3024 resultaten.
herfststerfte
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
547 in zijn gebogen geel
doorstaat de berk het allerlaatste licht…
de nadag nadert, bleek
en oeverloos gezwicht in witte windsels
rond een oude stam
geen gram gehaald, doch zon
verschaald op dorre takken in
het stijgen van de maan
hij moet gaan – de herfst – hij kon
gekerfd in stugge bomen en
de dromen van een kind
niet langer naast…
Een nieuw vergezicht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
597 Het seizoen is in de overgang
ze kleurt vandaag puur rood
een huidig moment ontplooit zich
zomers in moeders schoot
Er wordt groen licht gegeven
waar bloesem vruchten scoort
lente van haar taak ontheven
een zonnewende opent haar poort
Bij het afnemen van het licht
lijkt alles voller van kleur
tot de herfst reikt een vergezicht
wat…
Beton kratert in rots
netgedicht
1.8 met 10 stemmen
634 er pluist zwart
op een tak van de boom
waarin de bijl is gezet
beton kratert in rots
hemelhoog het
opstuwende water
de rail ligt
spoorklaar te wachten
op voortdenderende bielzen
het iele gekwetter
twittert burelen tot
uitvogelen van status quo
de bijl slaat zijn slag
op de dag dat zeldzaam
zwart pluis uit gaat vliegen…
Nieuwe haiku's #3
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
592 Oktober waaier
Wind in de wilgen
treurig zwiepen de takken
boven het water.
If root strong, fruit good
Het fruit aan de boom
heeft zijn vruchten te danken
aan sterke wortels.
Na de laatste slok
De fles heeft een hals
een buik en een bodem maar
ze heeft geen borsten.…
Einde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
872 Voor vandaag zit het werk er weer op
Pennen in de dop
Computer afgesloten, scherm uit
Kijk nog even door de ruit
Een werkdag is weer voorbij
Nu de avond lekker vrij
Bureau opgeruimd, alles aan de kant
Pak mijn boodschappenmand
Thuis wachten weer andere taken
Zijn er hongerige kaken
Als het aanrecht is strak getrokken
Kan me de bank…
Strooi ik wat herfst
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
759 als jij de bladeren
rond laat vliegen
strooi ik wat
herfst in je haar
een schuine zon
straalt kale takken
er hangt wat
valse schaduw daar
toch tippen vingers
nu al naderende kou
het zomerbruin kleurt
zacht van wit naar blauw
nog geuren laatste vruchten
strak het blauw en droogt
want onder herfstig loof
wacht leven op de lenteluchten…
Een herfst te veel
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
844 ik joeg
je laatste geel
door kale takken
een herfst te veel
najaar toont
zijn herfsttapijt
roodpolig want de zon
geeft ons vandaag respijt
we dekken samen
zomer toe en oogsten
al zijn kleuren de vruchten
vallen zijn het hangen moe
we winteren in overleven
voelen ons met wat de
herfst heeft gegeven klaar
voor weer een eindloos…
Herdenking
gedicht
3.7 met 3 stemmen
5.463 Zoals uit de zwart geslagen boom
met afgescheurde tak toch weer
het groen bloedt en straks de bladeren
komen, zo wil ik hier mijn woorden
laten komen als kamer, huis bed.…
Winter
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.078 Stiller, stiller, stiller zakken
Nacht en dagen om mij heen –
Als de sneeuw de dorre takken
Dekken zij ’t verleên.
Doch hun hout wacht, diep verborgen,
Menig, menig wederkeer,
En mij komt de jonge morgen
Nimmer, nimmer weer!…
Vertel eens Heit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Ligt er in de natuur een taak
iets voor mij wat niet achterklapt,
mij wel gewoon voort laten stappen
zonder op akkers iets te vertrappen.
Is het me dan ooit echt welgenegen
kom ik mede daar mijn roeping tegen.
