2904 resultaten.
met liefde
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
1.393 het raam gaat open
en ik draai rond
verdwijn voortdurend
in de wind, gekruld
zoals een zee-adem of een woord
van trouw dat minnend
tot mij komt
het zal zacht zijn, zachter
dan de binnenvleugel van
een vogel
die geen
andere naam heeft
dan die waarmee hij geboren is
uit het blauwe
uit het lichaam van het licht
in de…
DE PRESSIE
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
761 De blijde boodschappen
verdwijnen in de mist van
weemoed en wanen.
En toch die jubel
om al dat positieve
van leven en dood.
Om al die liefde
die iedereen doet stralen
op hoop van zegen.…
Voor wie de wijsheid zoekt...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
618 De Zon rijst
als een koperen kogelrond
over het aardse niemandsland
De Maan zoekt
in alle stilte koortsige dromen
tot aan de morgenstond
De Aarde is
voortijdig in de hoek gedreven
van een manifest heelal
De mensheid
woekert in een duister labyrint
van wat ooit verdwijnen zal
Kunstwerk: " Transformatie ", 1994
Kunstenaar: Irmlinda…
Boer zoekt vrouw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 Boerin Henrieke staat blozend en blond
Te midden van vee weg te kwijnen
Ze kijkt naar Bert’s hand op ’n koeienkont
En ziet hem er zelfs in verdwijnen
Wanneer ben ik een keer? Denkt ze vol nijd
Belt naar Yvonne en houdt haar betoog:
“Ik vind bij die veearts geen intimiteit
Heb jij niet voor mij nog een gynaecoloog?”…
Stalen draden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
572 Stalen draden
Omheinen jouw gezicht
Onzeker betreed jij
Gespannen treden
Gesmolten handen
Verdwijnen natuurlijk
Net als verfklodders
Druipend vanaf ‘t doek
Jouw draden
Breken langzaam
Jouw handen
Smeltend in de mijne
Maar lief, hoe lang ook
Ik heb de tijd…
Hard geworden tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
508 Voor Selma
Probeer de ramen van
Mijn leven te wassen
Met lauw water en
Het fijnste sop;
Modderlagen, aangewaaide
Klei en verschroeiend
Saharazand verdwijnen
Voor mijn ogen - maar dan
De laatste laag die zich niet
Verwijd´ren laat!…
Wandeling
gedicht
5.0 met 1 stemmen
16.527 Onze gesprekken werden langzaam
onze vragen beantwoordden we met kijken
naar de langzame wereld om ons heen
de dorpen en landerijen in de diepte
de vogels bijna verdwijnend in de hemel
we gingen zitten kijken naar deze prachtige
onverschilligheid van de wereld
naar de overbodigheid van onze vragen.
----------------------------------
uit…
Staren naar de Kim
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
533 De tranen laat ik vloeien,
ze gloeien op mijn gezicht
en als ik de zon zie verdwijnen,
verdwijnt ook het licht.
De kleurenschakering
die de zon ons laat zien,
is er met wat geluk morgen weer,
misschien?…
Hoor het ademen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
552 Hoor het ademen van de bladeren
eer ze weer voorgoed verdwijnen
en tot humus worden op de grond.
Hoor het zuchten van de luchten
als ze boven ons verhuizen naar
een plaats waar ze tot water worden.
Hoor het klagen van de harten
die elkander toch niet vinden
en maar zoeken naar wat zin.…
DE DRIETEENSTRANDLOPER
gedicht
3.0 met 2 stemmen
4.970 Ieder spoor van zijn gedribbel
moet verdwijnen, of hij zich in
de drang om voort te leven
zonder nadruk had vergist.
--------------------------
uit: Sleutelbos (1999)…
Kerstmis met ster
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
645 Verdwaald zijn en ergens
in het vierde kwadrant
een ster zien verschijnen
missend stukje van een puzzel
Zonder het kleinste deel
wordt het beeld nooit een geheel
Het is als hard blazen tegen
een uitgebloeide paardenbloem
In planeten en sterren verdwijnen
weerkaatsing van het licht voelen
in de ogen van de ander, in een
pupil jezelf zien…
Waar je schaduw blijft
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
494 Zonnebloem, schitterend licht
Dat deze zomer alle kanten op
Spat, het licht doet schijnen
Op de donkerste plekken,
Zelfs je schaduw is mooi -
Als de zomertijd voorbij is
Zullen je gele veertjes
Roemloos in het vooronder
Verdwijnen, maar je schaduw
Blijft, en landt rechtstreeks
In mijn hart, verlicht mijn
Allerzwartste nacht…
meervoudig sterven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
608 gejammer van stervende takken
nachten vol regen
spiegels en luchten
niets ontsnapt aan
het geluid
het tast zintuigen aan
het slokt wolken op en het levende
zie ik verdwijnen
zal een vogel nog zingen
tussen schaduw en schors?
ik treur om gehavende nerven
het breken door ongevraagde winters
en van daaruit in eigen handen…
Huid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
3.993 Voor eeuwig gevangen
In de cellen van jouw huid
Je kunt erin verdwijnen
Ik wil er nooit meer uit
Strelend vol verlangen
Kies ik mijn eigen bruid
Twee handen druk bezig
Mijn tong hangt eruit
Ik proef jouw essentie
Ik eet je
Ik ruik je
En weet je?
