835 resultaten.
Vitamientje chemicalie
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.031 -men noemde hem een oude zonderling-
zat hij in de grond te wroeten
de krant las hij nog nauwelijks
behalve dan die kop vanmorgen
geen vitamine meer in de groenten
hij maakte zich al jaren zorgen
rijk was zijn grond van vrucht
vrij van chemicaliën bovendien
reine grond is zijn eigen aarde
zo had hij het altijd gezien
niet zo verwonderlijk…
Najaarslaan
poëzie
4.0 met 19 stemmen
5.488 Ik keek in de gouden heerlijkheid
Van een najaarslaan,
Het was of ik de goudene deuren wijd
Zag openstaan,
Het werd mij, toen ik binnen ging,
Of ik door gouden gewelven liep:
Ik aarzelde even, ik ademde diep,
Diep van verwondering.…
Van de wilde man
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.523 Wat baat het of gij u verwonder;
Ik houd van deze: wild of tam;
Voor u een leeuw, voor mij een lam.
Zij schreden heen en ik stond stom.…
Leven in droom
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.837 Nimmer ons oog die kleuren zag
Zo warm, zo teer, door 't stille woud
Scheemrend, als stond het niet gebouwd
Op wijde hei...O zaligheid,
Als ons ontzinkt de werklijkheid,
Als altijd nieuw, hetzelfde ding
Doet siddren van verwondering,
Als men zijn nuchtre leven leeft
In schijnselen als de Droom ons geeft!…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Zij liet haar schuilplaats los,
de lente zonder verwondering,
alsof schoonheid haar niet meer hield
en kwam tot hem.
Legde haar handen
op zijn vermoeide hoofd
en nam, zonder vragen,
de schaduw een beetje weg.
Sindsdien leeft zij in hem,
niet als troost alleen
maar als een zachte dwang
om te blijven zien.…
de tuin in mij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
442 er ligt een tuin in mij verborgen
van klei en hoop en ochtendlicht
waar dromen zaden mogen worden
en elke wortel waarheid zoekt
een stukje land, ooit met liefde bewerkt
waar prei en passie samen groeiden
waar ik met aarde werd versterkt
en groenten stille namen droegen
toen viel het stil, mijn lijf, mijn land
de schep stond werkloos in…
Nachtgedachten
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.335 Een nieuwe dag begint
Een nieuwe dag vol verwonderingen
Een nieuwe reis begint
Een reis zonder richting
Een reis zonder doel
Maar later als de nacht weer toe zal slaan
Dan ben ik gewapend met het feit
Het feit dat jij hier naast me ligt
Het feit dat jij hier bent
Slechts een ding telt, jij hier naast me liggen
Laat de nacht maar komen
Rust…
Oog in de hemelboog
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
576 Niet zo verwonderlijk, aangezien Parsons zelf een groot aandeel had in de studio-opnamen van Pink Floyd’s Dark Side of the Moon en Abbey Road van de Beatles.
_______________________________
EYE IN THE SKY
I
Denk níet dat het makkelijk is
sorry te zeggen
Begin niet aan bakens verzetten
Je hebt het er vaak op gewaagd
Maar mij heb je nooit…
Zwevend Hoofd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
219 Ik hoef weinig te veranderen, alleen anders te kijken
Vol aandacht, verwondering en dankbaarheid.
Dit zijn alledaagse processen.
Met de huid luisteren is niet vies.
Het vervult soms van trots en schaamte
van voorbijgaande aard, als passerende wolken.
Als ik waardeer dat ik mijn lichaam ben.
Dat mijn hoofd vastzit aan vlees en botten.…
Stenen vingers
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
553 Want ik,
ogen staren wijd uit,
ik ben bang,
bang me te verwonden
aan het witte marmer
van het beeld
dat ik van je had gehouwen
uit de verdichtsels
van m’n verwondering.
Schuchter was ik,
jouw beeld te breken,
bloedend aan stenen vingers,
ijspegels die gaan smelten
in de zoutige midwinterzon.…
Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Vol verwondering prent ze het beeld op haar netvlies
van een plots neerdalende blauwe schemer
die als een vluchtige nevel verandert en vervaagt
van ivoorwit scharlaken rood
naar een in elkaar geweven langzaam vervagend vergaand kantwerk.