Vraagt het dat men sober en onopvallend leeft
dan de natuur onbevangen indenken verweeft.…
gemengde reacties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 nu de wind de takken buigt
is dit geen vraag meer
maar verdrongen stilstand
bij gedempt licht
en bijna gesloten oog
een tint tussen nevel en zwart
of anders een vorm van helder
nog vóór de tijd van keuze en besluit
maar voorbij het lichaam dat schaduw wierp
een voeg tussen het nu en ons,
hoe de wind is gaan liggen, samen
vanuit een…
stierf met je de laatste pijn
netgedicht
3.5 met 29 stemmen
3.448 gebroken takken
stervend blad
de helling die
zijn hoek vergat
toen jij
de horizon
zag buitelen
houvast dat brak
zijn wortels
niet meer had
en meeging in
de schreeuw die
eindeloos weerkaatste
in de sneeuw
ik zag je ogen
toen de val
je brak
het weten dat
je niets meer had
die blik kan ik
maar niet vergeten
ik zag het weten…
Boom
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
756 De boom vertelt een groot verhaal
Van honderd jaren lang
Zijn takken bergen nesten
En zijn vogels zijn niet bang
Zij weten niet van dreiging
Van hun vredige bestaan
Van mensen die natuur en wind
Hun gang niet laten gaan
Ik hoop dat je mag blijven
Want jouw zuurstof geeft ons lucht
Nog eenmaal schuil ik naast je
Afscheid met een diepe…
Kleine perenboom
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
547 Zijn knoestige stam en takken
- een ademtocht in de lente -
openden wijd het weerloze hart
dat zich vulde met lichte tinteling.
Mijn ogen streelden de bloesem
raakten het donkere stamhout aan.
In het laatste licht van de dag las ik
de letters van zijn naam.…
Herdenking
gedicht
3.0 met 1 stemmen
1.771 Zoals uit de zwart geslagen boom
met afgescheurde tak toch weer
het groen bloedt en straks de bladeren
komen, zo wil ik hier mijn woorden
laten komen als kamer, huis, bed.…
Vallende engelen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
647 vlak
als lieve oude wolven
het feest is nu voorbij
mijn hart verliest aan slagkracht
het huilt om godsgeschenken
je neemt me bij de hand
de jaarringen worden geteld
maar bomen zwijgen zich stil
ze vangen westenwinden
ze vrezen de letterzetter
er blijft een diepe angst
voor vallende engelen
en het luid gekraak
van brekende takken…
Anna's hand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 Twijgen wiegen
aan hun takken. De was
van de buren wappert
in de wind. Een kat beweegt
sierlijk haar staart, verscholen
in hoog gras. Of de schaduwen
van de overloop. Als het raam
open staat. En tocht met de deuren
slaat. Of als halmen van graan
naar onweersbuien snakken. Ik weet
dan weer dat je de late trein nam.…
Ze stapelt wolken
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
633 ik ken de
plotse zomerwind
volle takken brekend
nog niet mijn herfstkind
ze stapelt wolken
in het blauw tot
grote hoogte hun grijze
onderkant verregent gauw
ik bliksem schrik
met weerlicht in jouw ogen
je lacht zo lief en
met een tikkeltje gedogen
we donderen heel zacht
want niemand hoeft
te weten van ons onweer
dat zal komen…
verdwaald in de natuur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Stilte van het woud
huis, werk, bestaan verloren
natuur als schuilplaats
Winkelwagentjes
een vuurtje dat warmte geeft
takken verbranden
Schaduw van het groen
Onbegrepen, psychisch stuk
vechten om balans
Afval hoopt zich op
een schreeuw om zonder oordeel
de weg te bieden
De echo van pijn
vraagt mens en natuur ruimte
wie hoort en…
Neusje scherpte al
netgedicht
3.6 met 36 stemmen
399 je trippelde als
blonde lichtgewicht
de trap op en af
neusje scherpte al
de hoge lucht
armen als
steunvlucht
in een lieftallig
toucheren van de
leuning in de afdaling
het tikke tak van
de hoge hak gaf
het ritme een vleugje
jeugdigheid dat
