3682 resultaten.
va
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.362 kortere naam ken ik niet
nooit vader ooit eens papa
tederheid was verborgen
langzaam verzachtende vader
wel eens tranen in je ogen
druppels van tederheid
zorgzame grijze oude man
meer dan zestig jaar met
de liefste vrouw moeder
lieve man achter een schild
na je eenzame dood kun je
nog zo vertederen
wordt je late humor en liefde…
Dochter
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.733 Daar zat hij, in de stoel bij het raam
glazig kijkend, thee verliezend uit
zijn rechtermondhoek, weet ik nog
in lichtblauwe pyjama, als bevroren
kan je me horen -knikje- kan je me zien
knik. Dan ga ik nu de ambulance bellen
geen tegenwerping meer, na vier minuten werd
hij opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht,
zijn vrouw wist hij als…
DIT VERS, HAAR WEL VERDIEND APPLAUS
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.654 voor moeder
Zoals mijn moeder met haar
vingervlugge handen
(bijna onzichtbaar voor een leek)
een balletje van rechts
naar links, omhoog, opzij,
omlaag, zó in de pan,
zo zie ik het een speler
toch maar zelden doen.
De afzuigkap en ik,
haar enige publiek.…
vader
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.913 de vader bewaakt zich als een fort
een bastion
van spanning en van dreiging
mijn pijlen buigen krom
nog voor ze zijn geschoten
mijn boog is reeds verdord
nog voor hij is gevormd
en zinnen breken af
nog voor ze zijn gesproken
mijn woorden zijn te kort
om vader te verstoten…
door de sterrenruiten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.819 je doorprikte haar met woorden
felle hagelstenen
kerfden een voor een
zwartomlijste zinnen
in de cirkel van geween
een ingesloten schreeuw
bedekte jouw fluwelen adem
het zachte kleed van dromen
gedragen tot de nacht verscheen
droge ogen keken
achter sterrenruiten toe…
voor vader
poëzie
3.3 met 41 stemmen
25.046 o vader wij zijn samen geweest
in de langzame trein zonder bloemen
die de nacht als een handschoen aan-
en uittrekt wij zijn samen geweest
vader terwijl het donker ons dichtsloeg.
waar ben je nu op een klein ritje
in de vrolijke bries van een groene auto
of legde de dag haar handschoen
niet op een tafel waar schemering en
zachte genezing zeker…
geboorte
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
2.607 Op de dag
dat mijn moeder
tachtig jaar wordt,
lopen we samen
in de donkere avond
door de straten van mijn jeugd
Zoals eens
mijn moeder mij
bij de hand nam,
ondersteun ik nu haar
terwijl we teruglopen
in de herinnering van de tijd
Een winterse hagelbui
drijft ons onverwacht
in de beschutting
van de bomen in het park
waar ik haar bescherm…
hoi pap
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.955 je ligt hier al een tijd
niet dat ik je dat verwijt
want jij wist ook niet beter
dan jong te leven
en later te geven
hier lig je nu, bot bij bot
je vlees is allang verrot
ma's wormen en maden
hebben nu je plekje verraden
samen kloppen jullie voor geen meter…
Moeder
hartenkreet
4.0 met 18 stemmen
3.108 En dat blijft zij
iedere dag bellen
zo is zij, moeder
blij vertellen
duurt soms ellen-
lang
zonder enige betekenis
weten wat er is
zomaar even horen
dan raken wij niet
verloren
ze vinden ons getikt
maar
de navelstreng wordt
nooit echt doorgeknipt!…
Vergeven
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
2.812 Is het bijzonder,
veelgevraagd,
mensen te vergeven,
pardonneren
jij zonder zonden
mijn zoon ver-
geven
streelt het jouw ego,
hem te vangen in
de echo
egoïstisch mens,
balancerend op
grens in vader-
ogen
hij gaat kapot
voelt het goed te
straffen
in vader-
ogen
jij een teefje, dat
dommig staat te blaffen.…
Zondag
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
3.013 Elf uur Lokale TV
bakken koffie of
mokken thee
twaalf uur Buitenhof,
politiek variété
één uur boeken en
cultuur
maar dan de radio, vlug
89.5 FM sport lokaal
mijn jongen schiet nét
tegen de paal
verslaggever gaat met
zijn naam aan de haal
Giovanni Hainje, niet
zo moeilijk toch?
logisch dat ik baal!
vijf minuten later….
