240 resultaten.
Mijn Osdorpse troubadour
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
685 Ik gniffelde onder wit satijn en dacht,
Het vergt toch minimaal een luit
wil ik aan het raam verschijnen
Het bewegende gordijn
Een glimp bordeauxrood kant
Zijn overslaande stem, want
hoe kan ik beter
een aubade beantwoorden,
dan met Aubade?
Hoofsheid is een ernstig spel, maar
ik hou niet van spelregels.…
ontwaken
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.434 Ontwaken
uit toevallige
omarming die verlangen deed
naar steeds weer opnieuw
die glimp van jou
je warme zachte flanken
verdronken
in bloedstollend mooie ogen
verloren
dit ongeboren kind en
jij
die jeugdig onverschillig
in mij dit craquele
veroorzaakte…
Langzaam
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
605 Waar ik een glimp zag van
heel lang geleden goed
verstopt achter mijn hart
nu roept de nieuwe morgen
gaat mijn droom vervagen.
Diep in mij zal ik het altijd
bij me dragen het zal nooit
helemaal verdwijnen, het is
een stukje uit mijn verleden
dat hoort bij mijn bestaan.…
De hogepriester
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Een diep innerlijk gemis,
diep gevoeld verlangen
een glimp te mogen ontvangen
van wat Waarheid is,
richt de blik naar boven
met vele open vragen,
laat mensen licht versagen
en in Antwoorden geloven.…
Bodemzand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
634 Toen de heldere dag
jouw lucide droom aanvaarde
waren witte zeilschepen
al onderweg op zee
naar een andere droom
hier op aarde
in een speelfilm
over oude tijden
stevige mannen
bolle zeilen
geen glimp
van regenwolken
of heldere glans
van zonneschijn
alles grijs
en laag hangend
in dronkenschap
op volle zee
te laat…
Wegwerpmens
hartenkreet
4.1 met 23 stemmen
1.406 Ver achter mij
Ben jij gebleven
Een stilstaand beeld
In mijn geheugen
Een gebroken droom
In duizend stukjes
Een vriendschap
Niet toereikend
Zo lang gewacht
Op een glimp van jou
Een zachte aanraking
Vertrouwensvol
Maar jij bleef weg
Hoop en dromen
Verdronken langzaam
In tranen van stilte
En koos jij ervoor
Mij als wegwerpmens…
Misbruik
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.724 Een klein steuntje
maar misschien
en hopelijk
als het ergste
verdriet wat wegebt,
kun je ook weer
een glimp van een
zonnetje zien?…
ontmoeting in spiegel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
818 onuitputtelijke
lieve liefde
hoe onvermoeibaar
heb ik je gezocht
noord en zuid
oost en west
in diepste diepten
en in verste verte
hemel en aarde heb ik bewogen
water en vuur
uitgeput en moedeloos
op mijn schreden
teruggekeerd
en thuis gekomen
poets ik mijn spiegel schoon
na zoveel lange jaren
en zie daar onmiskenbaar
een glimp…
Tenietgedaan
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
1.635 Het is alsof ze zweven
in de mist, hunkerend
naar een vertrouwd gesprek
met het verblindende licht
van een overspannen zon;
een glimp van verstandhouding
voor het geheel, gesloopt,
verwordt tot groot boeket.
Goed gekapt liggen de bomen
tussen het kreukelhout,
geschokt, te wachten op
een nieuwe bestemming.…
Trigger tot conflict
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 rond je gezicht
accentueerde zo
de vriendelijk
huiselijke stemming
van jouw leven
aan je gebaren
hing initiatief
ogen hadden de
uiteindelijke regie
toch was er geen
enkele sprake van
een overheersend
aanwezig zijn
juist de combinatie
van contrasten
zorgden voor een
harmonieuze lijn
toch speelde ook op
jouw gezicht de glimp…
Geen beeld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
125 Maar ook als ik nu mijn ogen sluit,
Blijft je beeld verborgen
In het duister, geen glimp van jou,
Hoop zo komt weer gauw.…
Walkuren
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
703 Een glimp, waarin het
eerste licht als traan
geboren wordt, handen
verleggen schaduwen over
mijn verweerd gezicht,
geleefde wraakgodinnen
verhangen zich aan gouden
ringen, alles afgewogen,
blijft zonder gewicht, de
maat van kwetsbare dingen.…
Jouw donker wuiven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 in een laatste glimp
van de ondergaande zon
zag ik het strand weer stuiven
tegen de achtergrond
van dieprood licht
jouw donker wuiven
wind brak
ons spel vandaag
zat stormachtig tegen
we ploegden
door het zand dat
nog nat was van de regen
de hemel klaarde
bij de laatste paal
decoreerde deze avond
ik zag je
voor de laatste…
Sprekende mimiek
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
635 ze klikten kordaat
op hoge pootjes
ging zij haar eigen weg
onverwacht stopte ze
draaide zich om wuifde
haar laatste emoties
pal in de zon
ontging mij haar
sprekende mimiek
ik zag slechts
de glimp van een
gebeeldhouwd gezicht
later heb ik haar
nog gesproken maar
de spoken zijn gebleven
wij konden er niet mee leven
ieder zijn…
Hand in mijn bloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Ik zit klem, hoe kom ik hier
uit, hier weg, wie helpt mij
vergezelt mij desnoods alleen
in gedachten, naar de Gouden Poort
met vrije vogels in de glimp
van het licht tussen haar deuren?
