3205 resultaten.
HET LIED DER DWAZE BIJEN
gedicht
4.2 met 17 stemmen
10.535 Steeds heviger bezweken,
steeds helderder doorschenen,
steeds heviger bezweken
naar het ontwijkend teken,
stegen wij en verdwenen,
ontvoerd, ontlijfd, ontzworven,
stegen wij en verdwenen
als glinsteringen henen.-
Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
huiswaarts omlaag gedwereld,
het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tussen de korven…
BonobOrang-OeTango
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
745 Met de ruimte die hij om zich schiep
was het of hij voor haar verdween.…
Het zonnige feest
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
409 alleen de rode veertjes
bleven aan de spijltjes hangen
alle liefdevolle harten van de
man van smarten
alle kinderen om hem heen
een boek , een plaat waar een
gedenksteen op staat
hij is opgestaan
maar hij laat jullie niet alleen
een Geest vol liefde liet hij achter
toen hij in een wolk verdween…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 De adel en zijn roem zijn verdwenen,
alleen de namen staan er nog
en wat schedels en beenderen in de grond.
Nu tooien onafzienbare rijen wijnstruiken
de zonnige glooiingen in deze streek en
een kleine stad staat nu waar het dorpje stond.
==…
Uit jouw leven
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
3.011 Morgenvroeg zal ik als een pop
Mij ontdoen van al het oude
Alles wat ik zo vertrouwde
Keurslijf en juk, ik geef het op
Ik ga stad en taal verlaten
Laat vijand en vriend in de steek
Zomaar ergens in deze week
Niemand heeft iets in de gaten
De feniks ontwaakt nu beslist
Zoek mij niet meer, ik ben heen
Slechts as rest vanwaar ik verdween…
Alles mag je worden
gedicht
3.2 met 92 stemmen
32.909 Of -
als je leven ingewikkelder loopt -
gesponsord ontdekker van aangroei
werende stoffen voor scheepsverf,
alleenstaand paddestoelenfotograaf,
pacht- en beestenlijstenonderzoeker
van verdwenen Drentse keuterijen...
Behalve ongelukkig. Beloofd?
-------------------------
uit: 'Schapen nu!', 2001.…
Plotseling vliegt er een smak
gedicht
2.7 met 34 stemmen
15.737 Plotseling vliegt er een smak
water door de kamer; en is
in de zijmuur verdwenen.
Voor mijn ogen voltrekt zich het wonder,
zoals ik mij herinner, opnieuw. Voordat
de kamer wordt volgestort met herte-
geweien, sta ik al op de gang; indachtig
het alarm.…
verkrampte woorden
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
2.859 waar ik de lach in jouw ogen
niet langer ontwaar
het speelse verdwijnt
in gelaten tranen
verkramping van woorden
gebroken door pijn
onhoorbaar geworden
in de vraag
waarom
zoek ik het antwoord
in betraande ogen
aanzie het smeken
dwars door mij heen
schenk jou de troost
die woorden vermogen
geef ons de lach
die even verdween…
een gezonken wrak
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
729 Neergedaald naar de bodem
Gevangen achter tralies
Overspoeld door verlangen
Een gezonken wrak
Vastgeketend aan jou
Verdronken in de overvloed
Aan schijnbare minieme wonden
Enig lichamelijk gevoel
Verdwenen
Getransformeerd in een zwarte gloed
Waar enkel hoop
Een redder in nood kon zijn
Helaas werd hoop weggespoeld
Door reusachtige golven…
Een verschijning
hartenkreet
2.7 met 18 stemmen
2.561 Een mysterie dat onopgelost blijft
een leegte die gevuld zou moeten worden
door jouw herinnering die steeds bovendrijft
Ik schud mijn kaarten
maar alleen de boer valt te beklagen
en de ouden der dagen
kunnen mij verklaren
waarom hij verdween
En het licht dat hierbij verscheen
verlaat mij nooit meer
ook al bedriegt het me steeds weer…
Al
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.705 Met tranen in de ogen
schil je mij, rok na rok
snijd je grove stukken
Je huilt er zachtjes bij
In de kern schuilt het geheim
je brengt het dichterbij
Ontdekt een vage schittering
verdwenen na de eerste blik
Je kijkt een tweede keer
Oogleden gaan op en neer
Een dikke traan zout mij
conserveert, jij bent weer vrij…
De nieuwe foto
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
489 ik was erbij
maar zijn schaduw
sprak niet tegen mij
zichtbaar was hij
in de keuzes die
hij ooit maakte
kleur en vorm
naar zijn hand in
harmonieus verband
alleen de twinkels
zijn verdwenen met
de innemende lach
zij gaven ziel
en spanning aan alles
dat in zijn omgeving was
stilte zwijgt rondt een
leven af dat nog zoveel…
JIJ EN IK.
