bent mijn vriend.
Dit is niet wat u verdient.
U was zo lief voor mij.
Bij u voelde ik me altijd vrij.
Ik stond altijd voor u klaar,
U waarschuwde mij voor gevaar.
Ik moest oppassen wat ik deed,
Dat is iets, wat ik nooit meer vergeet
We konden zo fijn praten,
Ook al zat tussen mijn komsten gaten.
U maakte grappen,
Liet…
In memoriam patris
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
978 De kracht van de zomer, het groen en het graan,
de rode papavers in ’t koren,
’t is alles weer weg en voorbij en gedaan,
geen vogels in ’t veld meer te horen,
geen licht in de verte dat feestelijk schijnt,
geen warmte die koestert de bomen,
alleen nog de mist en de dag die verdwijnt
nog eer hij, tot volheid gekomen,
de mensen het teken…
Bij het doodbed
poëzie
2.9 met 11 stemmen
2.703 Hij stond voor haar gebogen,
Zichzelve nauw bewust;
Hij stond haar aan te staren:
Daar lag zij in eeuwige rust.
Het waslicht beeft en wemelt
Op 't levenloos gezicht,
De zaal is groot en somber,
"Is zij het, die daar ligt?"
Wat denkt die diepbedroefde,
Daar bij het dodenbed?
- Hij denkt aan kleine vreugden,
Die hij haar heeft belet.…
Zonsondergang
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.007 Zonsondergang,
in dit vreemde land.
De grond rookt.
Lichtsporen doorklieven het donker,
als heldere sterren.
Nachtelijke gang,
door dit vreemde land.
Het spookt.
Geen licht in het donker,
zoekend onder de sterren.
Nooit meer zonsopgang,
wrang smaakt dit vreemde land.
Bloed dood.
Voor altijd donker,
onderweg naar de sterren.
De laatste…
Een halve eeuw
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
899 Een halve eeuw, bijna, is zij nu dood.
Zo lang leef ik, ten dele, buiten westen.
Een halve zoon, schrijvend in ademnood.
Mijn woorden zijn haar stoffelijke resten.…
afscheid van mijn oma
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
2.773 Bij een bijzondere vrouw past een bijzonder afscheid
Een mooie en sterke vrouw, zelfstandig en eigengereid
Oma voor 6 kleinkinderen, overgrootmoeder van vijf
Pittige en elegante dame, met een wil sterker dan haar lijf
92 jaren waren haar gegeven, met een maand erbij
Zoveel nog mee te maken, blijf leven zeiden wij,
Oma wilde naar God en verlangde…
Dag na dag
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
748 De zon aarzelt nog op flarden mist huiverig
zachte kussens waterdamp eronder bewegen
met het felle ros van Venus nog in de lucht
Verscholen is de maan volop vanzelf aanwezig
"Dag maan" zegt de man met blauwzwarte haren
de ogen grijs en de lippen stijfjes gesloten
Hij spreekt door zijn neus in puntige gebaren
vanwege dolle blinden in de zaal…
Immens
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
931 hoe zwaar is de rugzak die hij tillen moet
torsend tot in lengte van dagen
loopt hij meer gebogen daar het
geduchter weegt dan voorheen
totdat dagen gaan korten
bladeren verschieten
wordt het besluit
genomen
ik heb genoeg geleefd
~* Antonie Kamerling hij werd maar 44 jaar † *~…
Biografie
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
904 De slagen ontweken
De spieren verkrampt
Verschrikking verstreken
Het leven verdampt…
Verder voorbij
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.709 Zoek jij mij ook zoals ik jou
in alles wat veel verder gaat
dan het voorbij
of slaap je zacht in mijn berusting
droom je met me
als de nacht ons album openslaat
hoor jij mij ook zoals ik jou
om antwoord vragen
in de echo van oneindigheid
en schreeuw jij dan
net zoals ik
het stille van jouw naam
*Zoals elk jaar…
Mijn broer
gedicht
2.3 met 177 stemmen
37.803 Mijn broer, gij leedt
Een einde, waar geen mens van weet.
Vaak ligt gij naast mij, en ik
Begrijp het slecht, en tast en schrik.
De weg met iepen liept gij langs.
De vogels riepen laat. Iets bangs
Vervolgde ons beiden. Toch woudt gij
Alleen gaan door de woestenij.
Wij sliepen deze nacht weer saam.
Uw hart sloeg naast mij. ‘k Sprak…