6775 resultaten.
Levend op het linnen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
546 levend op het linnen zet
violen huilen
hete tranen als een kind
zijn straf wordt aangezegd
eerder soleerde de trompet
een warme ontvangst
in het knus geboortebed
riedelen saxofoons
de discussies die voor
escalatie al zijn bijgelegd
in de ritmesectie
klopt het hart en slaan
pauken hun volwassen slag
het doek staat nu te drogen…
Is voor altijd
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
2.592 En eens zul jij mijn tranen drogen
die ik te vaak al heb geschreid
want echte liefde, dat weet je
is niet voor even, maar altijd.…
Solange
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 onder het vlasdoek tussen schouder- en schaambeen
telt zij trouw haar ribben voor het slapen gaan
ze weet dat iemand het vingerspel hiernaast te drogen legt
hoe diep gebukt de nerven van de vloer meebewogen
mooier is Solange
wanneer zij bij dageraad haar hoofd afzet
op zoek naar sokkels in mat wit gras
Gedicht uit de Bloemlezing, Zoals…
Carmelita of overspel
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
599 Droge woorden krimpen na in de coulissen.
De eenakter is gespeeld. Zacht roffelen handen
op de stoelleuning. De leeuwenkop blijft stoïcijns,
de mijne ook.
In de hoek rommelt een actrice met rekwisieten.
Haar lispelende mond zegt niets, zij is geen zuster van de karmelieten,
hoewel haar ogen bedelen.
Armoedige grond moet bemest.…
Ga even mee, zei hij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
478 Kom, ook al worden we nat,
geloof me mijn lief
droog worden we ook!…
Herfstsonate
netgedicht
4.5 met 28 stemmen
1.266 Er huist in mij een droog skelet
wat beenderen, een ribbenkast
een puzzel in elkaar gezet
die hier en daar wat strammer past
het durft behoorlijk hard te kraken
als botjes draaien in hun kom
van ’s morgens al bij het ontwaken
de dokter noemt het ouderdom
ik noem het kunst, een soort talent
mijn innerlijke componist
mijn nek, mijn rug,…
Het licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.224 Waarom doet het licht zo raar
het licht dat woont in mijn ogen
alsof ik alleen nog maar staar
en geen tranen meer kan drogen
Duisternis voelt plots geborgen
veilig in een diep donker bestaan
maar straks is er weer een morgen
en gaat helaas het licht weer aan
Waarom doet dat licht pijn
dat licht wat om mij heen dwaalt
alsof ik altijd gelukkig…
Zelfgevoel
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
750 Jouw zelfgevoel is ondermaats
door mazen in de fuik ontsnapt
zo leef je vrijwel buitengaats
als ziel die zichzelf open krabt
de pijnpunten van jouw bestaan
slaan wonden in het grootste hart
je hebt jezelf meer aangedaan
dan puur te vatten is met smart
je hebt jezelf tot mij gewend
in spiegels van een blinde vlek
wij drogen op in grof cement…
Verse rozen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
789 Wat doe ik hier, dicht bij gevoel
dat mij totaal vervreemd verlamt
willoos laat ik de boel de boel
door droge tranen ingedamd
blind voor waar wij ooit voor kozen
moet de oude bloem verdrogen
rozen wil ik, verse rozen
op de stelen van mijn ogen
toon mij tuinen om te wonen
waar ik mezelf nooit meer beperk
vrij om zwakte te bekronen
alleen…
IJSSELMEER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Hoog en droog
op houten jukken
ligt aan de voet
van d'oude zeedijk
Markerwaard -
in vergeten drift -
Ijsselmeer , onbegrensde onderstroom
van Midslander schippers
hun onvergeten droom
van brekende zeeën
vliegend schuim
de mast teneêr
nog brandt het licht
in roekeloos weer
geen teken van leven
in kolkende golven
nu later lig jij daar…
Toornig
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
897 Ze schuiven een stoel
voor het spreekgebaar
verfijnt is de streling
van wegwerpgevoelens
in de kleerkast hangen
hangen zij mijn onderhuid te drogen
zo ver is het land
moeizaam en oud
uitgerekend vandaag
een dag als duizend Zondagen
bindend de gedachten
voor iedere eerste dag
het gewroet van de zon
in mijn weekse jasje
heeft de dag dan…
De derde eenzaamheid
gedicht
2.5 met 47 stemmen
9.995 In mijn aren hangt hun tijd te drogen,
Op kousenvoeten te vergaan van geduld,
Want mijn lijf van graan en gras is oud
En verschraald van zovele jaren
Grazen op mijn blakende naam.
