2111 resultaten.
Vingers maken mij bang [1]
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
451 Het was een schot in de roos
Als doelwit mijn hart
Toch sta ik hier met twee voeten vast aan de grond
De bloem der jeugd is nog niet gepasseerd
Oorverdovende stilte kroop langzaam binnen in mijn oor
Mijn onschuldigheid was weggenomen
Schaamte was een woord die in jouw woordenboek niet te vinden was
Jouw vingertoppen hebben hun verhaal achtergelaten…
Mobiele meid
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.480 Ze deugt niet, is wel 'n gedicht.
Vaag hoor ik de vraag: mijn mailadres?
Ik aarzel, niet op tijd bij de les.
Een bleke baardling blijft nu staan.
Zo zie ik haar even later gaan.
Ze zoent hem op de mond;
hij legt zijn hand op haar kont.
Toch kijkt ze om, dat mondje lacht,
ze heeft nog even aan me gedacht,
schudt haar krullen:" Zeg?…
Over de tong
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.735 Als keurmeester is hij bepaald niet gek,
wat niet deugt geeft hij spugend over.
Wanneer ik een smerige sigaar rook,
dan gaat hij stinken uit mijn bek.
Pils drinkt hij alleen wanneer ik vier.
Dorstig laat hij dat bocht droevig door,
daarna laat hij mij naar de pisbak gaan.
Hij waardeert alleen maar Belgisch bier.…
Geheime momenten
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
546 wij bladerden samen
wezen met vingers
waar we waren gebleven
dachten ons leven te delen
maar bleven helaas
in de sfeer van foto’s steken
natuurlijk zuchtten
zinnen de sfeer van steeds
groter wordende kinderen
maar juist roddels
en geheime momenten waren
de krenten in de pap van toen
zoals de eerste zoen
na een verliefdheid van…
[ Goddelijke hulp ]
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 Goddelijke hulp
is voor jongelui, daarna --
moet je het zelf doen.…
Verlaten terrein
gedicht
3.5 met 104 stemmen
27.418 Het mooitste van de kermis was niet
het schelle geluid van botsende auto's
het lonkende licht, de grijparm
die het horloge miste of de zoete geur
van de suikerspinwagen, maar
de bleke vierkanten in het gras,
de afdruk die de kermis op de grasmat
van het park achterliet.
En dat ik dan met mijn zusje aan de hand
naar die plek terugkeerde…
Een kind uit vijfenveertig
gedicht
3.5 met 100 stemmen
34.488 Mijn vader had twee levens. Een
kort en vlammend, zonder mij. En een
daarna. Mijn vrijheid was een plicht.
Ik speelde in een pasgeboren luwte;
wat ik voor vol aanzag was innerlijk
ontwricht. Verhalen gingen onvoorspelbaar
dicht en vragen ketsten terug. Ik zweeg.
Als ik aan tafel zat stond er een horde
hol van honger in mijn rug. Ik at.…
Palmen
gedicht
3.3 met 50 stemmen
30.049 Als ik m'n vroegere vriendjes zo'n beetje bij elkaar optel
Zijn het er zeker een stuk of zeven van wie ik houd.
Jaren niet gezien en toch niet vergeten.
Was niet altijd erotiek of zo
Maar gewoon het overrompelende of het behoudende dat in
Zo'n ontmoeting zit. Och, laat maar. Anders worden
De palmen zo jong. Zo machtig mooi.
-----------…
discoleven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 tussen regenboogkleuren en biergeneugten
wachten ze op antwoorden,
als poppen aan een draadje, ritmisch op en neer
buiten zijn ze los
van de nacht en heersen met hun hakgeklik.
de jongens van het lamme tonggebral
op hun knieën in de goot
avances zijn het licht van hun verstofte ogen.
ze draaien in het dansen om.
