585 resultaten.
MATTEN VLECHTEN
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.803 Het kleine vrouwtje, rond gebukt,
Het mannetje, in stoel gedrukt -
Ze grijzen in het kotje;
Hij rukt de biezen uit de schoof
En reikt ze vrouwtje, staand' op stoof,-
Zij reikt naar het schavotje.-
Schavotje is een hoog toestel,
Daar schuift men biezen aan, op tel.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij…
In mij nog steeds
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
633 Alle indrukken
van ieder zintuig
sinds mijn vormloos besef
schuldbewust ontwaakte
in jouw buik
de kakofonie van onderliggende boodschappen
in alle woorden
sindsdien tot mij gericht
alsook in de veelzeggendheid
van zwijgen
het knagende besef
van alle onbedoelde gevolgen
van alle handelingen
die ik in onwetendheid verrichtte
de worm…
LEVENSAVOND
poëzie
2.7 met 7 stemmen
1.586 Mijn oogstlied klonk -
Mijn avond zonk - -
En schuw, langs lege akker,
Riep nog een enk'le moede toon
Gedachten aan genoten schoon
En blijde arbeid wakker.
Nu wordt het kil
En eenzaam-stil,
In donker blijf ik dromen;
Ik tast naar handen die me ontgaan...
Ik roep de stille zielen aan -
Die nooit meer herwaarts komen...
En keer 'k mij…
moeder en ik
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
757 mijn moeder en ik zitten bij het raam
praten over van alles, geven dingen een naam
over wat is geweest en zonder sentiment
blijft mijn moeder moeder en ik haar grote vent
wij lachen en zwijgen over niets
de aanbieding van de buurtsuper gehaald op een nieuwe fiets
later die middag drinken wij glaasjes rode wijn
moeder wrijft door mijn haar…
Verbitterd Verlies
hartenkreet
1.8 met 10 stemmen
2.114 Het verlies
van iemand
die dierbaar was
is niet in woorden uit te drukken
Voor het verlies
van iemand
die dit niet was
maar wel had moeten zijn
is er slechts een woord:
bitterheid...…
HERFSTHEIDE
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.183 Vol grijze dreiging hangt het zware zwerk
Op 't rossigbruin van de uitgebloeide hei.
Langs 't bleke zandpad zeult een kar voorbij
Een donker schonkig paard. Eén tengre berk
Rijst rank op 't grauw met siddrend bladgesprei.
En plechtig ruist, 'lijk 't orgel in een kerk,
De wind door 't woud van sparren lenig sterk
En sombre beuken, 't heideveld…
Het gaat zoals het gaat
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.144 hij heeft kind noch kraai
wel twee kanariepieten
twee bunder land
en twee kolenschoppen
van handen
samengevouwen
twee brieven van zijn vrouw
een haarlok en twee ringen
in een laatje bewaard
tja, zo gaan die dingen…
HET TEGEMOET ZIEN VAN DE DOOD.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.248 Zo is de overgang naar de eeuwigheid
een gebeuren van kalme berusting.…
MENS GEEFT AAN PLANT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.289 Langzaam stappen door de zoele avondwind
vader en moeder met kleine jongens voort.
Peinzende bomen zuchten hun weemoedig woord;
schaduwen strelen loom, de wandelaars gezind.
Vriendelijke schemer, die kruiden mint,
vindt blaadjes vol kracht, schept een geurig oord,
wekt neuzen, terwijl hij ogen haast versmoort.