---------------------------------------
uit: Meisje dat ik nog moet, 2010…
Je wispelturigheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
508 de zon schijnt
toch regen je
in dikke druppels tranen
zwaar hangen ze
aan zomerbloemen
vol kleurige verhalen
vullen snel
de kleine breuken
in de droge herfstgrond
ik kus de
donkere wolken
van je natte mond
laat jouw lach
niet meer verstikken
door je wispelturigheid
zie de lage zon
weer lichten
in je ogen
zij helderen…
Geluk uit mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
2.464 Neem weer mijn hand
op weg naar school
droog bij afscheid mijn tranen.
Nog wil ik je voor alles danken.…
Weer licht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
432 Het onweer komt snel dichterbij
verlicht de schimmen aan de overzijde
de donder knettert even oorverdovend
het weerlicht verblindt mijn beide ogen
en alles herhaalt zich nu ze zijn gesloten
Dan zwakt het spektakel langzaam af
vreemd genoeg is het nog steeds droog
langzaamaan wordt het weer stiller
ik kan weer kijken en ik luister
Van over…
Vragende ogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
612 je dacht
dat geven
je leven was
zij hebben
alles genomen
je kracht en je lach
jij kon het
niet meer aan
bent er aan onderdoor gegaan
jouw bron
is na jarenlang wellen
droog komen te staan
nu zijn er alleen
vragende ogen
niemand om je heen
jij hebt nemen moeten leren
met kleine stappen proberen
wat anderen geven te accepteren…
nagels in huid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
494 wanneer vingers klauwen
rond de vleesgeworden lust voor
het oog
schuurt angst in droge kelen –letterlijk-
tot schorre kreten vroeg of laat
de straat verlaten
een land bukt
haar juk drukt zwaar door overmacht
daar hurkt een kind, het huilt
in alle hoeken van de stad; maar niemand hoort
wanneer het wacht
op huid in rauwe flarden, want…
Droogstaande sloot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Die in de winter
Drager is van
' t Dikste ijs dat
Maar te bedenken is,
In voor- en najaar
Vol water staat
En leven geeft aan
Zo veel nieuw leven
En nu droog staat,
Geen druppel vocht
Meer te bekennen,
Alleen spinnen nog
En mieren wonen er
En vormen samen
De plek waar de
Chauffeur een
Zachte landing
Maakt nadat hij…
Samenspel.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
655 Van alles was er twee
en wat slechts enkel was
deden we twee keer
En alles wat we zagen
was goed
en alles wat we deden
was fijn
Fiets, kaartje voor de overtocht,
duinovergang, die twee keer dus,
de dagen die we samen hadden,
cappuccinootje, glaasje droge wijn.…
avondgebed
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
577 licht devote knikken
tot mijn knieën aarde raken
zacht en ongerept
ik ben behept met deze gave
tot ze adem vangt en zingt: een zuiver lied
verdriet is tijdloos, ook na zoveel jaar
ik zoek je, vind je -telkens weer
mijn kind
dit blind zijn schuurt en schuurt
in glasgebonden ogen
waar de zon haar hitte stuurt
en waar
jouw bloemen drogen…
vertel ze niets
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
806 je kent ze, mijn lief
zij met de kille harten
zij zijn onwetend en dom en
verheugen zich op laster
ik draag mijn wonden nooit
openlijk
vertel ze niets
je weet dat ze ons zullen
willen schaden
de kans dat het ze lukt is
uiterst gering
voor hen is het moeilijk te
aanvaarden
mijn tranen zullen onzichtbaar
zijn,
de jouwe droog…