Jij bent mijn huid..…
Meanderend schrift
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
500 in zon verdwijnen
langzaamaan
de woorden
stromen zinnen
onsamenhangend
uit het kabbelend
water tevoorschijn
maar schrijven
gaat uitstekend
in meanderend
schrift is het
midden constant
zijn hoogte en
diepte extravagant
is de inhoud
in contemplatieve
rust als de drukste
golfjes zijn gesust
en schoonschrift
onder de luchten
weer…
Reikhalzen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
597 mooie lichtstralen
als plooien gestreken
bijzondere kleuren
op een fluisterstil veld
o, wat kan ik verlangen
naar het lentefeest
de knoppen aan de
nu nog schrale takken
naar het Kiewiet-Kiewiet
luid en duidelijk
het uitgestrooide zaad in
de vorens van de akker
-
ik zou de warmte willen
meenemen onder mijn jas
de kou laten verdwijnen…
geen god
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 Ares' kinderen horen
zijn bulderende stem
de uitgestrekte
dodenlandschappen
aangetast door
weer en wind
mensen verdwijnen
ze keren nooit terug
klokken verliezen
hun greep op de tijd
binnen en buiten de
onschuld is voorbij
oorlogen hebben
geen ziel
nietsontziend nemen
ze alles af
geen god komt er
aan te pas…
Ook vanavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.077 Zie mijn handen verdwijnen waar jouw lusten beginnen.
Op dat onbarmhartige eiland van je koortsdroom
zal ik je vochtige dieren koesteren en strelen.
Wat dan gezegd over je achterlanden
die gaaf en ongerept om tuchtiging schreeuwen.
Je warme ademt zuivert mijn wonden,
als balsem, als wierook..
Ook vanavond zal ik niet vergaan.…
Twee Zielen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
677 Aan het einde van ons pad
nemen wij elkaars ziel
om voorgoed in liefde te verdwijnen.…
Een jongeman
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
532 Was zij de wind
Zouden haar vlagen
Flirtend langs de flanken
Van een zwaluw strelen
Zouden haar roze vlinders
Fluisterend naar dansen
Zingen in de wolken
Warm omgeven
Zou ze de zee
Doen deinen, ritmisch
Getijden stuwen en tot
Stormen golven blazen
Zijn adem willen zijn
En in vleugen van
Verlangen met hem
In golven verdwijnen.…
Schaduw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 Er is niets aangenamer
dan onder de bomen te zijn
in de schaduw
beschut
tegen het felle licht van de zon
Daar zijn wij
ongezien en onbespied
in het halfdonker
in een schemering
waar alles ineen vloeit
zich samenvoegt
waar harde contouren verdwijnen
lieflijk en zacht
een nieuw zintuig zich opent
waar geheimen worden bewaard…
het binden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 de tocht langs
zwarte zeeën en
vreemde rivieren
voert niet naar de
plaats waar alles
weer goed komt
waar zwaarte in
gewicht te vangen is
een handbreed
aan dagen laat
vroeger stapvoets
over de brug verdwijnen
naar de overkant
van verloren tijd
een bittere schreeuw
vernielt de keel:
bevestig ons…
VERGEZELLEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
597 Dwerglampjes en kaarsen schijnen
bij Kerstversiering mild
brengen gezegend samenzijn
verdwijnen wanneer
de feestdagen verstreken zijn
maar
moge een enkel vlammetje
heel het komende jaar
geleidend mee zweven
in alle bescheidenheid
de stille wenk geven
het verheugende Woord
van de Blijde Boodschap
te gedenken.…
De beeldjes
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
411 stilte weg van
de bevende
hand en vingers
op het kleed
waar zij nijver
de beeldjes
maakt van
haar familie
zoals zij denkt
dat zij ooit
zijn geweest
zo uit de geest
zij is zelf
lang geleden
ook even
weggeweest
in een hemels
moment
dat zij nooit
heeft vergeten
en nu tekent
zij in de vleug
haar beelden
die verschijnen
en verdwijnen…
Panoramaraam
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
339 Onder de groene pracht
van kroos draait de zon
weg, vissen verdwijnen
natuurlijk
wonderlijk evenwicht
van de nacht
het bedwarme waterfilter
van zilveren en zijde-
zwarte gevoelens
de woekerbloemen
op golven van eb en vloed
onder de grote najaarsmaan
en mijn liefde deint
heen en weer tussen vrienden
en verloren…
misverstaan
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
279 een mens begrijpen
is lopen door mistig land
waar paden verdwijnen
vragen zonder eind
woorden die anders bedoelen
stilte ertussen
dus oordeelt men snel
een steen werpt minder moeite
dan een hand reiken
maar wie langer kijkt
ziet achter gesloten ogen
een wereld bewegen…
Kikker in de zon
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
820 Zou dan ook haar
angst verdwijnen?…
kever
hartenkreet
2.6 met 40 stemmen
5.576 onder de bladeren woelt een kever
de oppervlakte nabij met
een bal vol dromen tussen
zijn roestige grijpertjes
in een herfstig landschap
hijgt hij tussen geel
blad en afgevallen appel
en rolt zijn garen tussen
de mestkeverballetjes door
een gevoelstroom vol leven
om kalm en als mist weer
in zijn warm hol te verdwijnen…
tijdloos
hartenkreet
2.2 met 14 stemmen
1.566 als een zucht in geborgenheid
verglijd ik in diepe dromen
waar verlangen tijdloos wacht
op het ontwaken van de dag
waar de helderheid van sterren
voor eeuwig zal verdwijnen
de komst van de prille morgen
kleur aan de wereld schenkt
zodat liefde kan ontluiken
in verlangen naar elkaar
waar een ster in de nacht
tijdloos
op me wacht…
de zee
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
801 de zee, het zwarte gat
de ijzige massa die iemand
helemaal kan opslokken en
dat maar al te graag doet
overdag een lief kabbelende vriend
zoet als een koekje,
braaf als een baby'tje
maar 's nachts duister en wreed
alsof boze machten heersen
het zwarte kwaad die menig schipper deed verdwijnen.…