3326 resultaten.
Gevangen
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
2.341 Denk toch
aan de mensen die je zou
achterlaten, je kan niet zomaar
het leven verlaten?
Het leven heeft zoveel mooie
gezichten, laat jezelf niet
steeds tot het negatieve
richten. Samen kan je de zon in
je gevoel laten terugkeren,
laten we het daarom in ieder
geval een keer proberen…
Horzel
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.678 In een woedebui
steek jij en vlieg je weg
gonzend zwanger van pech
me achterlatend met pijn
en tranen in de ogen
schreeuwend en gillend
naar de eitjes in mijn vlees…
de Oplichter
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.128 Gedreven door mijn valse sluwheid
Schreed ik op het laagste niveau
Verminkt achterlatend verboden zones
Maar dan gleed ik uit door de herkenning
Struikelend smakte ik op het granieten geheel
Mijn gezicht haakte de richel van fatsoen
Scheurde mijn schranderheid en liet los
Om meegevoerd door de frisse wind
In het duistere ravijn af te dwarrelen…
Troost
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
1.530 Een vernietigende oorlog, die diep zijn sporen achterlaat
Ik gil en huil, bij het besef dat het zo niet langer verder gaat.…
Haagse gaten
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
534 wat zijn dat toch voor vreemde ronde gaten
als holle ogen in een bleek gelaat
gevuld met zand, maar leeg en desolaat
welk wezen zou die sporen achterlaten
ze intrigeren mij in hoge mate
zijn het de stempels van een duivels kwaad
het werk van een ontsnapte psychopaat
die iets begroef in maanverlichte straten
de gaten wachten, vullen tijd…
Strandstorm
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
848 lopend,
verlaten stranden achterlatend
denk ik aan jou.
Verloren jaren van leegde
liggend aan de vloedlijn
golvend op het tij.
De dagen rekken
tot hun einder
met de schreeuw van verre vogels.
Een uitgestrekte vlakte
lengt scheiding
tussen vloed en branding aan.…
In aarden vaten
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
681 Zo dragen wij de schat in aarden vaten
die wij eens moeten achterlaten.…
prooi
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
622 zij die geen dromen vangen
verstrikt in het web
van de werkelijkheid raken
waarheen
wanneer een spin nadert
een woordenskelet achterlaat
brandend in de keel van de nacht
zeg me
waarheen zij moeten
zij die nooit over blauwe luchten praten
maar vanuit de donkere schemering zoemen
met brekende schouders en de in flarden
hangende…
Afscheid
hartenkreet
4.1 met 24 stemmen
1.897 Dat is als ik mijn geliefden achterlaat,
wanneer ik vaar naar onze Heer.
Wees echter niet heel erg bedroefd
en ga verder zonder mijn bestaan.
Denk zo nu en dan aan mij terug,
maar laat geen enkele traan.
Wat ik nu heb gewonnen hier,
is een leven zonder verdriet en pijn.…
zilt op de wonden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
621 met ferme pas richting het water
een deuk in mijn gedachte
en weet de pijn komt altijd later
met de tijd om te verzachten
tussen het deinen van het gras
laat ik verdriet mijn bodem zien
ik weet heel goed wat is en wat was
wat zeker is en niet misschien
tegen de zilte wind loop ik aan
het ritme van achterlaten
ik voel mijn wang strelen…
Liefdesverdriet
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 steel de liefde uit je ogen
ontvoer de lach van je gelaat
haal de woorden uit je lippen
wis het gevoel dat jij achterlaat
ben nog opgesloten in verwarring
fluister jouw naam in mijn hoofd
denk aan al die zoete dingen
die jij mij al zo vaak had beloofd
teruggaan naar recent verleden
naakt en zonder schroom
zag ik mijn prins verschijnen…
Maandagmorgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Terwijl knorrende
Beesten het centrum
Van mijn stad
In bezit nemen
Haar omgeving
Achterlatend in
Warrelende wolkjes
Sta jij bij
Het stoplicht
Je eigen wolkjes
Uit te blazen,
Mens die alleen
Op de wereld lijkt,
Uitgerust met draagzak
Op je rug sta je in
De eindeloze verte
Te kijken wachtend op
Het groene licht dat…
toch aanwezig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
849 wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist
het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten spelt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag
wij met…
Spreken vele tongen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
863 wij
hun zonden met afgrijzen
schaamte is ons eerste
mededogen de schepper
stuurt zijn zoon van boven
als verlosser van venijn
hij brengt mensen
nader tot elkaar maar
golgothaat in pijn en dood
vol overgave aan zijn vader
in het rotsengraf ligt
op een witte doek het rode
bloed van lichaam en gelaat
dat is alles wat hij achterlaat…
In aarden vaten
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
503 Zo dragen wij de schat in aarden vaten
die wij eens moeten achterlaten.…
Najaarsdagen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
729 hagen
pikken gretig in de rode
en gele lijsterbessen
ook de eekhoorn in het bos
is aan het stressen
