13961 resultaten.
De dood en haar spel
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
638 Ik zag net een dood dier op straat liggen.
Ik moest aan de dood denken.
Ik zie het als een morbide spel
van een extreme nymfomane.…
Dode mus
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
848 zijn lach en zacht gezang
galmden in overvloed
door de bejaardengang
ondanks de treur van terreur
achter zijn bruine ogen
verschool er een geborgen schoonheid
om de wereld
als achttienjarige in herkansing te mogen zien
nu wordt hij
een kind zonder (t)huis
met de riemen van VVD
en de losse eindjes van de Bijbel CDA
al die…
Wij doden
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
550 Zo vaak doden wij:
met kogels of met woorden,
liefde woont er niet.…
Dood tij
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
543 juist bij
dood tij
bruist
het water
van leven…
" Vroeger Is Dood"
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
588 Vroeger is dood, later is nooit.
Leef daarom nu, leef daarom groot.
Vandaag was ik even net als toen.
Maar zo als het was,
Kan ik het nooit meer overdoen.
Want de spiegel van de verleden tijd
Kijkt achteruit met oprechte spijt.
Vroeger daalt naar het graf, later komt nimmer op je af.
Leef daarom in het heden, leef daarom tevreden.…
Dood In De Woestijn!
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 Dood in de woestijn!
Wat kan er mooier zijn
Dan na een morgana van fataal geluk,
Mijn keel te spoelen bij de waterput,
Mijn plek te kiezen, daar waar het leven eens begon,
Geen tranen te verliezen voor een droom die ik zelf verzon.…
Leven en dood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.180 Zo dicht bij elkaar liggen leven en dood.…
De dood omarmen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
597 Wanneer de dood ons omarmt,
maakt hij aan ons leed een einde.
Eenzaam en alleen blijft hij achter.
Zo krijgt de dood ons leven lief.
Zonder liefde kan hij niet bestaan.
Wanneer we de dood omarmen,
kan vrede worden geboren.
Kunnen onze angsten sterven gaan.…
Dode schoot
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
456 Schoot waar het leven
In gekoesterd werd,
Begin van nieuw leven
Zo pril, zo prematuur,
Onverwachts is de vorst
Er doorheen getrokken
Terwijl de lente
Al lang begonnen was,
Vruchtbare aarde
Bevroren terwijl
Het zaaigoed al
Ontsproten was…
Leven En Dood
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
476 Rozen kleuren het leven tot aan de dood.
Symbolen van hartstocht kleuren de onschuld rood.
De hemel gaat aan de aardse symbolen niet voorbij.
Zij plaatst er wel haar eigen accenten bij.
Ik ben een levende die huilt om de dood.
Waterkristallen glinsteren tussen het rood.
De hemel imiteert een menselijke gezicht.…
In een zee van dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
534 over wanhoop en pijn
het lied van de zwemmers
met stilte als repeterend refrein
de barstende lippen
van droogte en kou
memoreerden hun vlucht
voor angst en barbaar
in een regen van kogels
als minachtend gebaar
zij hebben vrijheid
voor even gezien
het benedendek kraakte
maakte snel water
tot de laatste noot stierf
in een zee van dood…
Natuurlijke dood
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
494 niets herinnert nog
of vergeet sindsdien
handen op huid
tot knoop gevouwen
vogel, een dwaalgast
terug van heen
luchten rusten
in roerloze wolken
de onderste steen
verankerd in aarde
het land is af
niets meer aan doen
de knopen geteld
de sloten gegraven
klaar voor halvering
naar eeuwigheid
het laatste woord
gesproken…
Heer Dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Kijk daar komt heer Dood weer aan,
met zwarte pij en zeis op pad,
om bij hem of haar, na ziekte,
ongeluk of zatheid van jaren,
onverwijld de ziel te halen.
Bij aankomst wordt niet aangeklopt:
heer Dood kent zo zijn rechten,
er voltrekt zich immers geschiedenis,
want wie nog is, is spoedig was,
voorbij is al het vechten.…
DOOD SPOOR!!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
965 De treinreis van het leven
heeft maar een bestemming
een dood spoor!!…
Geen tijd voor de dood
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
781 Ik schouw en vind het ongepast
Net nu het droef geschuifel naar de kerk
Versterft en dan, de dood bij mij te gast?
