8640 resultaten.
Danste in het Witte Licht
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
899 Ik zag hoe je danste in het witte licht,
Je danste op een mij onbekend lied.
In verwarring keek ik zwijgend toe,
Voelde een pijn die niet over ging.
Ik voelde me alleen, alleen en moe,
Ook toen ik nog aan het leven hing.
En ik zweefde, zweefde in het niets,
Alles om me heen leek te vervagen.…
Van paars tot lila en wit
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
629 verzand in diepere lagen
verloor ik allengs grip op dagen
liet wind en regen lang begaan
ontblote wortels bleven nog reiken
naar houvast in dit woelige bestaan
en moeizaam vaste grond hervonden
vertakten zij naar zomerend licht
sterke seringen kwamen in zicht
vragend om voeding voor groei
vanuit een eigen drang tot bloei
voorbij de groene…
Een cirkel van wit licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Eén zijn
is niet alleen zijn
is in een cirkel wonen
van wit licht
Aan de buitenkant
is een liefdesband
die naar binnen rinkelt,
als men moe is
bedroefd, be-roerd is
Het oog opent
bij een stille trom
Aan de koningslach
herkent men bewaarkracht
Want één zijn
is niet alleen zijn
is in een cirkel wonen
van wit licht
Wanneer de…
- De knoop van wit Porselein -
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
555 wit doorschijnend, klinkt helder fijn
verbrijzeld je bittere lach ...
poreus...en smakeloos van klei
de voornaamste ziel, ik voel wat ik wil
zo onaantastbaar vervaardigt,
de exclusieve waardigheid gebleven,
gebrand en toch verheven..…
Zwart en wit decor ?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
621 er meer tussen zwart
en wit in de smeltkroes van
diversiteit, maar dient na
elke misslag, het uurwerk van
de hoop te worden herijkt.…
Holterberg in zwart/wit
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
622 onverschillig de bomen
doch de eerste vallende eikels
maken het verschil
in een aflopend seizoen
'alles wat valt'
heeft zijn tijd gehad
mompel ik zacht
herfst zucht als
een kille afmaker
door de kruinen
van de bomen
regenval maakt met
gevoel voor drama
het plaatje compleet
voor een foto
in zwart/wit…
Ligt star in het wit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 het vallend blad
is gehard onkreukbaar
door regen en vorst
wat in een
speelse lente begon
volwassen werd in zomerse zon
tot vrucht kwam
en rijpte in kleurrijke
herfstige dagen
ligt star in het wit
bevroren maar haar sporen
worden weldra geboren…
Een koude witte kerst
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
1.058 zacht zingt
het jingle bells
door dennengeur uit
stenen met een ecokeur
de natuur
is niet belazerd
de kluit krijgt
regelmatig water
geen kaarsen
in de boom maar
licht gesluierd
met groene stroom
een stal
met dubbel glas
spuitbussneeuw
zonder gevaarlijk gas
een koude witte kerst
die ons nog lang zal heugen
alleen de co2 uitstoot…
Wit met grijze randen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
570 zijn gevuld met al die dingen
die ik nog zou willen doen
‘k ben laaghartig en armrijk geschoold
desondanks draag ik mijn lot
in vuistgebalde handen en laat
het noeste werk over aan jouw
begaafde verlangens
de tijd mijn lief, de tijd
strijdt tegen het hekwerk
waar mijn hart zwaar tegen leunt
en waar vreugde is ingelijst
in het blanco wit…
Ooit spreidde wit
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
616 de kerkklok
luidde zijn
enkele slag
ik wist
dat zwart
gewonnen had
ooit spreidde wit
zijn vleugels
voor een nieuw begin
vulde leven
haar warme
kleuren teder in
tot de schaduw
langer werd
het licht vertraagde
de kerkklok
in eentonigheid
aanwezigzijn vervaagde…
Witte Donderdag was een woensdag
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
647 Er klopte iets niet in het verhaal
van 't bijbelse Laatste Avondmaal.
Men vond nu secuur
de dag en het uur.