Ontwapenend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 het kan nu wel wat minder
ondanks groei van het gewas
de zon schaamde zich dood
gaf te vroeg zijn warmte af
en geeft zichzelf vrijaf
mensen kleden zich te bloot
regen vindt de grond te droog
het wordt tijd voor wat gespetter
dus de wolken hier omhoog
dijen uit naar iets gezetter
men is hier toch gewend
dat seizoenen eigenzinnig zijn…
In de zomer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 Het blad wentelt zich nog even
in het licht dat bij de avond past
dat het zwaarwichtig is en droog
verlangt te vliegen, steel losgeraakt
van de boom die goedmoedig wuift
de overige bomen buigen
Het land dat naar het blad verlangt
naar elke nerf en mogelijke kleur
Op het water leest een vis de toekomst
van het blad die beschreven staat
in…
Herinnering
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.233 En als het moet dan maar gewapend als beton,
met droge ogen, jij er niet bij.
Herinnering. Zonder tranen gaat het niet.
Maar door de tranen heen blijft liefde levend,
vind jij jezelf terug.
Herinnering. Alleen wie om kan kijken,
kan vooruit zien.
Wie tranen zaait, zal licht en toekomst oogsten.…
Mijmering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 Uit handen geregen
tussen dromende vingers gegleden:
verdwenen kinderstemmen, ergens toegedekt
zonder spoor, zonder zerk, zonder treuren
alleen stilte begrenst
Door reuzelende bladeren dievelings
Over het mos geslopen
En gestopt door droge dennennaalden.…
koudedrempel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
500 aan het einde van dit jaar
de deur nog dicht, maar aan de drempel
likt reeds licht
een tochtgat waar de sleutel knarst
want er is hoop en nieuwe wind
het Kerstkind ligt alweer begraven
in de oude doos
morgen naakt de tijd,
op weg naar verder en de weidsheid
van een toekomst op papier
mijn huldedronk is droog
bevroren op mijn lippentaal…
Tussen de stenen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
521 ik schuil
tussen de gladde stenen
vergroei met het mos
en voel de regen
kletterend vallen
op mijn gedachten
die naakter zijn dan ooit
en weer zullen drogen
in de wiegende warmte
van een zomerse dag
ieder ander zou zeggen
dat ik hier niet pas:
zo seizoenen lang
tussen het ongedierte
kruipend op mijn huid
en krioelend…
Onveilig landje langs het spoor
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
777 Slecht poppenkind
gespeend
op droge klei.
Schept met de botte spa
een worm
doormidden.
Hoge staken
harken in de schuur
ontnemen zonder animo
voor bloemenzaad
het zicht.
Los gezaaide ledematen
oogsten het geheim
van het schuurtje.…
BOER ZOEKT VROUW.....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
761 Hij zocht
zijn vrouw
in het hooi
pas op de hooizolder
'geriekt' en opgetast
waar het nu
te drogen lag
tenslotte was het
hartje zomer
Haar nog verder
te zoeken
verre van ernstig
't leek hem kolder
Maar hij vond
haar -wat een romantiek-
op een datingsite
zo werd zij
zijn megabyte.…
Een kleine oase
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
818 we hebben
rotsen gebroken
gestapeld als stenen
rond de bron
die we vonden
een kleine oase
waarin we elkaar
zonder woorden
verstonden in de
bloemen die bloeiden
ja we groeiden
jij kleurde
je eigen bestaan
ik geurde het komen
en gaan van seizoenen
nooit zal de bron
droog kunnen vallen
onze zorgen verwateren
en klateren de…