De vrouw snuift diep, knielt neer…
op de plaats rust
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
655 rust vinden daar gaat
nogal wat aan vooraf
een moeizaam leerproces
van vallen en opstaan
of beter nog van
woede uitbarstingen
en wroeging...
doch eens is het er
de rust als een soort
van verlamming
die je belet om
op te staan…
LATE ERVARING
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
499 De lange levensweg
loopt reeds spoedig ten einde
is een breed bezadigd zandpad
door een tevreden heideveld
zacht avondrood
geeft de vroege schemer
en de paarse struikjes
warme gloed van berusting
terwijl de eeuwige einder
in vaag vragend grijs ligt
plots kringelt een kleine dwaalster
fel brandend over de grond
schenkt dit leven een verrassing…
Rust
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
697 Morgen zal ik vergeten zijn,
alle woorden raken weggeregend
tussen het schreeuwen
van wat jonge mussen
hongerig in hun wens
naar wormen voor ze zelf
na hun langdurig pikken ook
weer worden weggevreten door
een sluwe adelaar.
Bezadigd
met ellebogen afgesleten
nog voor de moeite werd gevonden
ze te slijpen en de woorden ooit te slijten…
zo zal het gaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 met de haast van hen
die de trein nog willen halen
met de vermoeidheid van
oude gedichten-schrijvers
met een naar coma riekende slaap
van iemand die zich tegoed deed
aan alcoholische versnaperingen
met de berusting van hen die op hoge
leeftijd eindelijk de eeuwige rust vinden
zo zal het gaan je betrapt jezelf
op onrust en weet maar…
AAN DE MAAN
poëzie
2.0 met 3 stemmen
1.422 o Troosteresse in leed! o vriendelijke maan!
Hoe kalm drijft gij daar ginds in 't blauwe diep der heemlen!
U groet het avondkoeltje en ritselt door de blaân
Van berk en populier, die in uw glansen weemlen
Misschien doet ge ook uw licht door 't bontgeschilderd glas
Der dorpskerk op het graf van mijn geliefden dalen;
Maar ach, al drong ge ook…
Pauze
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 ‘Neemt niemand de telefoon op?’
wat is er eigenlijk mis met flessenpost aangezien
overzeese dromen smoren in een ongewilde noodstop
ik ben aan een dampige broodtrommel ontsproten
maar de kruimels achtervolgen alle geluiden in stilte
niettemin ben ik op weg, heb ik mijn land ontsloten
twaalf uur slaat de klok, de dag is doormidden gebroken…
De papegaai
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.648 Ik ben Charlottes papegaai
en zit hier in gouache gekooid
voor iedereen die mij al jaren
kent van de fietsenmakerij
achter haar atelier. Ik heb
een naam, die doet er nu niet toe,
ik buig mij voor mijn kooi en denk
aan wat ik heb gehoord, de pech
van lekke band of remdefect,
wat mensen overkomt.
Mijn baas doet 's nachts de doek
om mij wat…
VERLATEN STEENGROEVE 1
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.022 Ik loop door de poort
van de dode mergelgroeve
de stilte spreekt vrijuit
van arbeid
die niemand kent
niemand achterhaalt
ongeschreven geschiedenis
van hakkende slaven en knechten
laat zich horen
verleidt mij:
aanvaard klakkeloos
je dagelijks werk
wees te lui
om het geheim
van elke broodwinning
te zoeken.…
nabeeld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
447 kortstondig heb ik je gekend
wij waren jong
en snoepten van de liefde
aan de zonnekant
het was te vroeg
ik wist niet welke woorden ik moest spreken
je ging terug
en nooit
heb ik je nog gezien
toch bleef ik wachten
als had je me beloofd, stilzwijgend,
wat ik dacht dat je wou zeggen
en sedertdien
spel ik de tijd als onvoltooid verleden…
Belendend vergezicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
407 uit gelijkenis gehouwen,
zo dagelijks als brood
slechts in onvoltooid
te onderscheiden
toen en nu, dubbelsterren,
de sleet van vele dagen
het onaangeroerde
voegt zich naar
het late middaguur
de stilte is hardhorend
en de tijd in verlenging
nochtans het onafwendbare
een stukje dichterbij
in dagen erna,
randen van slaap,
ontkennen…
Doortrokken van het hart
gedicht
5.0 met 2 stemmen
8.887 Doortrokken van het hart
hou ik van wat ik niet van je ken,
de afstanden in jou
die ik nooit zal afleggen,
het mysterie dat mijn overtuiging
niet kan duiden,
de eenvoud waarvan de stilte
genoeg is om hem te zeggen,
het licht in jou
dat ik kan aanraken maar niet zien.