Maar wààr liet men de Heilige Graal ?…
Danst in zwart wit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
517 een fotograaf
danst in zwart wit
langs het decor met kleur
de zon zingt vals
zijn melodie van
schijn en tegenlicht
nog branden
onze offeranden op
het altaar van verlangen
wij zijn intiem geweest
het maagdenvlies is ongerept
de lakens zullen hangen
zo vlagt geluk en voorspoed
in tradities de kus en lach
blijft ons geheim…
'Witte wieven' bij Nijverdal
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
574 even plotseling als ze kwamen
zijn ze weer verdwenen
'de witte wieven'
hier in Twente heeft men
er mee leren leven
(zelfs tot folklore verheven)…
Nu dat het jaar is oud en wit
poëzie
4.4 met 5 stemmen
2.528 Nu dat het jaar is oud en wit
En elk in zijn behuizing zit
Over het vuur gebogen,
Nu zal een wakkre zang opgaan
En dreunend aan de zolder slaan
Rumoerend in den hoge.…
Onder het ijzig witte laken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
712 waarom het broze beglijden
wakkeren wekt weerstand
lichte beweging doet onderwerpen
kilte overmeestert
welk lieflijk leven
evenzeer erkent
ontdooit in tranen
van een lege geest
naar bestendig zuchten
laat hier onbuigzaamheid
niet samensmelten…
Prins op het witte paard
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
787 Ik was die prins
trekkend door onbekend gebied
ik liep door een sprookjesland
ik zag feeën, kabouters en paleizen
ik nam jou aan mijn hand
in je droom kwam ik je opeisen.…
Zelfinzicht zwart op wit
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
514 Schrijnend zo'n bankafschrift:
Af-Af-Bij-Af-Af-Af
Af-Af-Af-Af-Af-Af
Af-Af-Af-Bij
Maar voor de rest is mijn
Debetmankerende
Leven niet werkelijk
Voelbaar voor mij…
Scherpt rood op wit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
486 de bloesem kruipt
uit winters blad
toont ons kristal
bevroren pracht
de ochtendzon
scherpt rood op wit
ontdooiend in
het voorjaarslicht
de aarde warmt
in zacht ontluiken
begeleid door vogels
die al volop lente fluiten…
Foto in zwart-wit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
694 Een muskusgeur ademt zij uit
op de achtergrond haar mountainbike
Binnenkomen mag op eigen risico
als je alleen van praten houdt
China moet nog worden ontdekt
op de fiets en op de bonnefooi
de reis met het vliegtuig heen
en terug kost nog steeds een hoop
Zij kijkt me recht in het gezicht
en als ik even doe alsof ik niet kijk
vangt…
Het wit van talloze rozen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
570 pas op de zomerdag
is de laatste sneeuw
rond zijn hart
langzaam gesmolten
heeft zijn ziel
vrijheid gekozen
uit een lichaam gedragen
door het wit van talloze rozen
volwassen zwart
naast het speelse licht
dat de kinderen dragen
als hij wordt begraven
pas later komen
het besef en de vragen
als zijn ogen en lach
weer leven in hun…
Hun duizend witte kruizen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
543 zag beelden gaan
wapens in de aanslag
blik op god en vaderland
alleen de benen bleven staan
zij vielen niet
in brokstukken uiteen
sokkels tonen slechts wat rest
hun duizend witte kruizen
het veld van eer
gedecimeerd tot
kaarsrechte gazons komt om
in naamloze herinnering…
Foto in zwart-wit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
532 Een muskusgeur ademt zij uit
op de achtergrond haar mountainbike
Binnenkomen mag op eigen risico
als je alleen van praten houdt
China moet nog worden ontdekt
op de fiets en op de bonnefooi
de reis met het vliegtuig heen
en terug kost een hoop
Zij kijkt je recht in het gezicht
en als ik even doe alsof ik niet kijk
vangt zij mij…
Valt als een wit gordijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
664 herinneringen sneeuwen
nog niet erg hard
maar wel gestaag
de zuivere kristallen
die het binden
blijven helaas erg vaag
ze stuiven en dansen
ongrijpbaar door wind
speels als de lach van een kind
alleen in luwte
verpakken ze langzaam het zijn
binden is moeilijk te vatten
vragen blijven niet
aan het antwoord haken
onzekerheid valt als een wit…
Gedoornde witte roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 eeuw na eeuw het gekrakeel
van de menselijke soort
hoeders van wijsheid
kijken onbewogen toe
de banen der planeten
het rijzen van de zon
het spel der sterrenstelsels
behoeft hun aandacht
verdreven uit de Hof van Eden
slaat Kaïn steeds nog Abel dood
de roos der wijzen
bloeit in het eigen hart…
WITTE LETTERS IN HET ZWART
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.175 Winden waaien en al die winden gaan
over eindeloze velden, over paarse hei
Reeds eeuwenlang leef ik van de waan
van witte letters op een zwarte bladzij
Ogen treuren starend edoch zien niets
dan woeste stormen razend om ’t huis
Ervoor strijdt een eenzame op de fiets
aldus sjouwt eenieder zijn eigen kruis
Winden waaien en gaan weer voorbij…
Wit, knipperend neonlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Nee, we zijn er niet.
Onze spullen staan
met opzet in de regen.
Memorabel
ronken de feiten
achter donker en licht.
Sorry dat de eenzaamheid
door je ooghoek
binnenvalt.
Verlatenheid zet je bestaan
op scherp:
niemand interesseert het
of jouw verzonnen essentie
ons naar de keel grijpt...
Wij blijven dus weg.
Ach joh,
neem de dingen…
Herinneringen in zwart wit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
415 ik had de luiken van
mijn comfortzone gesloten
verstoken van buiten hield ik
herinneringen in zwart wit tegen
het steeds donker wordend licht
hagen en struiken
groeiden woekerend dicht
in hun wanhopig zoeken
naar de laatste streepjes zon
herfstte het groen in schaduw alom
ik weet van buigen en barsten
heb mij eindelijk vermand
ben uit…
Tussen het witte linnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 ik was in de ban
van vorm en kleur
zij inviteerden mij
als hun penseel
mijn beitel bleek
te scherp en agressief
claimde teveel ruimte
in een brok graniet
bij het sierlijk
transparante van glas
was het de warmte die
ik niet onder controle had
ik wist altijd
al garen te spinnen
tussen het witte linnen
in mijn schildersatelier…
van zwart-wit naar nexit
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
417 het terugkeren van beeld waar taal
bezwijkt aan verloren creaties stapelen
kasseien zich achterwaarts op, er is geen
wand die mij leunt wanneer achterdocht
in visualisatie de schilderingen
in oudheid kleurt, zwart wit versnelde passen
geluidloze terugdraaiende wielen in een voort-
gaande beweging maken van de afstandbediening
een kaasrasp…
Uit een wit rode kerst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 zocht overal contact
raakte muren en bomen
maar niets dat warmte gaf
zag mensen passeren
zonder ogen en lijf
strak in de kleren
voor mij was geen tijd
voelde drukte
om mij bewegen
stemmen bevroren
op mijn ijskoude tocht
wist dat de tijd
stilte ging slaan
merkte totale verstarring
de trein kwam er aan
stond bij de bomen
uit een wit…