Alle inzendingen over jose doodkorte

1014 resultaten.

Sorteren op:

Elke dag opnieuw

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 481
Er zijn ochtenden waarop de onrust als warme lava door mij heen zakt - niet boos, niet fel, maar zoekend naar een plek om even neer te dwarrelen. Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen, behalve dat ik er ben. Ik leer dat herstel niet loopt, maar wiegt, golft, me soms neervlijt in een mellow mist waar series mij vasthouden…

Een plekje vinden

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 390
Ze zei het zo vaak dat het bijna een gebed werd: alles een plekje geven. Alsof verdriet zich laat neerzetten op een plank, in een lade, tussen de theeglazen en het servies van een leven dat ooit eenvoudig was. Maar elke ochtend stond ze op met de zwaarte die nergens wilde rusten. Over welk plekje ging het eigenlijk— waar laat je een moederhart…

Tussen wat was en kan zijn

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 379
Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…

Van toon naar toekomst

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 430
Vandaag is er taart met een perfecte bite, en applaus dat precies op tempo blijft. Geen hol geklap, geen valse noot — dit is feest in zuiver stereo-geluid. Michael, zoon van Ton, erfgenaam van toon, opgegroeid tussen kabel en microfoon. Waar stilte al muziek voor je bleek, hoorde jij toekomst in elke piek. Pa legde ooit de basis, strak en…

Nabijheid

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 427
Iemand zegt dat het leven niet meer lukt. Geen lijst, geen vakje, geen score vangt dat. We zitten, ademen, luisteren. Het verhaal komt, met haperingen en stiltes, met tranen en zuchten — en precies dáár leeft iets van hoop. Hoop is geen belofte. Het is blijven, ook als de ander niet meer kan. “Dan draag ik…

In stilgezette auto

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 369
Mam, wil je de auto even stoppen, hier, langs de weg waar alleen de lantaarns luisteren en de ruiten doen alsof ze niets gezien hebben. De wereld schuift nog na in het sidderende stilvallen van richtingaanwijzers en gedachten, jij kijkt opzij en in je ogen hangt een vraag die ik al jaren ken: “Wat is er, lieverd?”…

Her-inneren

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 381
Her-inneren is zacht terugkeren naar de kamer achter je ogen, waar gedachten hun schoenen uitdoen en het hart weer ademhaalt. Daar, achter het gedoe van de dag, ligt een stoel van stilte die altijd op je wacht. Je hoeft niets recht te zetten, niets te bewijzen, alleen maar even binnen te komen met lege handen. En als je dan zit,…

Tien jaar stemgeluid

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 357
Tien jaar loop ik door mijn hoofd, altijd iemand voor me uit, altijd iemand tegen mij in. Ze zegt wat ik niet deed, beschuldigt mijn adem, vult stilte met beschuldigingen. Ik zeg dagelijks sorry voor daden die alleen hun stemmen kennen. Soms denk ik dat ik leef tussen twee gevangenissen - de hare en de mijne. Ze…

Wat niet van mij was

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 349
Hij noemde zich groot en legde zijn angst in mijn kinderhanden. Wat hij niet wilde voelen, kreeg mijn naam. Zwak, zei hij. Bang. En ik werd het, zoals een kind wordt wat het moet zijn om te blijven bestaan. Ik droeg zijn schaduw als een jas die niet paste maar wel warm hield. Ik kromp, ik beefde, ik brak mijzelf tot hij zich heel…

Tussen etiket en ontwaken

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 392
Er kwam een moment dat de wereld te luid werd en tegelijk te klein. Woorden stroomden door me heen alsof iets ouds eindelijk zijn stem terugvond. Ik sprak vanuit mijn hart en merkte dat niet iedereen oren had voor die taal. Wat ik bracht, werd gezien als te veel, te diep, te vroeg. Handen sloten zich waar ik open was gebleven. En zo…

Het leven vooruit laten klinken

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 465
72 jaar Niet als een mokerslag, maar als een warme jas: hij past, met zakken vol herinneringen, gelach en zachter verdriet. Je liet los met open handen, handen die groter werden van alles wat ze doorgaven: liefde die van vorm verandert, een huis voller dan het leek. Melse Sound, niet weggegeven maar doorgegeven…

