2486 resultaten.
Verpakt in klatergoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
449 de lach
is weer verpakt
in klatergoud
spiegels kaatsen vol
de schijn van het
uitbundig samenzijn
staan bol
van holle frasen
en platvloerse gein
maar het is voorgekookt
de bordjes smile weten van
geen wijken als wij kijken
waar is de lach
die prikt achter de ogen
voelt als een brok in mijn keel
die mijn hart
nog diep kan raken…
Of wat daar op lijkt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
567 Niet het blinkend groot
Verhaal, de schijn waaraan
Ieder zich op wil trekken
Die iets in de melk te
Brokk'len heeft, of iets
Wat daar op lijkt -
Maar het kleinste geluk
Is het houvast, kind'ren
Die onverwacht komen naar
't Huis waar ze hun jeugd
Beleefden, het hechte van
Het ouderlijk nest beleven
In plaats van stoer op
Eigen…
NIEUW NEDERLANDS VOLKSLIED
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 morgen wordt het heter,
morgen wordt het beter,
morgen gaat de zon weer even schijnen
door mijn glasgordijnen
met gemak
lees ik Enkhuizer Almanak!…
Wat ik je wens
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.357 Een plekje om te schuilen
Dat je niet meer rennen hoeft
Nooit meer stille tranen huilen moet
Die van blijdschap dan weer wel
Jezelf te kunnen zijn
Nooit meer hoeft te twijfelen
Aan wie of wat je bent
Want van binnenuit is het zo goed
Handen die je vast kunt houden
Om te delen, warm en zacht
Heel veel zonlicht dat zal schijnen
Geen kou…
Licht bewolkt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
467 ik heb alle zonnen
aan jouw hemel
zien schijnen
waar ze ook
plotseling verdwijnen
in een opkomende bui
nog lach je
maar de eerste
schaduw is verschenen
licht bewolkt
is je blik in een nog
onvoorspelbaar gezicht
dat nu langzaam
donkert in een
stemming van afwezig zijn
versluierd voelen wij
de levenspijn
steeds nader komen…
Ver kijken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
505 Ver
kun je hier kijken
je ogen
wijd open
De lijnen
van voet-en fietspad
tussen Gelderland
en Brabant
Het Maaswater
binnen oever
en wal
waarop de dunne populieren
Bakens
die -zichtbaar-
herfst vieren
een afscheidsfeest
van lang daglicht
Hier, fietsend op de dijk
verliest leven
z'n gewicht
zie ik zon
in 't water schijnen…
Een optimist
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
513 Put die moed zonder de schijn van
sensatie.
Buigzaam is vaak de weg
van de lange termijn.
Een weerbarstige rietstengel
voortgestuwd door de slagregens
van de schaduwpijn.
Die immer beperkend een andere wil
wensen op te leggen;
maar die de optimist zijn veerkracht
niet blijvend kunnen ontzeggen.…
Homo Deus
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
483 Als heuse, serieuze concurrent
van 't mensenras, zo hogelijk geprezen,
ontstaan uit veler denkexperiment
op zoek naar het verklarend element
der kosmos - harmonie van schijn en wezen,
ben ik, kunstmatig evolutiewezen,
als een deus ex machina verrezen -
niet simpel maar complex intelligent.…
Huismoeders
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
686 een vleermuiscollectief komt uit de kerk
de avond valt, lantarens schijnen zacht
maar huismoeders* zijn nergens op bedacht
zij zien alleen het licht in ’t duister zwerk
hun dansgeruis zal elke vampier horen
die hebben echt geen oog voor felle kleuren
in vlindervallen lopen zal ze niet gebeuren
want vleermuizen die jagen met hun oren
al…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.…
Meerkoeten onder elkaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
557 'Maak van uw woede
een haiku die klinkt, en ziet:
de zon gaat schijnen!'
'Donnerwetter, tjee,
u bent een meerkoetdichter.
Mijn bui? Verdwenen!'…
Doet Het Er Toe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 doet het er toe
of er een eeuwigheid is
en doet het er toe
of ik me hierin
al of niet vergis
of ben voorgelogen
en heimelijk bedrogen
maakt het wat uit
als iets te mooi lijkt
om waar te zijn
dan is het meestal
zegt men vaak maar schijn
bovendien lijkt de mensheid
me hiertoe ook veel te moe
zijn we hierover vaak daarom
zo angstig…
LIEFDE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
661 Is het omslachtig
of ben ik wat lastig
je wilt me negeren
en soms juist waarderen
Je voelt je genegen
en soms juist verlegen
Het is vaak vermoeiend
en toch blijft het boeiend
Je wilt elkaar plagen
en sarren en jagen
Je wilt elkaar narren
en vreemde dingen vragen
Is het liefde en vriendschap
of is het de schijn
Één ding is…
Een blauwe rivier
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
80 Een blauwe Rivier — ontmoette mij
Met ongetemde Vrede
Twee bruine Ogen open — wijd
Op Vleugels in de Hoogte
Geen Schijn van Weemoed hield hier stand
Voor de felle Zon — bezweken
Een wilde Vreemdeling werd ik —
In deze verre Streken
De Vloed trekt van de Oevers weg
De zwoele Wind — gevangen
Het naakte Leven zoekt de Zee
Waar Diepten —…
Dichter des vaderlands
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
1.259 Toch was die strijd in wezen schijn:
Niet lang bleef in het ongewisse
Wie winnaar werd van dit festijn.