Govaane Haanie…
ik herinner mij haar lach
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.467 Ik herinner mij haar lach
niet hoe het klonk
noch hoe het zag
want met de jaren
worden herinneringen vager.
Maar ik weet nog hoe zij
een kwinkslag of een grapje vond
voor elkeen die voor haar toonbank stond.
Ze was ook sentimenteel :
een appel weent
onder suiker en kaneel.
Dezelfde zakdoek droogde onze tranen
van rozenwater en later
van…
Als, bij moe-tanend avond-lichten
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.043 Als, bij moe-tanend avond-lichten,
angst daalt in onze aanwezigheid,
zijt gij 't, die voor onze aangezichten
de vreê der avond-lampe breidt.
Wij zitten, en ons leden wegen,
zwaar van stil-naedre dage-dood;
gij hebt zachte woorden die verplegen,
en breekt het vredige avond-brood.
En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde…
Soms
gedicht
3.6 met 33 stemmen
20.274 Als ik op een stoel zit bij de radio
de benen iets te scherp over elkaar geslagen
het hoofd wat scheef, kin in de hand
ben ik, nee niet: lijk ik
soms ben ik hem, heeft hij ineens
bezit genomen, is mijn huid
zijn huid, kijken zijn ogen
uit mijn kassen dezelfde wereld in.
Ik houd me dan doodstil, verbaasd
dat niemand hem hier ziet, mijn spel…
Een olijf, een appel en het kind
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
2.817 De olijfboom
gespleten door ervaringen
zware stormen en meedogenloze zon
en kinderachtig zou je denken
daar kan ik voor het onweer schuilen
maar
in die ene wonde niet
zichzelf voor zichzelf verstoppen,
mijn vader.
De vroege appelboom
met meer gewicht dan fruit
een kroon die naar de hemel reikt
even diep als zijn wortels
de gronden doorgronden…
Lieve moeder
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
3.058 Mijn moeder ben ik verloren
Oud en grijs en gek zit ze
Voorgoed in de bejaardentoren
Met mooi weer mag ze naar het park
Voortgereden door een zuster
Als ze zoet is krijgt ze kwark
Me onbewogen aan te staren
Vertel ik vurig over onze jongens
Moet ik me de moeite dan besparen?
We voelden zoveel voor elkaar
Maar nooit de moed gehad om…
Ik had wel iets willen zeggen.
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.654 Ik lag vroeg in de morgen te draaien in mijn bed.
Ik zag een kleine vrouw met een doorleefd gezicht en vriendelijke ogen.
Ze was nog lang niet zo oud als ze er uit zag,
de dubbele jaren hadden haar rug gegeseld.
En het was zo vertrouwd dat ik niet kon spreken.
Ze zei me dat het goed was en dat ik vertrouwen moest hebben.
En dat ik vooral in mezelf…
Rafelen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.198 Geef maar,
geef het mij maar
die dagdagelijkse dingen
welke je niet meer
kunt benoemen
geef maar,
geef het mij maar
die herinneringen
welke huilend
rimpels schrijven
in jouw gezicht
geef maar,
geef het mij maar
die jaren van toen
waar de lach nog
armen had om je
aan te warmen
geef maar,
geef het mij maar
ik zal ze verzorgen…
Ma´s stofdoek
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.438 zij neemt mij niet meer af
het patiné verdiept zacht
onder deeltjes van stof
van wie eens beweging was
en slijt de verse dna
in fijn tot zeer fijn
mocht er een methode zijn
zij bouwt zichzelf op
van microscopisch klein
tot een reuzin, zeven voet
lang en voor niemand bang
wiegt zij haar liefste
zij zegt: wie spaart heeft wat
aan…
moeder
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
3.021 hij zei
jullie praten
nu precies als
je moeder
ja dat was
dan ook precies
wat ze wilden zeggen
maar niet
durfden zeggen
tegen een vreemde
ook al omdat
ze het nog niet
aan hun moeder
verteld hadden…
Pa
netgedicht
4.1 met 38 stemmen
1.675 Pa waar ben je gebleven
ik mis jouw stem
het gesprek over onze jongens
ongegeneerd opscheppen over
hoe goed ze beter de beste zijn
niemand kon ons tegenspreken
in ons ongenuanceerd gesprek
ik ben geen kind meer vader
maar vader van onze jongens
eenzaam in mijn gesprek.…
Een stille groet
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
3.905 Ik stuur je nu een stille groet,
want niemand mag dit weten;
ik heb vandaag de zon gezien
en kan gelukkig heten...