Ik zie mezelf toch graag nog zonder zerk
En leid hem om de tuin, een duivels werk!…
De dode hoek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
454 wij glijden af
flauw tegenspartelend
naar de slangenkuil
waarin het vuil
van ons bestaan door
tijd en rot ooit zal vergaan
de dode hoek
van het paradijs
waar grijs de kleuren
heeft verdrongen
harmonie en vorm tot
karikaturen zijn verwrongen
nog is er een weg terug
met de rug tegen
de muur omdat ons
laatste uur geslagen is
wij…
De dag van de dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
632 Op de dag van haar dood
verborg ze haar ziel
onder een zachte sluier
van verdriet en pijn
Opdat haar ziel bleef hangen
en nooit haar weg vond
Violen verstilden
Muziek stierf langzaam weg
Toen en nu was zij dood
Haar dagen geteld
Haar leven geleefd
Zuiver, dat wel,
maar nooit
door een engel
gevangen…
opeens dood
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
777 dat ooit ziet
iedereen
die aan jou denkt
denkt niet aan de dood
maar aan een vermiste…
tot dood verdronken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 kind
de veilige haven in zicht
tot dood verdronken is
doet ons het gebrekkig verzet
liever anderen nawijzen
dan in de spiegel te kijken
die ons het besmeurd weerkaatst…
Een ronde dood
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
429 ik heb de cirkel
duizend maal gerond
nooit vond ik begin en eind
speelde strelend
met het oppervlak
op zoek naar de hoek
keek er langs
maar begreep niet
dat rond eindeloos was
tot ik de lijnen van
de weidse polder zag
rechte sloten en het gras
maar aan de horizon
die nauw de aard omsloot
kromde recht een ronde dood…
Plotselinge dood
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.285 De Dood zat in u en ge wist het niet,
Hij scherpte ’t mes al en ge wist het niet –
Gij en uw jonge vrouw, gij schertste en lachte –
Hij mikt naar ’t hart en hij mist het niet.…
De stilte en de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 antwoord
jij die altijd in mijn hart had gezeten
Met roestige woorden wees je mij af
met koude letters, in venijn gedoopt
Besef jij dat ik jou dadelijk al vergaf
schoon mij ‘t innerlijk was gesloopt
Met tranende ogen zag ze mij staan
dat stille stil als vriend en lotgenoot
Ik voelde nog iemand mij gadeslaan
dit bleek die andere vriend, de dood…
Dood hout
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
439 het lijkt
alsof ik te veel
levens leid
bomen splijt
die eigenlijk
moeten groeien
voor meer ruimte
heb ik het zand
laten verstuiven
maar de vennetjes
zijn opgedroogd
de fauna is gestroopt
mijn bos
is chaos in de greep
der elementen
mij rest
dood hout
in wanbeheer
het loof dat ik
lang koesterde
is er helaas niet meer…
De dood is hun metgezel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
591 Haat vergrijpt zich
als een kind van God
en doodt uit zijn naam
maar wie één mens doodt
heeft de gehele mensheid
gedood
de giftige slang kruipt
ook waar hij gaan kan
opzoek naar dezelfde intentie
de dood is metgezel
varen blind op onschuldige sporen
naar adelaars van dood metaal
die hun naam kunnen afspelen
als vrije vogels van…
Dood vogeltje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
873 Een windvlaag,
een knal tegen het raam,
kijkend naar buiten
zie ik nog net,
het beestje zijn laatste
klap wiek slaan,
dan stort ie ter balkon.
Geen terreur maar
domweg de storm.…
Dood eind
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
670 Deze straat loopt niet door
zoals het wel zou moeten
waardoor je altijd
toch weer terug moet
in plaats van vooruit
toch loop je er in
tegen beter weten
want het laatste huis
daar moet je zijn
ten lange leste…
Van dood hout
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 ik zag takken breken
wist ze van dood hout
vluchtend voor de wind
die ze jaren wiegde
in het groen als kind
nog weerspanden zij
al buitelend zijn kracht
caprioolden op de vlagen
maar grondden roemloos
tussen het gevallen blad
waar klein grut
zijn onzichtbare bestaan
krioelde in het donker van
de nacht en volle maan
om blad en takken…
De dood uitgedaagd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
645 Als een Don Quichot daagde je de dood voor het gerecht.
Inmiddels spookkasteel zag je God als sluipmoordenaar,
die elk moment kon toeslaan. Je verwarde God met jezelf.
Je beschreef hoe je jezelf zou verhangen en hoe je daar
op zou reageren. Was het maar bij een flirt gebleven,
want de weggetrapte stoel was een stoel van Niets.…
De duizend doden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
464 De duizend doden
Die ik ben gestorven
Liggen begraven
Ver achter mij
In de wereld van
Vergetelheid,
Alle momenten
Die mij van mijzelf
Vervreemdden -
Aan de einder lang
En breed verdwenen -
Zijn niet meer,
Want in het verleden
Is de tijd niet meer…
Over het leven en de dood
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
717 Wij allen zullen moeten leren leven met de dood.
Mensen die dat leven aanvaarden zoals het is,
zijn niet hulpeloos klein, maar moedig groot.…