kinderen uit het hart verdrongen…
DIA'S
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.771 Kind in korte broek op draaihek bij weiland,
kijkt vol ontzag gemengd met bewondering
naar vingervlugheid van melkknecht Arie,
- loopt tussen koeienvlaaien, druk op zoek
naar uitsteekbare madeliefjes, bouwt dammen
in sloten, een hol van stropakken in kapschuur,
- maakt schrikbeweging aan hengel van
badmeester, jankend geluid na val met…
VIJFTIGER JAREN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
966 Het is de tijd van het dunne laagje
huishoudjam en goedkope margarine
verstelde kleren opgeknapte fietsen
met houtblok rond trappers vaseline
op de spaarzame glimmende delen
de fiets in de schuurperiode het is
geen speelgoed het veld in op zoek
naar zuring en klein avontuur de vis
per bakfiets uitgevent de borstrok
de lange kniekousen met…
Pantha rhei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
480 In het midden van de brede stroom,
waar alles overkant is, dreven wij
met toegeknepen ogen,
onder de zon
die zich zonder mededogen
vermenigvuldigde
in de spiegels
van het golvend oppervlak.
Na elke trage slag van onze bronzen armen
snelden onze zondoorstoofde zomerhoofden,
blond als twee kristallen bollen,
meters verder mee met het getij…
Toen ik 12 jaar was
gedicht
4.2 met 36 stemmen
15.504 Toen ik 12 jaar was
hield ik het meeste
van bossen vol beesten
en van slapen in het gras.
Daar staan nu huizen, want
dat was duizend jaar geleden.
Wat bos was en weiland
is nu bebouwd en bereden.
Was ik maar een kilometer
lang, dan kon ik alles beter
overzien en misschien verdragen,
en dan kon ik mij vol behagen
uitstrekken over die…
Het huis herinnert zich mij.
gedicht
4.0 met 33 stemmen
13.374 Het huis herinnert zich mij.
Hier heb ik lopen geleerd.
In deze kamer begon
de aanloop die eindigde in
een ontzettende sprong.
Hier is de keuken ontdaan
van gestapelde vaat en gerei.
Bij deze kraan waste ik mij.
Stram van ouderdom staan
tafel en stoel in hun recht.
Mat en zeil zijn al lang
aan elkaar gehecht.
De trap naar de zolder…
December
gedicht
3.0 met 97 stemmen
45.956 Decembers mooi gebogen c
bevalt me, doet denken
aan de lagere school,
de tweede klas van juffrouw Kranendonk,
rode inkt voor perfectie,
de verbeten uren van herhaling,
de lijnen van de letters,
de onmacht op papier,
de streng afgepaalde weg
naar een eigen handschrift,
de vingerafdruk der cultuur.
----------------------------------------…
Weerzien
gedicht
3.1 met 21 stemmen
11.717 De zomers speelden in Arcadië.
Vlinders - in soorten die al lang
niet meer bestaan - vlogen zenuwachtig
en geluidloos in grillige lijnen
langs de droge struiken. Soms stak mijn vaders
donkere hoofd boven de duinpan uit
maar altijd was zijn vlindernet te zien
dat driftig gaten sloeg in schijnbaar niets,
op zoek naar razendsnel onzichtbaarheid…
Lokzang van de sirenen
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.314 Wie in zijn jeugd
De wellust wil vernielen,
Ontbeert de vreugd,
En voert een dom gemoed.
Wat is de deugd?
Een tirannin der zielen,
Die nooit verheugt,
Maar zinnen kwelt en bloed.
Koom hier bij ons aan deze waterkant.
De weelde woont op dit gelukkig strand.…
Bad- en zweminrichting 'De Regentes'
gedicht
2.6 met 35 stemmen
11.777 De badknecht had een oor
waar nog een North State
achter paste.
Hij hielp de tijd voort
op een klok
die niet echt liep
verbood
als ooit zijn club verloor
een naar het matglas opgalmende aria.
Weer in dat broeierige hokje;
je vangt in tegels soms een glimp op
van jezelf, ontdekt
sporen van roest. Een nutteloze plug.
Met ribbelige…
Vergeetkist
gedicht
3.5 met 24 stemmen
11.656 Ik vond in de beroemde boekenkist op zolder
Een telefoonboek waar jouw naam nog in stond
Snel dichtgeklapt maar zoals de snelle stofjes
Die ontsnapten aan het zonlicht zo kolkten
Mijn gedachten om je stralende naam en om
Je gapende gestalte waar die zijn kon
In de tijd en natuurlijk heb ik toch nog
Snel je nummer ingetoetst en een kind nam op…
Maar in Vlaanderen
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.753 Mijn jeugd heeft ze gekend, helaas maar al te goed:
De donkere moerassen, de sombere bossen en naakte velden,
Grijze november die slierten van regen komt melden,
Zwart-ebben dageraden en avonden van roet.