Men kon zich immers niet vergissen.
Slechts één kan Neerlands dichter zijn:
Dat is natuurlijk Driek van Wissen.…
speel met zwarte dolken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
754 een staf
de gouden pij
rozen in mijn haar
met wijds gebaar
schik ik de wereld
bloos me dan tot koningin
ontbied de roze wolken
dwing rivieren oeverloos
speel met zwarte dolken
geen land heb ik maar dromen
we juichen met de handen op elkaar
de schijn van goud zal spoedig komen
mijn straf is weer een horizon voorbij
het bloemenkleed…
Lieve Lychnis Chalcedonica
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
2.210 Brandende liefde of een
koekoeksbloem
Jou zien heeft mij behekst
in al mijn laffe, losse delen
die op hun beurt heel relaxed
opgaan in de talloos velen
die ik had kunnen zijn
en nooit geworden schijn
maar die ik wel kan spelen
Jij zult je nooit hoeven te vervelen
zolang mijn ik jou gerieft
Neem mij altijd asjeblieft
zoals…
wat wij hadden
hartenkreet
1.6 met 7 stemmen
2.086 Onze relatie was altijd een voorbeeld voor anderen,
Waarom moet jij dat zonodig gaan veranderen,
2 mooie jaren straalden we van geluk,
we deelden dezelfde gedachten : ons leven kan niet meer stuk,
Maar helaas het mag niet zo zijn,
De wereld is voor ons tweetjes te klein,
Hopelijk zie je na deze periode de zon weer schijnen,
En ik hoop dat wij…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…
in filigrein van pijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
637 de helling op
waar warmte breekt
in vergezichten
de zon in rimpels bron
langs rotsen stroomt
licht snijdt glas
de pas af in
doorzichtig existeren
de glazen schijn gevat
in filigrein van pijn
sculpturen
klinken kristallijnen
tonen barsten als
hun spiegelbeeld
verstart in tijd
mijn hart
bloeit steen in
dierbare herinnering…
blijf
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.482 Blijf bij mij en ons
doe het en blijf
weggaan maakt ziek
Dus blijf nou maar
ga niet weg en blijf
hou ons in leven
Blijf zodat de zon blijft schijnen
ga nou niet weg
blijf maar mooi
Blijf en stuur de tranen weg
hier blijven betekent geluk
dus blijf nou maar
Weggaan is niet mooi
weet je hier blijven is mooier
dus alsjeblieft BLIJF…
Ilusie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
436 Jouw gedachten zijn voelbaar
al is het midden in de nacht
wanneer sterren schijnen
en de zon zou moeten slapen.
Mijn hart wordt bewerkt
voor alles dat er niet hoort
bloed en gevoel blijft gespaard
dit op wederwijds vertrouwen.…
In filigrein van pijn
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
718 de helling op
waar warmte breekt
in vergezichten
de zon in rimpels bron
langs rotsen stroomt
licht snijdt glas
de pas af in
doorzichtig existeren
de glazen schijn gevat
in filigrein van pijn
sculpturen
klinken kristallijnen
tonen barsten als
hun spiegelbeeld
verstart in tijd
mijn harten
bloeien steen in
dierbare herinnering…
Zonnestraal
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
558 De regen blijft wel glanzen
maar licht laat alles schijnen
verlicht met warme blikken
de leegte van weleer.…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
MEISJESVERDRIET
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
771 eenzaam zijn
Kon ik ‘t anders zijn maar torsen
ging de smart enkel maar voorbij
Waarom zo veel druppels morsen
en dat alleen in het leven van mij
Kon ik ‘t eenzaam maar hebben
was nu de nacht maar minder stil
Kon het eenzaam maar wegebben
één lichtpuntje is alles wat ik wil
Kon ik nu maar eindelijk slapen
lachte ik maar niet om de schijn…
VROME AARD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 mantel
met glanzende kleuren
zweeft overal rond
windt zich
telkens om iemand heen
wil haar dragers verrassen
geeft blije gevoelens
om God en beter leven
schept vaak diepe gedachten
over menselijke aard
en het samenwerken
van hemel en aarde
kan soms
huichelende bedekking
voor kwade zin zijn
men onderscheide steeds
oprechtheid en schijn…
Eeuwige sneeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 men zei mij dat het wolken zijn
achteloos, in het voorbijgaan
zomaar flarden van schone schijn
verder niet iets om bij stil te staan
bij waterdruppels hoog in de lucht
maar dan wazig en buiten bereik
ben liever voor regen beducht
zo gaf men van zorgen blijk
ik dacht in mijn onschuld
dat het bergtoppen waren
in zwijgende nevelen gehuld…
Schatkamers vol zonden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
453 verguld is de schijn
van tekening en schilderij
in schatkamers vol zonden
in museaal vergapen
laat men de botten kraken
als de heerser dat gebiedt
nog spat het bloed
van galg en rad waar
koppen rollen zonder gat
gekochte moordenaars
lappen rechten aan hun laars
op een slagveld zonder eer
de koning doet het weer
maakt niet uit in…
Zwemles
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
576 Dat het soms nog donker was en er
kunstlampen op lange palen stonden
te schijnen, pijnlijk sadistisch.
Hoe ik rillend van de kou naar huis
terug gereden werd, waar mijn moeder
dan een dampend bord met Bambix en
verstrooid suiker klaar had staan.…