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
2.177 jij bent van goud,
en hebt alles mee,
maak jij een fout,
maak ik er twee,
loop ik op mijn tenen,
door verkeerde taal,
is boosheid snel verdwenen,
want jij bent het voor mij helemaal,
in mijn ogen is er niemand zo mooi als jij,
in mijn hart is geen plaats voor een ander,
alles wat ik zocht heb ik naast mij,
jij en ik bestemd voor elkander…
Flits
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
803 Na een seconde
was hij verdwenen.
Het spoor dat kan leiden
naar de plek waar hij belandde
is uitgewist. Straalt zijn
licht mogelijk straks
onder dit gedicht?
Misschien een ijdele hoop;
ik was de enige die
hem neer zag
vallen, stil
maar met
een felle
flits.…
dragen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
122 ik draag jou en mij
naar het dak van de wereld
schaduw van verdriet
ons tweezijn berg ik
in verwilderde heuvels
onder de wolken
ik leg mijn hand op
de geboorte van liefde
het roerloos sterven
de lange schaduw
het gevecht dat niemand ziet
liefde die verdween
het oog dat niet leest
op verwilderde heuvels
van gestold verdriet
tot…
Allerlaatst
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.696 Toen de dauw nog sprankelde
Op de wankele broze takken
Was ik het, die wankelde
Eindelijk weg van de pijnloze ongemakken
Toen de mist eindelijk verdween
Kwam je langzaam naar me toe
En jouw oneindige lach verscheen
In mijn allerlaatste beetje moe
Het licht kaatste in duizenden stukjes
Echo's van de laatste regenbogen
Duizelend van al deze…
Schaduwtuin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
653 sporen lopen door het zand
in korrelige lijnen
van links naar rechts
en omgekeerd
tot zee ze laat verdwijnen
toch klopt ze op de open poort
storm laat haar lang wachten
tot ooit de vloed weer liggen gaat
verdwenen in gedachten
de beklijving van
het hemellichaam
loopt ze beslist eens bijster
want geborduurde vlinderlijfjes
bedekken…
De ladder danst niet meer
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.060 takken treuren kreunend
onder zwaarrijpend ooft
de vrijheid van de ladder
werd door twijgen geroofd
een distel schiet eenzelvig
langs ’t koeienpad omhoog
ten teken dat zich niemand
nog naar d’hoeve bewoog
waar dieren zijn verdwenen
en d’akker in hooi schoot
daar vond het wild t'rug leven
en de oude boer de dood…
Kleurrijke muziek
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 ik stapte gewoon uit
maar de grond onder
mijn voeten was verdwenen
er golfde kleurrijke muziek
met een melodie die ik
ooit moet hebben geweten
warme vertrouwdheid
ademde het welkom
van een lang verwacht thuis
voelde voor het eerst
de vrijheid van het zijn
in een gezamenlijk delen
dat zich in ruimte en tijd
heeft gespreid om het…
Dans
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.171 Zoekend en wemelend…
Gezocht en verdwenen,
Vertrokken – gevonden…
Dat is de werelddans om ons heen
Als je tenminste niet alleen
Bent, als je niet bent gebonden.
