1819 resultaten.
Als twee ogen
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.277 verwonderd om de leegte
Als twee blaadjes,
hoog in de lucht,
trillen ze ,
vermijden een zucht
Haar ogen strelen,
sluiten zonder te bewegen,
luisterend naar de stilte
Als twee veertjes,
geruisloos in haar handen,
zweven ze,
breken het verlangen
Haar ogen sterven,
zwijgen om het zwerven,
fluisterend in een waterplas
Als twee druppels…
licht dat uren schemert
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
677 bomen staren in de mist
huilen druppels op de straten
het geluid vermindert zicht
de stilte voelt verlaten
gevangen in het grijs
dat kilte is gaan dragen
bekleed met witte rijp
als de vorst is aangeslagen
takken wijzen troosteloos
verloren naar de hemel
aarde lijkt wel bodemloos
in licht dat uren schemert
stappen dempen in het…
spiegelen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
760 de zee bedankt de wind blij
voor de stilte hem gegeven
zodat hij zich kan spiegelen
de wind en de zee
genieten mijn dank
dat ik mijzelf zie
samen wachten de zee en ik
tot de opkomende wind
de spiegeling breekt
lucht wind en zee huilen
druppels vallen op mij
en bespikkelen de rimpels
ik haast me naar jou
in je spiegel bekijk je…
Imperfectum
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.302 geloei
van varkens in de vensterbank
dat hoorde niet op vrije dagen
met grote plannen
De klanten waren in goede
handen achtergelaten
dat zou ik later wel merken
Ik hoefde alleen maar een paradijs
van de tuin te maken en een
oeuvre van mijn passie
De dagen begonnen echter
met druipende vensterbanken
De zee van tijd
bleek een druppel…
vervlieg de dagen die mij resten
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
641 ik ben vanochtend opgestaan
wilde naar de zon
was opgetogen toen ik zag
hoe licht van donker won
mijn vleugels zijn nog rauw
van kou vannacht en onvervuld verlangen
warmte moet mijn vleugels nog behangen
met de kleur van onverwacht
ik wiek van bloem naar druppel dauw
een koud ontbijtje en dan gauw
mijn vlucht naar vlindertuinen
uren…
je keek doorzichtig
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
689 schreef tegenregels
was links
de aarde draaide rechts
jou van me weg
ik vertraagde zo
je gang heel even
we mengden passie
verzengden in elkaar
jij de hitte ik de as
verkoelend sloeg je neer
in zelfbewuste druppels
ik vond mezelf niet meer
je keek doorzichtig aarzelde
ik vlamde nog een laatste keer
mijn regenboog verbaasde je…
help, een vis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.038 er zwemt een orka rondjes
in zijn woelig bad
het water
spat druppels
op de tegelvloer
her
en
der
zijn moeder wil het niet geloven
haar vermogen is verdwenen
met de jaren
is de associatie
blijven hangen
ergens
aan de bron
van haar ontstaan
ze heeft haar zoontje
wél gered, aan één arm
uit het water, in
de handdoek…
Vlucht naar vlindertuinen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
597 ben vanochtend opgestaan
en wilde naar de zon
was opgetogen toen ik zag
hoe licht van donker won
mijn vleugels zijn nog rauw van
kou vannacht en onvervuld verlangen
warmte moet mij nog behangen
met de kleur van onverwacht
wiek van bloem naar druppel dauw
een koud ontbijtje en dan gauw
mijn vlucht naar vlindertuinen
uren dollen en naar…
Op zijn knieën
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
990 Druppels
door hemd gedrongen
en langs het lijf gelopen,
walm van zachte kaas met bier.
Vinger aan de pols.
Vier handen op één buik,
terwijl hij stapvoets aankomt,
en afvalt.
Zij valt hem af.
Of hij niet eens anders zou kunnen.
Haar vraag in zijn knieholtes geworpen.
Op zijn knieën gedwongen.