Wie voelt mijn liefde trekken
aan de netten die ons verbinden?…
De schoonheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
415 Welvaart in stad en land, zie
het licht onder de wolken in de toonzaal
van het aardse paradijs, zie
een glimp van onszelf
in de blikken van toen
de schoonheid van hun aandacht
hun verlangens
in jongere jaren van de wereld –
dezelfde als de onze
We bewerken en bewaren
we bouwen en verbeteren
we scheppen de schoonheid
waarin wij willen…
De oude Zij
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.017 Slechts af en toe
Zie je een glimp
Van een geleefd leven.
Achter gesloten ogen
Staart ze in het verleden
Tijd maakte haar moe
En bracht haar hier.
De oude zij,
Ze wil niet meer.…
Walging
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
985 Evenbeeld dat niemand kent,
Glimp van binnen, als mijn schaduw,
Projectie die mijn wezen schendt.
Durf ik te kiezen, wélk ego ik verafschuw,
Die van vlees, of mijn profiel,
Met gedachten somber, eenzaam, vreeslijk ruw.…
Morgenstond
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Als de zon schijnt,
zorg dan dat je buiten bent en
een glimp van haar opvangt.
Een nieuwe dag vol kansen,
benut ze gewoon op jouw manier.…
Niet opgeven
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
523 wat ooit bijzonder was
is verdwenen
weggevaagd
alsof het nooit
heeft bestaan
het bijzondere opgeslokt
door het alledaagse
maar het was er nog wel
een glimp schitterde
en straalde
in diepe duisternis
je zei, dat je
het ook zo voelde
maar vermorzelde
het bijzondere
smeet de stukjes weg
en verdween
nu is het weg
dat bijzondere…
Niet opgeven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 wat ooit bijzonder was
is verdwenen
weggevaagd
alsof het nooit
heeft bestaan
het bijzondere opgeslokt
door het alledaagse
maar het was er nog wel
een glimp schitterde
en straalde
in diepe duisternis
je zei, dat je
het ook zo voelde
maar vermorzelde
het bijzondere
smeet de stukjes weg
en verdween
nu is het weg
dat bijzondere…
Zonnestraal
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
558 In een zwarte woeste wereld
waar wolken blijvend samenwoekeren
de bodem zompig kluiten blubbert
wacht ik op dat herlicht moment
waar tussen duistere dagen
een spleet van zon zal vallen
zo schrijden doet de wereld
tot glimp van nieuw begin.…
Een schim van jezelf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Achttien jaar ben ik je kwijt nu,
Je stak voorgoed de rivier over
Die vroeger als Styx werd aangeduid,
Had zoals het hoorde het muntje mee
Voor de overtocht, voor de veerman,
Om hem tevreden te stellen;
Geen idee heb ik of ik je ooit
Nog weer eens zie - ook al hoop
Ik het met alle hoop die in me is,
En dat ik dan nog weer een glimp…
Adembenemend
hartenkreet
4.2 met 15 stemmen
1.888 We lopen 's ochtends vroeg
geruisloos door het bos
zien 'n glimp van 'n konijn,
hert en vos
en zélfs 'n vluchtend zwijn.
De opkomende zon
stuurt gouden stralen
door de bomenkruin
't bladerdek in herfst-tooi
van oranje tot roestbruin.
In de stilte hoor je
af en toe een krak
van een verdorde tak
en geurt de adem
van het bos.…
Het zwarte innerlijk
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
758 Duisternis betreden
Op eigen initiatief
De werkelijkheid verlaten
Zonder de terugweg te markeren
Voortgedreven door angst
Dalen we dieper af
Tot we daar aankomen
Bij de poel van zwart
Een glimp van reflectie
Laat daar onze zonden zien
Verdriet en ontroostbaarheid
Dringen door tot onze geest
De pijn die we voelen
Ondraagbaar en kil…
mijn roos
netgedicht
3.4 met 32 stemmen
1.168 o, roos jij voert strijd
tussen het einde en nieuwe begin
groeistuipen in verleden
je ziet een glimp van oude resten
allemaal zo pijnlijk
jij groeit nu naast mij terzijde
fijne draden groeien in ruimtes
waar liefde zich verborgen houdt
in de scherpte van bladeren
snijdt hoop in verandering
jij roos bloei met mij in mijn leven
waai in…
ruimte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
488 is het voorbij
als de wijzers vastlopen
vast geroest
aan levenloze tekens
het leven - wat is dat eigenlijk -
raast voorbij
ik vang weleens een glimp op
een lichtflits
niets om vast te houden
ik vertraag
het razend verlopen van de tijd
kamer voor kamer
breek ik de stramme geest open
ik open de vensters
en zie een landschap
zonder…
Een stukje magie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
494 jij was introduce
ik nam je mee naar
het bal der onbekenden
je oogde naturel
maar je verschijning
oogstte wel een licht applaus
waar we passeerden
probeerden mensen een
glimp van je op te vangen
keken verrukt
omdat in hun nabeeld
een stukje magie bleef hangen
het gezelschap ging
totaal aan ons voorbij
de avond was van jou en mij…
De zonsondergang
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
439 Het was koud, zeer koud,
maar ik wilde een glimp
opvangen van de zon,
want ik had het nodig.
Hoewel ik met mijn gedachten
bij het coronavirus was,
werd ik toch
een beetje blij.
Zon, blijf zoveel mogelijk schijnen,
want ieder mens kan het nu
zeker gebruiken.…
Huilen als de wolven.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
707 Met lege handen
en een leeg hart
gevoelloze vingers
haar blik verstart
koude streelt haar huid
voelen doet zij niet meer
woorden zo bast
het doet haar geen zeer
terug is de façade
het masker van alsof
haar metgezel van jaren
weer vanonder het stof
één schil was gepeld
een glimp van haar hart
was getoond voor even
nu rest nog…