Mooiste vlindertjes
Slimste vlindertjes
Jullie weten meer dan ik
Waarheid ligt in de beweging
Niet in het doel, niet in het ik……
Ode aan de kersenbloesem
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
890 De kou verdween
En jij ontbloeide
Zachte kleuren van
De kersenbloesem
Felle schakeringen
Van geknoopte obi
Verzonken ben jij
In de kimono van lente
Ik zie je staan
Met parasol als schoon attribuut
Die je gelaat
In schaduwen verbergt
De kou verdwijnt
In de stralen van de eerste zon
Doch zorgt jouw aanblik
Voor de eerste likkende…
heeft u mijn vriend gezien?
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.482 hij heeft een dikke witte buik
een grijns op zijn ronde gezicht
koolzwarte ogen daarboven
waarvan er hier nog eentje ligt
hij droeg een malle hoed
en hield een bezem in zijn hand
zijn neus oranje als een peen
een kiezelsteen als tand
ik begrijp het niet
hij had geen benen
maar de zon ging schijnen
en plots is hij verdwenen
heeft…
Kleine jongen
netgedicht
4.2 met 38 stemmen
2.046 Langs de oneindige regenboog
Ben je plotsklaps verdwenen
Wankel, amper te zien voor het oog
En alles wat er was, nu en verleden
Telde niet meer op dit moment
Jij kleine, altijd ging je mee naar het voetbal
Maar vergeet vooral niet bovenal
Wie, hoe jong ook, jij geweest bent
Ooit zat je in een kinderwagen
Oogjes, klein intens en verbeten…
Schemerdagen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
672 visioen van eeuwigheid
laat mij jouw adem voelen
van jouw gedachten zwanger zijn
tover het licht in haar ogen
waar de muggen dansen
en de tijd lijkt stil te staan
dat onze aarde doet kleuren
met weemoed en treurnis
in haar amandel ogen van marsepijn
en de schemerdagen breken
voordat de goudplevieren
verdwenen zijn.…
Geborgen zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 ik voelde kilte
opkruipen
zag klamme mist
dikker worden
het contact dat
er was verdween
onzekerheid
had mij
losgeslagen
van alle binding
in het vervliegen
verloor ik eenheid
delen was niet
meer mogelijk
zonder geheel
zinnen opgezegd
intrinsieke waarde
in woorden weerlegd
toch voelde ik
de warme hand
van het universum
oplichtend…
Mijn woorden
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.055 Mijn woorden zweven stil door de lucht
Onzichtbaar en geruisloos
Enkel zichtbaar als ik ze voordraag
Mijn woorden zijn op reis
En tot ze uit het zicht verdwenen zijn
Zul je ze blijven horen.…
Met gebalde vuist
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
520 weer vlagt het doek
strak in de heersende wind
de echo’s van duizenden kelen
zijn gelukkig verdwenen
stenen beelden
met gebalde vuist
vormen nog het decor
van wat teloor is gegaan
maar aan de grenzen
van het plein speelt venijn
alweer de dubbelrol van
lotgenoot en vriend te zijn
niet confronterend
toch gedwongen en met pijn
weer…
Evenbeeld
netgedicht
4.4 met 70 stemmen
1.619 Hier breekt een rots de golven
waarin jij voorgoed verdween
mijn evenbeeld eeuwig bedolven
onder een hart van steen
in vlokken schuim stromen wij samen
naar het oneindig strand
en de wind schrijft onze namen
als onverbrekelijke band
laat mij uit je schaduw treden
en zie dat ik de zon weerkaats
om de allerergste reden
op de allerbeste…
Voor je zong
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.139 En op de klanken
van de muziek
kleurden mijn emoties
in mooie lichte kleuren en
verdwenen in de stilte
van mijn ziel…
Stiltes worden niet gehoord
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 soms kan ik
de wereld niet meer raken
die anderen met
eigen beelden maken
hun werkelijkheid
vol met emoties
die als los zand langzaam
door mijn vingers glijdt
geen enkele affiniteit
om toe te treden tot het spel
dat in hun ogen leven heet
maar het verleden snel vergeet
de diepgang is verdwenen
stiltes worden niet gehoord
zij genieten…