Waar nabijheid begint

netgedicht
1.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 354
Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…

Zware enveloppen, lichte waarheid

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 381
Een grote, zware envelop valt op de mat, alsof het verleden zelf met een plof mijn huis binnenkomt. Stapels papier, zinnen die om mij heen cirkelen als een defecte zweefmolen zonder monteur in zicht. Ze vroegen om woorden, om nog meer uitleg, om hokjes die ik niet kende. Telkens weer bevestigen dat dit voor mij is…

Winterwonderland

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 364
De ochtend breekt als een fluistering open, boven Capelle ademt de hemel blauw, het licht schuift langzaam over stilgevallen daken en veegt de nacht uit de vijverrand. Het water draagt een spiegel van december, een streep van ijs, een zilveren litteken, waar eendenpoot en schaatsspoor als ongeschreven zinnen blijven hangen. Bomen…

De vergeten helderheid

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 309
ooit spraken wij helder woorden met betekenis bouwden zo gedachten die bruggen bouwden nu zweven wij mistig in zinnen van lucht verdwaald betekenis in doolhof strandend waar taal anker was een baken van houvast drijft zij nu in wolken wollig alles verhullend wat glashelder was is nu damp op de ruit de zinvolle stilte sterft in…

Bully

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 362
Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

de hoge kunst van vaagtaal

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 376
sla slag om arm werp wolken van woorden zeg alles en niets dat niemand ooit hoort verkoop de illusie van richting en daad zonder te weten welke weg jij op gaat verwarm de vergaderzaal met soep zonder smaak serveer plannen in mist vier de loze spraak verhef het onduidelijke tot strategisch beleid maak van mistflarden een toekomst…

Ik was weer even psychotisch

netgedicht
1.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 369
Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

Vier keer tien en zeven keer een - van harte

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 698
Vier keer tien en zeven keer een, ja — het leven telt gewoon door. Sommige jaren zijn licht, andere zwaar, maar jij bent er gelukkig nog, met het hoofd omhoog en het hart vol. Je hebt drie wonderen grootgebracht, ieder met een eigen manier van zijn. Noa met haar richtinggevoel en warmte, Joshua met kracht en een eigen wereld…

Twee minuten, en meer

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 247
Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Tussen vieren en wegkijken

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 222
Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

Vier wat was, omarm wat komt

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 356
Vandaag kijk je terug, in tinten of zwart en wit, naar alles wat geweest is, alles wat nog in je zit. De dagen vol verhalen, van lachen en van pijn, ze hebben je gevormd tot wie je nu mag zijn. Dus treur niet om wat was, laat het verleden vrij, want niets blijft ooit hetzelfde en dat hoeft ook niet, het is voorbij. Wat…

tuinlied

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 213
Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

Onzichtbaar maar onlosmakelijk

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 205
Er zit een draad die niemand ziet maar die geen mens kan breken. Geen maatregel, geen afstand, geen zorgvuldig geformuleerd besluit. Je kunt een kind verplaatsen, een bed verschuiven, een leven opnieuw inrichten - maar niet waar het vandaan komt. Niet de zachte echo van een stem die nooit verstomt, niet de schaduw…

de drempel

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 360
Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…

In het stof van de wind

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 208
Pa, de week dat jij verdween werd de lucht ineens een droge zee van stof. Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide, een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies. Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen, Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt. De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst woelde…

Open voor de wereld

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 199
Wij zijn geen eilanden geen losse kusten in een stille zee, maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid, stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander. Wij worden gevormd in de aanraking van de wereld, in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt. Wie zich afsluit, verliest niet alleen de ander - maar ook…

Jij bent er, altijd

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 153
Je bent nog jong. Misschien hoor je te dromen, te dwalen, te lachen zonder zorgen. Toch kies jij, elke dag opnieuw, voor een ander. Met een luisterend oor, een helpende hand, een warm hart en een liefde die nooit om applaus vraagt. Je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft: zorg, verantwoordelijkheid, en hoop. Niet omdat…

Sociaal werk werkt

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 292
Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Altijd dichtbij

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 154
Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…