1332 resultaten.
VAN EEN LIEF VROUWENBEELD.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
971 De gele golven van de Scheld'
Gelijken uwer lokkenpracht;
Uw wang, een geurige roos uit 't veld,
Waarop de zielenvrede lacht
Vol gloed!
Uw gang is licht gelijk de wind,
Uw lichaam slank als ene slang,
Gij dartelt als een argloos kind,
Dat springt door haag en bloemenhang,
Vol glans!…
- Klaarlichte dag -
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.333 zoveel betekend
rouw geassocieerd
symboliseerde de roos
langere bloeitijd wordt later..
herinnering wordt de dood
realiteit...deels
aanvaarding in schoonheid
ingebed in allerhande
teksten en pronktuinen...…
Hij wil gaan liggen, uitblazen een poos
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.193 Hij wil gaan liggen, uitblazen een poos,
En hangt smaakvol in evenwijd'ge bogen
Zijn dweilen uit, om onderwijl te drogen,
Rood, geel, groen, blauw van verf en bloed en roos;
Op 't tekenvuil in 't oosten gooit hij boos
De kop'ren kam, nu helemaal verbogen. -
Pet-blauw, knoop-geel, stuiptrekkend vastgezogen
Veel buit aan kam: hij voelt…
imidacolprid
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
581 Voor luizen in de roos het zelfde lied,
geen zeepsop, nee u spuit weer lustig voort,
het spreekt vanzelf met ~imidacolprid~
de vuiligheid die al wat vliegt vermoordt.
Nog even en u merkt tot uw verdriet
dat u in ’t veld geen leeuwerik meer hoort.
Dat komt dan door de ~imidacolprid~
de vuiligheid die al wat vliegt vermoordt.…
IN DE MOSKEE.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
885 Trots op het witte ros, dat buigt gedwee,
Verheft hij zich, de Sultan, met gebaar
Van heerschappij, en angstig deint de schaar
In 't vale schemerlicht van de moskee.…
Ik zag met pronk en kostbaarheden
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.308 IK zag met pronk en kostbaarheden
en een hooghartig oogopslaan
een pauwenveer in de koraan;
de groen en rosse strengen gleden
over de tekst, het wuft verguld
had al de bladzij opgevuld
en midden in de soeren lag
de blauwe spiegel en zijn lonken
de strakke verzen overblonken
lichtzinnig spelend met de dag
en bont juweel en wulps azuur…
Mistige Allerzielen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
849 Een mistige Allerzielen
gehuld in treurnis en tranen
zoeken wij verwante namen
van hen die ons nog bezielen
zij die ons zijn voorgegaan
hun afdruk hebben nagelaten
liggen onder een steen begraven
waar wij nu biddend voor staan
een steen die mossig begroeid
tussen ‘n gazon dat pas gemaaid
met rosse herfstbladeren…
Christus stervende.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
905 Een doodse donkerheid komt voor zijne ogen strijken
Die kwijnen als een roos die dauw en warmte derft.
Ach wereld, die nu al van zijne volheid erft:
Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelrijken,
Bewoonderen der aarde, ey! toeft gij te bezwijken,
Nu Jezus vast bezwijkt, nu uwe Koning sterft?…
buiten diensttijd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
702 ik ben ruim dertig jaar agent
heb vele dingen meegemaakt
altijd het gezag erkend
en tevens nooit mijn plicht verzaakt
maar in het weekend ga ik los
dan wil ik van geen regels weten
dronken in mijn stalen ros
de wereld om mij heen vergeten
toch ging het gisteren fout
ik reed aan de verkeerde kant
en dacht: dit snijdt geen hout
ik ben toch…
Zomerweelde
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
825 Diepgroener wordt het lover
roder ’t hart van de ontloken roos
die zich uitgesproken in de zomer
door een vlinder lief gekoosd.
Verlangend naar de avondwinden
de nachtegaal die zijn hooglied zingt
doorheen de hoge kruinen van de linden
waar dichtbij het hart de rust weer vindt.…
Herfst en Allerzielen
netgedicht
4.9 met 50 stemmen
9.522 Tussen engelenkopjes en gedachtenissen
lezen wij namen die met ons zijn verwant
en doorheen de stille tranen die wij wissen
geven wij de roos van liefde uit onze hand.