waar hij de nootjes voor
de winter zal vergaren
een ganzendriehoek
schreeuwend over de daken
geven aan hun trektocht
goed en luid te verstaan
dat ze veel gemakkelijker
naar het zuiden gaan
dan vluchtelingen die
alles moeten achterlaten…
Weerloos
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
507 kleur
met raffinement
had zij de gang
van schrijden gekozen
alom trok men naar haar lach
een fee trad binnen
ook ik wist niet wat ik zag
was het liefde, warmte
een vrouw
het begin van beminnen
een deerne met onschuldige
wuivende en zuigende blikken
die enkel een jeugdige kan vertonen
verdween uit mijn droom
mijn geraakt hart achterlatend…
Veni, vidi, vici
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
534 nu ik bijna weer de jeugd
nader en de jaren achterlaat
ervaar ik beter de vreugd
in de veelvoud van eenvoud
en minder de veelvraat
die op de verslavende zuchten
van mijn wegen heeft ingewerkt
en vind ik tussen kaf en koren
het onaantastbare prille zaad
dat niet meer door onnozelheid zal vluchten
maar enkel verstild, blijvend in zonlicht…
roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 hoe jij kleurde naar de zoen
die als een roos in de zomer
rijpt, de larf achterlatend en bevrijd
van het sculpturen schouwspel waar
hamer en beitel je de vorm gaven
om in de eeuwigheid te verdwijnen
doch reeds in elk stadium waar jou
latente verschijning zich verstrengelt
met de boezem die me voedde, is hartstocht
mijn legalisatie om je…
Zonder spijt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
572 ik zag
mijn vingers
jou zachtjes
raken lieve
kleine gevoelige
plekjes achterlaten
die in roze wit
herinnering maakten
van het kleine
vlammetje dat
ons samen aanging
als gedeelde ervaring
het was nieuw
deed geen pijn
of zeer maar
voelde juist fijn
en vroeg vooral
naar tikje meer
we lachten om
dit dichten het
deed toen de…
Mooier maken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
415 Zo diep ingesleten
dat het afdoen een lege afdruk achterlaat op een onwennig bleke huid.
Dus soms is het hoekige, het abrupte,
een troostrijker antwoord. Een liefdevolle blik, zonder te spreken.
Zelfs dit gedicht zoekt naar een hoopvol woord,
maar moet ik haar dat wel geven?…
Oudejaar Haiku
netgedicht
4.0 met 38 stemmen
652 Oude films kijken
Je weet al hoe het afloopt
Lekker gezellig
Geknal van buiten
Hopelijk dit jaar voor t laatst
Raam dicht, muziek aan
Het jaar afsluiten
Achterlaten wat klaar is
Nieuw avontuur wacht
Geknal van binnen
Kurk van een feest fles bubbels
Traditie die blijft
En ja natuurlijk
Gevulde oliebollen
Oerhollands…
Winternacht...
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.018 De dauw in een winternacht,
legt een deken over het landschap,
rijping in fonkelende kristallen,
weerspiegelen in het maanlicht,
verlengen grillige takken,
met glazige ijspegels,
sterren schitteren aan een luchtgewelf,
tegen een gitzwart decor,
de horizon heeft de honneur,
van waterdampen in vlokvorm...…
Mooi mens
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.041 Een straaltje zon
raakt haar wang
de glimlach verdiept
en bereikt haar ogen
Handen bewegen
gedachteloos door
schitterende haren
plots rustend in haar nek
Gezicht geheven
richting horizon
gedachten onpeilbaar
niet in licht te vangen…
Levenspad
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
981 Ik kijk
naar de horizon
die niets verraadt
van wat me wacht
Aarzeling...
maar dan besluit ik
en kies een weg
op mijn gevoel
Vastberaden
loop ik
mijn toekomst tegemoet…
Tasten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
841 Waar daagt de horizon
voor ogen
die verloren
dwalen
in hun eigen zicht
vroeg ze me
zwijgend
en ik zei:
in de beelden
van voorbij
Wat zoeken handen
in het schemer
als er
enkel
leegte ligt
was haar vraag
voordat ze ging
en ik zei:
herinnering.…
meisje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.035 En zwijgend
tuurt ze voort
dieper dan
de sneeuw
en verder
dan de horizon
die niet bestaat.
Voor haar
is de winter
een zicht op
de wereld
in haar fantasie.…
licht in het hoofd
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.031 de zon schijnt tussen de wolken door
alsof hij nooit is weggeweest
sta op, haal diep adem
je voeten ruiken een spoor
dat over de horizon leidt
door dat bos op die heuvel
nog even dan zweeft een luchtballon
warmte happend voorbij…
wandelen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.153 voor mij rolt het pad
trekt strepen door het land
de horizon verandert
met elke stap maar
komt nooit dichterbij
panorama's rijgen zich aaneen
glijden als kralen van 'n rozenkrans
door mijn hand tot
ik alleen nog luister naar wat
geen stem nodig heeft…
opnieuw
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
1.103 in traagheid van gemoed
de diepte
het oog van de melancholie
en nog altijd
het verstilde reiken
naar de schoonheid
van een onbevangen jeugd
een bevrijding pas
aan de horizon van de utopie
maar desondanks
gaande door het leven
in de schaduw
gaande in weerklank
van het voortbestaan
steeds de lente opnieuw…