Jouw hart stroomt in de rivier van mijn minuten
en mijn hart leert zinken…
Het is niet anders
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.444 Het is niet anders: als taal ben
ik; zelfs mijn vlees is letters
in een bloederige samenhang.
Van het alfabet ben ik doordrenkt.
Mijn bloedbaan murmelt tegen-
spraak, mijn lever klopt een hoofdstuk
uit een boek dat is verzuurd; dit is
mijn lichaam het verkruimelt net zo
snel. Ontferm je over letters die
nog even leesbaar blijven.
--…
3/8 – 23.07/
gedicht
2.5 met 2 stemmen
1.725 ik trad op
ik trad terug
hier en daar werd ik
daarna voor even
opgetild
voor even
in evenwicht
voorgoed verglijden
-----------------------------
uit: 'Blijven en verreizen,
gedichten 24/10 - 27/8', 2013.…
Ivoren wachters
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Subtitel: Resignatie (=berusting)
Twee decennia en vijf
vaak lastige en lange, rare jaren
Jij stond stil, terwijl de tijd op stoom was
en ik jouw lot bitter gadesloeg
'k Zag jou lachen, veel meer schrijven
vervloeken en ketteren
maar uiteindelijk
met mes tussen jouw ivoren
wachters glansrijk zegevieren...…
ik toon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 ik toon mijn verslagen ziel
dewelke mij telkens schoffeert
wanneer mijn innerlijk zwijgen
zich opoffert aan de beweging
van de dag, die weer ontredderd
langs de oneindige horizon
telkens tracht om balans vinden
- ergens tussen hemel en aarde -
er hangen graven tussen de grauwe nevels
waar de dood zichtbaar in een snijdende taal
wordt onthaald…
Voor mijn vader
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.687 In de herfst van je leven
doe je warme schoenen aan
en een stevige jas
tegen het guur
Je trekt nog eenmaal
een beschutting op
in oude woorden
om vroegere dromen
Zilverwit blad dwarrelt
oneindig langzaam
maar onvermijdelijk
naar de koude harde grond
Je merkt de zachte
landing op
en beseft
dat in berusting
waarheid wordt gevonden…
Ja, duinen en dan ...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
579 Naar waarom ik hier kom kan ik slechts gissen,
want zo vind ik nooit de berustende rust,
waarin niets jouw beeld ooit zou kunnen wissen.…
Afstandelijke weken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 Zonder vastigheid
lijken dagen op elkaar
de laatste weken
Soms weet je niet meer
welke dag het ook weer is
je mist van alles
maar dan denk je weer
wat ben ik toch een zeikerd
gezond en zeurend
terwijl elke dag
duizenden mensen doodgaan
of erg ziek worden
de tijd van afstand
zal nog wel even blijven
ongewoon gewoon…
getaand
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
800 getaand door de strijd
het gevecht met zichzelf
sluit zij haar ogen,
rusteloos
aanvaardt zij het dromen
die geen antwoorden schenkt
berust in de keuzes
waar zij zich hervindt
maar niemand begreep
het gekoesterd verlangen
haar toekomst verloor
zij vandaag…
God
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
574 Als innerlijke stem ervaren
gemoedsrust kwam tot bedaren
geweten gerust
problemen berust
voor altijd het zwijgen opgelegd
grenzen weerlegd
toekomstvoorspellend bepaald
consequenties verhaald
paradijs gevonden
in een mens zonder zonden!…
Lente
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 Met zijn voorspelling-van-de-koude-grond
“We zullen deze winter ervan lusten”,
Bleef weinig anders over dan berusten
En hamsteren van voorraad voor de mond.
Piet Paulusma wordt hartelijk bedankt,
Het is de lente die de beest uithangt.…