Herinneringen komen sterk tot leven
soms van heel ver of nog van dichtbij
dankbaar om wat zij ons hebben gegeven
blijven ze innig verder leven aan onze zij.…
voor echte liefde
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
582 opmerkingen over je prachtige ring,
veranderde al een heleboel,
rustig gingen we praten over de jaren,
een rugzak hebben we allebei,
we bleven elkaar in de ogen staren,
daarmee voelden wij ons even vrij,
vrij van de wereld en de zorgen,
vrij van de dagelijkse sleur,
even niet hoeven denken aan morgen,
en het gaf ons leven nieuwe kleur,
een roos…
Boodschap?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 De boodschap trof
haar als een dolk,
een pijl die trillend
in de roos blijft steken,
soms gaat zij varen
op een grijze winterwolk
gehuld in sneeuw,
langs hemelse beken,
koos zij voor het zonlicht
in haar hand, die haar een
fonkelend uitzicht bood,
door liefde overmant, een
eindeloos brandende diamant,
zich liet ontvallen uit…
Dichter tot elkaar verbonden?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
492 We sjouwen onze molenstenen
over een maakbare wereld, haar
grond wordt zachte aarde die we delen
Het kompas geeft de geschatte afstand
in gestippelde lijnen, het zijn herhaalde
memoires die allen over de horizon gedijen
De zon richt zijn pijlen op de roos van de
ons toegestane tijd, zijn oog ziet het vertrek
tot aankomst waarin hopen…
Is alles wel liefde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Nog worden we niet vatbaar resistent
voor een gemeenschappelijke ziekte,
toch zet ik de hoop van besmetting als
wapen in, in het verlangen alles op het
spel te zetten op de huid van je gezicht
door elk sproetje in een roos om te zetten
voordat ik vroeg of laat de ogen sluit
een bijdrage aan de jaren vriendschap
in de bittere zinnen…
De coolste ster
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
374 de catwalk pracht
er was geen venijn
of jaloezie want
in vrienden maken
schiep jij het grootste
behagen in deze
wereld zonder lach
juist het fragiel
wit gezicht dat trilde
door onderkoelde
emoties werd door
het publiek totaal gemist
in deze drukke entourage
je vlamde nog eenmaal
in de grote finale waar
ieder de gekregen roos…
Famkesjongde
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
490 verbergt zich
in den kast
Daar brandt nog immer
het lumettendoosje
Tiel ulenspieghel in
z'n beenderlingen
Bezorgt haar tintels,
wil de mis gaan zingen
Zo raakt bezoedeld famkes wentelroosje
Welaan, 't is godverloren gallicistisch
Het stekje laait weer op
als een pompier
't Is worst en scheelt maar
dondert gene zier
En famkes roos…
Red ons Kluun!
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
457 Hoezeer wij allen moeten giezen
Verdoold zoekt dwaze remkes
't ridderspoor
Mutant met mutus, spruw in tondeldoos
Met alumetten in zijn hand
een roos
Lonkt koolmees tevergeefs
naar 't doofmansoor
Hoe droef moreel voor waar
en opportuun
Den ezel prikt geen steen
ten tweede male
De landrot wil die rutte kiel
gaan hale
O help…
Kerstmis 2021 in Lockdown
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Soms gloeit ons hoofd van pijn en zorgen
Maar in de roos van Sharon zijn wij geborgen
Terwijl ik schaatsend letters kras in ‘t grijs blauwe ijs
Zwaaiend van links naar rechts in het winterparadijs
Door het onverklaarbare in U gevoed
Zingend met ‘t hart naar boven door een blij gemoed
Het addernest uitgeworpen dat op eieren broedt
Tussen…
Eenzame man.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
592 In afgetrapte all-stars en steeds in korte broek,
Liep je vrij van haag en heg,
onveranderd, je eigenzinnige weg,
je wou rustig leven zonder zorgen
maar de liefde onder de roos
bleef veel te lang verborgen
Als een bang gestraft jongetje kroop je langzaam in je hoek.