Aldoor woelde in mijn geest de geweldige Schelde!…
Zeemansliedje
gedicht
2.8 met 4 stemmen
8.442 Toen ik klein was
droeg ik een matrozenpakje
mijn moeder nam me mee
naar de vijver in het bos
daar aan een touwtje
liet ik mijn zeilboot varen
de bomen ruisten
de wind kwam van zee
nu is het vele havens later
en mijn moeder dood
nooit vond ik meer
zo'n veilige ree
-----------------------------------
uit: 'Een oud geluid', 2011.…
Zijnsvergetelheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
560 Zij bestaan abstract onstoffelijk
Een bandopname repeteert de straten
Als heldennamen van de stad en
Op schoot mijn brabbelende schat
Die in een tram langs dit verleden scheert
Mijn onbevangen minieme dame
Daar arriveert alweer een stop
Reizigers rond de klaproos schieten op
Slaan haar vertederd gade
Zij heeft de geschiedenis niet in…
Parelduikers
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
865 Eerst op rij en hand in hand, de ijsvloer gammel lopen
dan alleen op schotsen oversteken
droogvoets naar de overkant en ook terug
lenig ligt gewicht en jong van jaren.
Je was een held, zo werd gezegd
een medaille, niet van node
het was de groep die sprak, dus "waar en wet"
makkers van het eerste uur, door avontuur verbonden.
Maar vader…
Sub Rosa
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Onganse zoom onland
Van netels brandend of doof
Wespensteken, distelprikken
En gonzende hommels op honingroof
Waar in de lengende avondstond
Hij een stelletje boud bezig vond
Met wat vervoerlijk in het oog sprong
En zijn prille spieblik zich wrong
Om het zicht op een snakkende jat
Die zich smijdig op haar figuurnaad prentte
En…
Draaicirkel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
665 Gelijk aan Adam werden zij uit klei gevormd
de tafel die voor hen toen draaide
is ruim gezien, gelijk aan onze plaats op aarde,
bij al wat draait is daar de wet
van middelpunt en vliedende kracht
voor keramisten krachtveld voor creatie.
Je kent de wet van kindsbeen aan
in speeltuin of de kermis zweef,
ook tolde je met armen wijd op eigen kracht…
Het onvergetelijke
gedicht
4.5 met 2 stemmen
5.005 Dus wat mij des te sterker heugt,
is dit: ik heb eens in mijn jeugd
aan ’t strand een ezeltje bereden.
----------------------------------
uit: Louter streelzucht, 1982…
Gelukkig oud herboren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 Zo sterft vol verwachting onze jeugd.
Zo wordt ouderdom herboren.
Gelukkig.…
Reuzen op de daken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Hoog in de bergen
slapen de reuzen op de daken
niemand die hen ziet
we dromen hen
wanneer we jong zijn
en opgevouwen in onszelf
grote plannen maken
voor de wereld die we kennen
we zijn al onderweg
hier alleen maar even
geland om te groeien
op ons hemelbed
tot we wakker worden
als helden die recht zetten
wat scheef gemaakt is
door…
ouder worden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 voor de ogen
omdat van onze jeugdigheid
de schoonheid dan bladdert
ouder worden weet je
is het sluipend verval
van de krachtige bloei
die elke ledemaat voelt
als functies langzaam stijven
waar zenuwen losser spannen
ouder worden weet je
is meer en meer loslaten
het weten ook van minder kunnen
bij de komende zonsondergang
dan de jeugd…
De verloren tuin
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
812 Door nevelflarden omgeven
met opkomende zon uit het verleden
komen beelden van een gelukkige jeugd,
herinneringen aan weelde
Een beschreven blad dwarrelt
om zijn bestaan, echter meer ruimte
brengt ook onzekerheden wanneer
het vraagt om houvast los te laten
Bomen omgaven mijn ouderlijk huis,
in onze tuin liepen kronkelpaden
vol met bladeren…