2289 resultaten.
Het geluk bracht mij naar de zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
445 Ik hoorde
reeds van verre het minnelijke
gezang van die vrouw vis uit
de zee. Zij dreef op onstuimige
golven en nam mij op haar staart
mee.
Het geluk bracht mij naar de zee.
Het bracht met de wassende golven
ook de rusteloze diepten met zich
mee.…
Kon-Tiki
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
550 cultuur,
in stamverbanden levend
nauw verbonden met natuur
trok Thor Heyerdahl
in de vroege jaren dertig
naar Polynesië
en verbleef een jaar
vertoevend onder eilanders
die naast hun voorouders
Kon-Tiki als hun god vereerden
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Jaren later wou hij
met zijn hypothese tonen
dat ooit het verre…
Zonnebloemen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 Als ansicht namen zij en masse een ongekende vlucht
By airmail naar het felle licht
van verre tropenoorden
Zo tastbaar, de ontvanger kreeg een langverwacht bericht
Van Theo, Henri Paul Gauguin of Vincent's jonge nicht
Een groet of levensteken aan de wand door ijle lucht
Liet jou zo nooit met lege handen
op hun verre tocht
*…
Is liefde dan een machteloos erbarmen?
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
229 Want in de diepte van dit zinkend leven,
waarin de geest naar verre gletschers staart,
blijft slechts dit bange, laatste overgeleverd:
dat geen ziel de ander voor de nacht bewaart.…
De wereld in ons huis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
214 De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen:
continenten, oceanen, verre stemmen,
gevangen in dit kleine glazen venster.
Het leven flitst voorbij, een schaduwspel
van verre landen en culturen.
Ik kijk ernaar zoals een reiziger tuurt
uit het raam van een nachttrein,
verbaasd over de rusteloosheid van de nacht.…
VERWEER
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
967 het onderschatte fenomeen wrok
schiet lukraak zijn pijlen af raakt
mijn hoofd het venijnige gif dringt
door tot in de kleinste hersencellen
doordrenkt de positieve impulsen
verlamt goede bedoelingen sterkt
kwade gedachten werpt begrip en
invoelingsvermogen verre van mij
de erosie van de toekomst start
als de geblakerde resten van het
gemankeerde…
Bevrijdende slaap
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.056 Seconden glijden in minuten
groeien uit tot lange uren
gedachten maken overuren
in het verre holst van de nacht
De slaap komt als bevrijdend
voor de gedachtenvolle geest
die de dag niet los kan laten
de nacht niet kan laten komen
Dag volgt wreed op korte nacht
uitstel helpt niet op den duur
een wereld van uitgeslapenen
wacht meestal vol…
Daar wil ik zijn
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.380 Ergens ver van het donders moeten
Grenzen diepe dalen hoge helling
Weerbarstig het vervloeken begroeten
Het versmijten van getergde kwelling
Hoofden lichtgevoelig en onbedoeld
Over de top van de diepe dalen
De steiging van de helling gevoeld
Gemakzuchtig in het verre verdwalen
Daar wil ik zijn, onbetoverd en gewoon
Zonder krachten van de…
Vliegen als een adelaar
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.242 Met goudkleurige kop
en diep zwarte vlerken
ben ik het symbool
van kracht zonder buigen
In 't hoge rotsgebergte
ben ik altijd thuis geweest
waar het verre uitzicht
mijn scherpe oog trotseert
Op weidse vleugels van satijn
laat ik me drijven
doorklief met trage slag
wind en hemelrijken
Waar het blauw van azuur
en ijle wolken zweven…
JEUGD
poëzie
3.2 met 32 stemmen
5.167 En in de zomer verre wandeltochten
en dromen in het gras, veel grote plannen,
nog groter woorden; meisjes plagen, stoeien,
gezoen en nu en dan een vleugje liefde,
een wenk, een oogopslag, een stout begeren
als blauwe heuvels, schemerend hier en daar
door dichte stammen van het donkre bos.