Wat rest er nog mijn dierbare vriend ?…
Cotton Club
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
512 haar hit black coffee
Nu associeert L.A. met zwarte thee
En wodka kaviaar met reuzelobster
Als rode mexicaanse golf in zee
Honing druipt van panama kotowa
Als honeysuckle rose, gespeeld door waller
Met bloed van sinas en pinklady
appel
En dadels met gedroogde abrikozen
Maar los hiervan raad ik u allen
aan
Black coffee te serveren in…
Novemberroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 O roos, keer terug, ik zal eindeloos op je wachten.
Het rood zal zich weer aan mij ontvouwen,
dan vraag ik de ochtend jou met zilver te bedauwen,
om mijn pijn van jouw doornen te verzachten.…
eeuwige glimlach
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
580 zuiver en jong
is nog de wijnrank
als zich de liefde meldt
met prachtig de loten
die zij spruiten laat
rijk en vol is het leven
in het volle besef
geniet elk moment
als druiven in trossen
het terroir van de wijngaard
als seizoenen verstrijken
rijpt zich de liefde
tot donkerrood fruit
witte chocolade
dan wel kruidige rosé
van druif…
Cucina
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
724 Kom kijken in mijn keuken, naast de smid
die houdt nu open huis, heeft geen geheimen
een paardenhoef laat hij op ijzer rijmen
hij hakt en klinkt, bekokstooft tot het zit
Het edel dier raakt slaandeweg gewend
aan het gehengst in smederij Hephaistos
de stokebrand slaat stevig onder 't ros
toch vreemd dat hij die Aphrodite kent
Dat is…
Notre-dame en haar gargullen.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Er is een roos nodig voor de vensters,
ook een borst voor de weringen,
een beer nodig als steun,
een gat om te galmen,
en fijne tirlantijnen zullen er misschien verschijnen.
Maar smullen de gargullen wel de prullen en de krullen van die hedendaagse snullen van knullen,...…
Zwichten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.518 navel
Ze knielt
In haar iris zit draderig groen
Ze zalft de schroeivlek in haar nek
Haar schroom wordt nauwelijks ontsluierd
Ze strekt haar arm tegen een zuil
Bewaart op het eerste zicht het evenwicht
Grijpt een schaar
Knipt een vernestelde lok weg
Met gekruiste armen
Haalt ze haar borsten op
Toont ze en reikt een hand
Een lillende roos…
Zomer (I)
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.616 'T aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid:
Zweetstralen, sijp'len stinkende rivieren,
Waarlangs vuil-groenig roos en schimmel tieren;
Gebergten schurft steken er boven uit;
Mens-luizen, in hun nesten meest op buit
Rondkrauw'lend, zie 'k land'lijke blijdschap vieren.…
Zomer (III)
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.124 Hij wil gaan liggen, uitblazen een poos,
En hangt smaakvol in evenwijd'ge bogen
Zijn dweilen uit, om onderwijl te drogen,
Rood, geel, groen, blauw van verf en bloed en roos;
Op 't tekenvuil in 't oosten gooit hij boos
De kop'ren kam, nu helemaal verbogen. -
Pet-blauw, knoop-geel, stuiptrekkend vastgezogen
Veel buit aan kam: hij voelt zich…
Alles of niets
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
908 Als de duivel
Met de staart tussen de benen
Als een hond
Geslagen door zijn baas
Als een vluchteling
Met hoop onder zijn armen
Als een rode roos
Verdord in zijn vaas
In een T-shirt
Op een vieze korte broek
Tot de knieën
Voor een gouden beeld
In stinkende modder
Verlaten door zijn hond
Troosteloos herinnerd
De foto’s vergeeld
Op…
Christus stervende
poëzie
3.2 met 9 stemmen
4.019 Een doodse donkerheid komt voor zijne ogen strijken
Die kwijnen, als een roos die dauw en warmte derft.
Ach wereld, die nu al van zijne volheid erft;
Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelrijken;
Bewoonderen der Aarde, ei! toeft gij te bezwijken,
Nu Jesus vast bezwijkt, nu uwe Koning sterft?…