De schaafwonden.…
Ondergesneeuwd
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
933 kou vat aardse tranen samen
in schittering van wit kristal
verhullend als een liefdesmantel
overheerst het schonende grote getal
elk vlokje toont complexe tekens
voor wie eenvoudig dieper kijkt
het is de massa die verdoezelt
hoe de eenling om zich reikt
uniek in hun eigen signalen
dalen bevroren druppels neer
om als de dooi komt te…
zelfportret zonder lijst
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
611 Balancerend op de dunne draad
van illusies en onvervuld verlangen
verzamel ik de dunne druppels
geringste greintjes moed en hoop
wat gisteren nog evenwicht was
is morgen zomaar hulpeloze val
verzwaard door nieuwe desillusies
spiegeldicht laat mij uw zinnen zien
zodat ik ze kan schrijven
in de ijle wolkenlucht
als zelfportret zonder lijst…
Loodsboot
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
3.042 Het water bestuift de boeg
keert tot zijn oorsprong weer,
duizenden fijne druppels
achterlatend op het raam
vaart de stuurman even blind;
dan gekomen bij het grote schip,
schuurt langs het staal
de ladder langszij in de luwte,
behendig beklommen door de loods.…
Geachte klant,
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
747 Klus nu zelf aan hun biotoop
Je weet de zee die is niet kuis
maar de leiding geeft nog schoon water
werk aan behoud van soorten voor later
Recycle nu je eigen huis
Bouw het om tot vissenkom
druppel zuiver zout voor de zee
van zolder opgelost naar benee
Strooi vissenvoer rondom
schar wijting en panharing
zorgen zelf wel voor de paring…
Ontlopen ?
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
603 Ontloop ik me, dan
ontloop ik vele anderen,
als een boom die ik zie
zich vormt tot bos, in
beken herken ik de spiegel
van een jeugd in een
gevalganiseerde zinken teil
en in de voortgaande oceanen
die ik zag, geen hand die
zich daarin kon wassen van alle
twijfels en nooit gekozen kansen,
als hond die de druppels van zich
schudt, blijven…
Verzoening ?
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
849 Wanneer je mij met
je ogen raakt, word
ik licht, vloeibare
bovenaardse regenbogen,
zo volkomen waarbij
de laatste zilveren
druppels stromen in
de palmen van het hart,
met tederheid bespeeld
het smachtend water,
waaruit de lichamen
van de wereld zijn
gedeeld, weerspiegeld
verlangen hemelsbreed,
toch aarzelen je lippen
te drinken…
Een envelop
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.721 Regen druppels en zonneschijn
die de envelop deed verkleuren
van zijn originele kleur, maar niet
van zijn context. Maar nu is het tijd om
een nieuw envelop te maken en de
oude op te bergen. Geloof, dapper
en niet gescheurd te zijn, werd de
envelop naar de eigenares geretourneerd
met de mededeling: bedankt! Het gaat je goed.…
voor eeuwig herfst
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
483 hart
de winter zal nog kouder zijn
ik voel me verward
ganzen vliegen naar de warmte toe
verdwijnen langzaam uit het zicht
had ik maar vleugels
dan vloog ik naar het nieuwe licht
als een zonnestraal kwam je in mijn leven
maar als een herfstblad vloog je weg
met gouden stiksels in die warme jas
hoor je niets meer van wat ik zeg
de druppels…
Ontwaken (2)
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
437 Regen valt met verstild getik op elk boomblad,
varens buigen en knikken in druppelende cadans.
Blonde grassoorten, tussen beuk en esdoorn verscholen,
rimpelen goud-deinend in een bries.
Het korstmos op stenen
schittert in haar helder gelige roestkleur
betraand door ochtendvocht.…
Weerslag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 En weer regent het
grote druppels ratelen
ruw de luiken langs
Natte modderglanzend slijk
spoelt zwart glijdend
elke doorgang weg.
Heel de dag ligt stil
in halfduister tobben
hoe het morgen verder moet.