ondeugd weerkaatste
naar het donkerste
deel van je ogen
toen jij van boven
naar beneden…
Neusje scherpte al
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
341 je trippelde als
blonde lichtgewicht
de trap op en af
neusje scherpte al
de hoge lucht
armen als
steunvlucht
in een lieftallig
toucheren van de
leuning in de afdaling
het tikke tak van
de hoge hak gaf
het ritme een vleugje
jeugdigheid dat
ondeugd weerkaatste
naar het donkerste
deel van je ogen
toen jij van boven
naar beneden…
De beschermengel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
526 vleugels van stralen geweven
dragen mij zo effen en zacht
licht zonder schaduw te geven
dwaal ik rond in lucide vacht
beschermen zonder te slapen
stil waken en onzichtbaar nabij
wacht op de komende taken
zonder mij geen dag voorbij
gedragen door licht van liefde
waar angst en pijn verdwijnt
was ongeloof dat mij griefde
tot je bede aan…
Vangen
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
6.730 Als je het allemaal echt wilt weten
dan wacht je tot de dagjesmensen
verdwenen zijn en je me ziet
als een losse tak van een boom
Als je het allemaal echt wilt horen
dan wil je waarschijnlijk weten
waar ik ademloos woon
in het huis zonder deuren
Als je alles van me wilt vangen
dan voel je dat mijn gerafelde
breekbare wereld het blauw…
Variaties op honden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
617 Zelfs in Brussel ben ik nu beroemd;
Daar word ik de euro taks genoemd.”…
De Nacht
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
942 De lichtjes branden langs de straten,
de bomen die de wind zachtjes door hun takken laten.
Blaadjes die vallen naar beneden,
vogels die hun vleugels dicht deden.
De wereld maakt zich op voor een nieuwe dag,
waarop alles weer gebeuren mag.…
vlieg
netgedicht
3.3 met 52 stemmen
2.579 ik brand mij aan jouw woorden
vind het omhulsel van jouw pijn
hoor hoe jouw vleugels gaten
van passie, liefde en haat ver
weg door dikke luchten slaan
viel hard voor jou en vlieg lomp
botsend aan takken en droog blad
achter de doffe slaggeluiden aan
ik volg zo het Allerzielenspoor
jij wacht, mijn bidsprinkhaan…
Tot ziens!!
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.026 dag prachtige vogel
heel alleen op die tak
ik zie je wel zitten
fijn op je gemak
je fluit mooi en hard
kijkt mij daarbij aan
toch is het nu beter
om huiswaarts te gaan
zal ik je wat geven
of heb je geen nood
ik kan het best missen
zo'n klein sneetje brood
dag prachtige vogel
met je vleugels startklaar
ga snel naar je vriendjes…
Geurde bloed
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
463 ik ranselde
de stam
schudde de
takken
van de olijf
tot de pijn
bloederig
rood striemde
langs mijn handen
waar ook
vorige jaren
zand kleurde
geurde bloed
in netten die
vingen waar
vrouwen zongen
bij de oogst
voordrongen
het was geen
wedijver om meer
die uit de ogen
bliksemde
maar wel het
diepgewortelde
gevoel van samen…
Als dauwdruppels
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.997 In de vroege ochtendschemering
zie je dauwdruppels aan de takken
je kunt ze daar eenzaam zien hangen
tot ze zachtjes naar beneden zakken
Zoals dauwdruppels in de morgen
glijden mijn tranen naar beneden
want het is voor mij niet te verkroppen
dat ik geen afscheid heb kunnen nemen
Achter het vochtige raam van mijn hart
wordt er met liefde…
Woudreus
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 jaarringen vertelden de sage
verbonden zijn levensverhaal
gegeven in acht blinde lagen
zij droegen die zwijgende taal
waar dromen je ogen bedekken
doolt eenzaam de roep van zijn geest
vertrekken stil scheurende takken
daar zijn koude uren geweest
toch laat hij zich huiverend zakken
achter het lied van de maan
schuifelen op bebloemde paden…