--------------------------
uit: Verzen (1912…
In hun schaduw
gedicht
3.2 met 30 stemmen
13.084 De toekomst laat geen ouden van dagen
het verre verleden geen minderjarigen
en de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.…
Mijn Opa
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
995 hij struint strompelend
langs de haven, snuift diep de
geuren in van touw, teer en vis
hij ziet hoe grillig,
met de kleur van parelmoer,
de olie glanst op het water
hij verschuift zijn pruimtabak
van linker- naar rechterwang,
en proeft de bittere smaak
hij denkt aan alle vrouwen
die hij heeft bemind,
in verre, uitdagende havens…
MIST
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
962 De nevel in het hoofd
verdicht tot dikke mist
waarin ieder vervaagt
tot een wazig silhouet
zonder lichaam of geest
Woorden missen zinnen
blijven suizend steken
in de file naar het brein
waar ze stil verdwijnen
achter nevelige wolken
Ogen staren niets ziend
naar een verre horizon
eenzaam leegte tranend
weggevallen tegen grijs
zonder…
ijsland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
824 gletsjers stoom en zwavel
een donkere dreiging
van verre sombere vulkanen en
traag gloeiend lavageweld
rokende watervallen
eeuwig beukt wit schuim
op zwarte basaltstranden
onder wolken krijsende vogels
op ongenaakbare rotsen
bloeien kleine bloemen
fel rood en paars
op de troosteloze aarde
eens gloeiend en trillend
nu koud en wachtend…
in een hulploos tasten
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
803 nacht schaf raad
nu de woorden van dit vers
zo tastbaar worden
besloten ligt in deze zin
waarin ik nog kind was
in de vergane tijd
van mijn geboortehuis
wakend in de tijd
zag ik stil op
gebonden aan het heden
sta ik en hoor verre gezangen
ten prooi aan het honende gehuil
eeuwen zijn spoorloos heen gegaan
verloren in het kosmisch…
Begrijpend lezen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
704 Nederland achter ons
'het gaat góed' verlaten
de zon tegemoet, de palmen
de ruimte, de beekjes
en zoveel tinten groen
wie blijft krijgt gelijk:
nooit komt zij weerom
mijn landje, gevangen
in Kamer en straat,
verlaten voor beter
en/en niet, of/óf
een kwestie van keuze
dan geldt wereldwijd
verre van Nederlands:
loin des yeux, loin du…
Gedicht
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.056 Karamasoff
dood
Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan
Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden
Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn vingers
lag
Het is een verre…
Warmde in pandemonium
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
693 jij barstte
in de zon
ging nova op
heel eigen wijze
ik warmde in
pandemonium zag
de manen steeds
steiler rijzen
in het licht
van verre sterren
kon ik je na lichtjaren
eindelijk achterhalen
jouw nova gaan
hebben mijn manen
en planeten altijd in
het schrikkeljaar geweten
ze waren tijdelijk
maar in de nieuwe zon
zullen alle…
E-bellen
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
1.339 spreek ik je via internet
treed je even in de leegte
die de scheiding achterliet
maar zodra ik mij met schroom
even dichter bij je droom
brokkelen je verre zinnen
verbreekt alweer de stroom
ontluisterend de samenspraak
nog voor die kon beginnen
je woorden gaan in niets verloren
als een kille piep en kraak
onze nieuwe lijn verstoren…
de innerlijke schemer gevangen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
782 ik hoor een vogel
rondom de kruising
van mijn binnenveld
blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand
in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood
met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof
ik vlucht en op zijn vleugels…
adieu 2006
netgedicht
4.5 met 29 stemmen
1.114 toppunten afgewisseld met routine
matige schamele genoegens
goed om even terug te denken
de oude dichter sleept zich voort
langs ramen met beplakte historie
hij vult teksten in opvulling
van nieuwe bladzijden
lichtzinnig in bespeling van
prachtklievende poëzie
klaarzettend in het nieuwe jaar
in toekomst die van verre…
zangen van Isoude
gedicht
2.5 met 11 stemmen
6.314 In alle dromen zullen saam we zijn
en zul je vast mijn moeë handen houden
In alle dromen zullen wij vertrouwden
en lieve vrienden en genoten zijn
Maar in het leven zal ik langs u gaan
met verrë ogen en plechtstatig groeten;
En iedre dag zal ik de straf uitboeten
van zoeler nachte-gaven eindloos zoeten
zalige huiver om herwonnen waan.…
Gedicht voor Ellis
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
1.670 Ik klampte me vast aan je lenden
tussen kruiden en schoven
werd je blik een verre wolk.
Ik scheurde mijn borst open
om naar geschenken te zoeken
maar jij vluchtte.
Nog proef ik je bloed
in mijn mond
de as van bitter graan.…
Voorbij het open raam
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
2.014 de graaiende adem
van de nog herkenbare man
stolt rood in elk opgehoest woord
zijn trage handen
bewegen dun
de leeg geschreven bladzijden
het wachten daalt
- nog een laatste dag -
in een vage, verre glimlach
op blauwe lippen
en in ogen
zonder morgen
langs zijn oude mond
hecht een schim
de smalle klinkers
aan schemerzilte…
Haagse blikverschuiving
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.113 Bij helder zicht
komend uit de richting
van het verre Engeland
kan men ervan op aan
bij stipjes Kijkduin en Schevening'
ik voel me zo blij
En zet een zeiltje bij
ziet er welt een traan
U heeft de wereld Heer
eigenlijk best aardig ingericht
Eenmaal met voet aan vaste wal
blijkt alom toch steeds weer
lezend in de Haagsche Courant
sprake…
landelijke dans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 zoldervloer
rondvaart in het duister
fijnzinnig roeien
400 jaar onder webgolven
in een opbergdoosje
de verbeelding van muzikanten
onder de koekoek
een pittoresk meesterproef
op de schoorsteenmantel
visuele luciferstokjes
wel duizend gezichten
ontiegelijk broos
in een bliksemschicht
laait een verre wijnboer op
gekluisterd aan…
PAAR
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
2.170 Ze zijn een paar
hij, de man
zij, de vrouw
Je herkent hem
aan z'n groenblauwe kop
zij heet verre van 'n schoonheid
Ze zijn elkaar
al jaar en dagen
trouw
Ze wonen
aan de veste Grave
met zicht op de rivier
Ze kennen
er stroming en verval
ommuring,het zand van loswal
Ze dobberen
bij avondlicht
wieken op bij gul strooien…
Gedicht voor een verloren liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
751 Ik klampte me vast aan je lichaam
tussen kruiden en schoven
werd je blik een verre wolk.
Ik scheurde mijn borst open
om naar geschenken te zoeken
maar jij vluchtte.
Nog proef ik je bloed
in mijn mond
de as van bitter graan.…
sterk
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
863 beiden dragen we een leeuw in ons hart
de dood sluit jouw ogen al
als nachtvlinders zweven ze, langs
onze blikken heen, tot verre stergedragen vlaktes
ik zie hoe jij dit draagt
jouw afstand in mijn handen legt
maar in liefde zo dichtbij
gouden uren in dit stervenshuis
we beleven meer dan witgestreelde haren
immer zijn we
samen thuis…
Vervlakking
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
608 Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…