Beelden van gemiste glorie
dansen dreinend door de kamer
nu de zon niet schijnen wil.…
Mona Lisa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Ze namen van haar resten resten af,
Maar tevens is het voer voor psychologen:
“Al komt het DNA-bewijs veel later,
Ze lijken op elkaar als druppels water.”…
Sneeuwnoten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
728 het hoofd buig ik nu
buiten in de kou
en voel de kleine
glinsterende vlokken
neerdalen met schroom
alsof ze zich bedenken
zich weifelend neer leggen
op mijn ruige trui
even kunnen ze bestaan
mijn warmte zal ze smelten
dra
zoals Mozart´s noten
neerdalen in mijn gehoor
even blijven liggen
en dan gaan teloor
gesmolten in mijn oor
druppelend…
nu ik sterf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 mijn leven eindigt nu, ik ga
maar keer terug in wat de bloemen je vertellen
hun blaadjes zwellen in het
morgenlicht
de nacht is al gezwicht voor
zoete druppels dauw
ik zie je gauw
terug
laat me niet alleen - nu ik ga -
raak me aan en streel mijn rug maar
strijk niet tegen haren in
de lamp dooft zacht aan dit begin
van etmalen vol…
De beeldbedenker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 De beeldbedenker die vorm geeft
Aan gedachten die zo maar opkomen
Als de taal met woorden en klanken
Te kort schiet, het volledig af laat weten,
Die een zilveren spiraal maakt
Die tot in de hemel reikt,
En de diep doorleefde druppel door hem
Gehouwen uit doorzichtig albast
Dat met zijn gefilterde licht
In de voren van moeder aarde…
De vieze man
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
527 Met zijn
mond vangt hij de
druppels op van
de regen.
Een smoezelige jas
omhult spijt, er
spoelt iets af van
de zonden uit een
voorbij leven.
Een mysterie, zie hem
gaan onze straten
afstruinen. Zijn ogen
scannen wat wij niet
willen. Zijn honger
zal hij met onze resten
stillen.
De vieze man, zonder
medegevoel.…
Verse or worse?
gedicht
1.0 met 1 stemmen
4.841 Druppelende kranen?
-----------------------------------
Uit: 'Fijn dat u luistert', 2014.…
Een heel klein beetje oorlog
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
505 Een heel klein beetje oorlog
Het is een heel klein beetje oorlog in mijn hart
Ik hoor duizend bommen en granaten
Voor alle mensen die elkaar haten,
Met hun haat mijn hart doorstriemen
Tot het bloedt
De rode druppels haat
Doorpriemen mijn gelaat
Vandaag kleurt de dag rood
Voor mijn ogen
Geen liefde
De rode bloedinkt
Kleurt de striemen…
Opkroppingen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
504 oppervlakkig, op termijn, op
de lange baan, het eeuwige
alles, alles is bedekt onder
een deken van beschutte
eindkleuren, alles neigt tot alles
'streetview spot naakte man'
temidden van aangeslibte
baardgroei ervaar ik kaalheid
als een beladen leegte
donkere manen verdwijnen
in waardeloos gebladerte
als zonnen achter de sneeuw
druppels…
struikeldicht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 het later van vroeger
ontbeert een toekomst
aan de som van druppels
ontbreekt het water
er bestaat geen bos meer
zonder kettingzaag
het gedicht is kaal
eeuwig is alleen de dood
ongerijmd als gemorste koffie
bij ontrafeld brood
sommige winters verlangen
naar een zomerjurk
elke betekenis draagt een
steen om de nek
elk woord…
Laat het regenen (dizaine)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 Soms wens ik mij in druppels een regen
die woordeloos wist wat aan stof is geland.
Dan kom ik jou in hun stilte tegen,
strijk jij heel zacht langs de huid van mijn hand.…
microgestalt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 De wereld lijkt steeds kleiner
te worden, alvorens enig ander
mijn vingers druppelen naar de einder
ik trek een lijn om de tafel om
het beletselteken, het zet zich
ontspoort oneindig, het kluwen
kluwt tot een vierendeel, waarvan mezelf
ik schoffel door mijn schrijfsels
noch betrek ik de druilende muren
het is is niet hetgeen het is als een…