Verzuchting...…
Zomertochtje
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.014 feestelijk uur;
De kindren, met gretige, gulzige blikken,
Vertelden elkaar van de heerlijke room –
Luilekkerlands geurige, zuivere stroom –
Die straks op de hoeve hun hart zou verkwikken;
Van ’t lekkere hooiland, dat noodde tot rust
Na spelen en stoeien en dertele lust;
De meisjes – zij kleurden; de knapen – zij lachten
En kweekten verwonderlijk…
verhalen uit het verleden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
374 hogedrukgebieden uitstijgen
die nodeloos zwijgen verkozen
als zij boos waren
wij de opgelegde blaren uitzaten
starend naar de bladeren
badend in garend zweet
door de boeken op zoek
naar waar
in ongeëvenaarde jaartallen
treurnis nog zwaarder woog
aan onvaste togen gehangen
verlangens in bezopen woorden toverend
over ‘De End of De Wurld’
verwonderend…
sweet sixteen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.053 door en met jouw sterke persoonlijkheid
de weg naar jouw toekomst ligt nu open
ziet er zonnig helder en opwindend uit
zij vraagt ook om verstandige beslissingen
die niet altijd gemakkelijk te nemen zijn
onze wens voor jou vandaag is eenvoudig
te beginnen met jouw nieuwe levensjaar
wensen wij jou een leven vol avontuur
vol vreugde verwondering…
De Jaar-Wende/Nieuwe jaar
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
873 witte strepen,
Het oude in geboorteklanken
Eeuwen-oude gezangen
Bladeren ingeschreven
De vogelpen als kogelpen
Gewassen blauwe inkt,
Hemelsblauw in de bodem dringt
Geslagen humusbladen
Beelden stormen die worden weggeblazen
Glasschreven van Champagneglazen
De kwesturen verdragen,
Tegen wijzer zin;
Op zoek naar een nieuw begin;
Verwondering…
Een heertje vol licht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
584 Zijn ogen, groot van verwondering,
reizen door een digitale kring,
alsof de wereld daar hem fluistert
“Jij hoort er ook bij, makker.”
Zijn handen rusten op het toetsenbord,
maar haastiger dan woorden wordt
wordt een stille droom in hem gewekt,
een toekomst die zich langzaam ontvouwt.…
Twee werelden in mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
346 Twee werelden in mij
In mijn hoofd wonen werelden,
die zelden in balans bestaan —
een kind dat alles vreest en vlucht
en een denker, eindeloos begaan.
De struik wordt tot armen in de nacht,
een woord tot warrelende wervelwind;
en toch denk ik verder dan verwacht,
zoekend: waar de zachtheid begint.
Mijn blik dwaalt langs Poetin…
NIEUW LIEDEKE
poëzie
4.2 met 12 stemmen
3.954 Is ’t te verwonderen dan
Dat ik verwonnen* ben,
Daar dwinger noch tiran
Geenszins bestaan en ken*?…
Ten einde raad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
591 je nog een horizon
En sprankelt er besef van leven
De vonk van hoe ’t begon
Het gevoel ’t duurt maar even
Dan blijk jij verbonden met mij
Maar samen nog niet geheel
En is het allergrootste wij
Reflecterend onderdeel
Een andere zelf geschreven rekening
Voor ‘t overweldigend bedonderen
Oorzakelijk of qua zegening
Is dat ik mij mag verwonderen…
Driekoningen met sneeuw en de dood omkleed
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
809 Denk gebeurde in hun leven ooit een wonder
Hadden ze weinig te zeggen zelfs in hiaten
Liepen deze lieden ooit verliefd gearmd door straten
Ik verwonder me over tijd krans nieuwe bloemenvlijt.…
Confettiregen door Splinter Chabot
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
814 Neen het was geen splinter, splintertje
waar ik in liep, ik liep in een balk
van herkenning, erkenning, bekenning
respect, verwondering en bewondering
n.a.v. de toelichting op zijn boek ‘Confettieregen’
zijn inspirerende wervelend verhaal aan tafel
bij de DWDD van TV-meester Matthijs van NIeuwkerk
door Splinter Chabot, zoon van Bart
daar…
HEMELS PARADIJZE.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
571 Ochtendgloren zo vervuld van verwondering, verbijstering en Stille Kracht
Slaapdronken staar ik die sterrenpracht gade, vol van genade ook boordevol Macht.…
Gebed bij de harde dood
poëzie
4.3 met 10 stemmen
3.633 Verwonder U dus niet wanneer zij daaglijks janken,
zij die U vrezen 't zeerst, zijn ook Uw ware trouwen.
Tussen de man die meent alleen te mogen danken
en hij die U slechts roept in 't klamme doodsbenauwen,
tussen die schobbers, Heer, zijn duizend overgangen.…
Voor altijd en eeuwig
hartenkreet
4.0 met 20 stemmen
1.321 Ik ben een Lichtwezen
Ik besta uit puur Licht
Ik besta uit pure Liefde
Mijn thuis is het Universum
Mijn lichaam is een tijdelijke jas
Deze Aarde is een tijdelijk huis
Mijn echte thuis is altijd in mij
Het Universum is in mij
Ik ben altijd thuis
Ik ben Licht
Ik ben Liefde
Ik ben prachtig
Ik ben krachtig
Ik ben machtig…
Mei (Boek I)
poëzie
4.2 met 52 stemmen
9.569 Dan klonk het als geroep van een roerdomp
Te middernacht, die schreeuwt uit het moeras,
Zoodat de reiziger in het boschgras
Dat langs den grijzen straatweg groeit, blijft staan,
Onder de bladerschaduw; in de maan
Gaat hij dan verder, vol verwondering.
Wat is er in de verte schemering?
Bevangt de lucht ontroering?…