Ik zag hoe moeders met hun kroost
de straten blij bekeken
en hoe ze met hun pril geluk
haast weer verliefd geleken.
Maar moeders zijn altijd op weg,
vervuld van vrees of zorgen,
van dromen, van een nieuwe dag
van 't licht…
Moeder dicht
gedicht
3.6 met 45 stemmen
49.601 'Mijn bladerloze schaduw mijdt het water'
Ziezo hè hè, de eerste regel staat er.
'en speurt de witte angst van eeuwen later'
Ga weg! Ga spelen met je transformator!
Je ziet toch dat je moeder zit te dichten.
'ik wend mij af en doof mijn vale lichten
ik heb 'tedúm tedúm' geweten'
Dat vul ik later in. Na 't middageten.
'mijn weemoed…
MOEDER
poëzie
2.5 met 10 stemmen
4.242 (de teruggekeerde peinst:)
Het hart van Moeder kan ons nooit ontsterven,
Want ’t is ontfermend als Gods grote hart.
Hóe men haar liefde wonde en treitrend tart,
Ze ontvangt vergevend na het woeste zwerven.
En geen verwijten, want het vuns bederven
Van ziel en ogen is opeens gestuit.
Zij bad voor ons en mocht, armzaalge buit,
Ons, worstlend…
Cecilia
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.615 steeds las hij de eerste
bladzij, verloor zijn hoofd
geruisloos alle woorden
wat later las ik hem nog
kleine stukjes voor,
stamelde hij soms zacht
bewogen: mooi, heel mooi
na zijn dood heb ik het oude
boek weemoedig uitgelezen
zag hem samen met Cecilia
lopen, weer fluitend langs
zomergroene dreven gaan
(n.a.v…
Mijn zoon, er zijn in de wereld gogen en logen te over
gedicht
3.6 met 37 stemmen
20.890 Mijn zoon, er zijn in de wereld gogen en logen te over,
larielijders allerlei, killers en kaalslagers.
Er zijn zoveel moegemaakten, klemgeraakten;
uitgereisde roer-me-niets, murw, nurks en stuk op hun stek.
Er zijn patsers en paljassen plenty, vele lepe strebers,
regelneefjes en meters van Nut.
Alles hier rept en roert zich, maar in het gedaver…
Gedroogde bloemen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.267 gedroogde bloemen in je haar
getuigen van een lang vervlogen tijd.
je handen zijn getekend door de tijd
een wirwar van vormen en lijnen:
rivieren van een eeuw.
Botten en vel zijn bijna een.
De druk van het leven
gestempeld op je lijf.
Maar zoals altijd
blijft het blauw van je ogen
de jongheid van je geest veraden.
Een lang vervlogen…
Broos
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.493 Ik kijk naar de man die, ineengedoken,
in zijn stoel zit, de ogen geloken;
zo klein lijkt hij nu, met zijn grijze haar,
in zijn pantoffels, en ook zo breekbaar.
Lamplicht zet zijn hoofd in een kader,
heel duidelijk zie ik nu mijn vader;
groot verschil met het beeld dat naar boven kwam
van de man die mij hoog in zijn armen nam.
Van veilig…
uitgespeeld
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.566 het kerkhof of,
zoals u wilt,
de begraafplaats,
ligt er berustend bij
de dag is sereen
want iedereen
die hier komt
ervaart eindigheid
de laatste tuin van mijn ouders
hun graf is rijkelijk beplant
geen steen
ze zullen ervoor moeten bloeien…
Vaders
gedicht
3.9 met 49 stemmen
23.002 Knuffelen gaat niet zo goed.
Ze roepen hé joh, je weet het hè,
en lezen de krant.
Over de rand kijken ze mee
hoe je je huiswerk doet
of niet.
Je staat versteld van
wat ze weten over de wereld.
Meer dan van jou bijvoorbeeld.
Vaders zijn zo. Ze laten niets merken
tot er iets is.
Dan leer je ze kennen als moeders.
------------------…