3244 resultaten.
Het grijzende blauw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 klanken zijn
toon overschrijdend
een tweede dimensie
vult de muziek
zoals zon
zomer speelt
in het blond
van je lokken
wind je lach
verdeelt in
golven die wit
blijven vlokken
een branding
die bruist in
het grijzende blauw
van stralende ogen
heb voor jouw
melodie gekozen
de dimensie van liefde
doet ons nog steeds blozen…
Breekt de lucht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
426 grijsgroen antwoordt zee
haar golven slaan kapot
in een aanhoudend ja en nee
wind geeft ook geen krimp
waait langs de kust
in een strakke lange zucht
opening komt
eindelijk van boven
wolken gaan de zon gedogen
zijn oplossende vermogen
breekt de lucht en brengt
de zomer op het strand weer terug…
terug naar zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 zwijgend rijgt ze
oude woorden aan elkaar
onstilbaar verlangen van toen
en daar verankerd in de ziel
de zee bracht golven
aarzelend naar het strand
nam ze dan weer mee
het water was laag
ze hoort de meeuwen
zoekt veren en schelpen
zo stil, zo dichtbij vindt ze
haar dieptste zelf
zacht ademt ze het verleden uit
de vloed zit haar…
Luidruchtige stilte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
474 Die opgekropte emoties nog
Maar net binnen houdt
Angst en agressie
Die om voorrang strijden
Hier wordt niet gretig gezwegen
Maar alleen uit bittere noodzaak
Zichtbare golven van ergernis
Die over elkaar heen rollen
Zonder geluid
Uit pure frustratie aangelengd
Met hoog oplopende irritatie
Alleen pure wilskracht
Houdt de breekbare…
De coup soleil
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
462 ik hoefde je sculptuur
niet te beitelen
uit het harde zand
zacht en met liefde
beeldhouwde mijn hand
jouw ronde vormen
bekleedde met schelpen
jouw bloemen die zo
nooit zullen verwelken
waste met schuim
van de golven je haar
de coupe soleil was zo klaar
samen hebben we
de komende vloed lang doorstaan
stromend ben je naar zee teruggegaan…
In de kleur van jouw ogen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
560 mag ik met schuim
de golven krullen
van de grijsgroene zee
ongenaakbare bergen
zachtjes afkammen tot
een geel glooiend geheel
waar boven ik speel
met het wit van wolken
in een zomers blauwe lucht
zo samen liggend
in het groen van gras
met bloemen die ik je gaf
maak ik de wereld
die ik al jarenlang zag
in de kleur van jouw ogen…
Verdwaalde gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 gedachten vinden vrijheid
daar waar zee de hemel kust
geborgen in sculpturen
dat liggen te pronken in de naaktheid van het zand
gisteren stond er nog een vervallen zandkasteel
die grondig onderhoud behoefde
alle woorden waren immers weggeroofd
doordat het tij ruim baan had gehad
nu worden deze verhalen
voor altijd bewaard in de mooiste golven…
Het blonde geluid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
448 ik zag zon
twinkelen in je haar
hoorde het blonde
geluid van de lente
keek je aan
in je ogen klonk
de omfloerste melodie
van ik wil met je gaan
jij pakte mijn hand
op de muziek
van golven liepen
wij langs het strand
waar meeuwen zeilden
op ijle tonen verwijlden
en wind in wit tegen blauw
ik hou van jou dirigeerde…
het gewicht van de uren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 toen hij de golven
op het zwarte strand
hoorde breken
verbrandde hij met
wijd open ogen
om niet te verdwalen
de wrakke schepen
achter zich
geen mens kwam in
de buurt van zijn ziel
niemand sprak de taal
toeschouwer in het eigen
nooit vertelde verhaal
het langzame gif
voelde hij pas later
toen het gewicht van
de uren hem…
De kunst van het keilen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
426 En met het wegebben van golven,
plonst zij traag naar de bodem,
waar, in een vloeibaar graf,
zij in haar lot berust.…
Stil strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
572 ons mooie strand
en levendige dorp
heeft uitgestorven straten
de zee is kalm
alsof ze vredig
zo verlaten
haar golven van gemoed
kan laten stromen
uitgerust aan een rustige kust
ons stille strand
blijft onvermoeibaar wachten
niets veranderd wat is verankerd
in ons hart
zo dromend langs de lijn
weten we waar we trots op zijn…
Zintuigen haiku's
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Oren kreeg ik om
te luisteren naar de mens,
golven en muziek.
Twee monden tasten
naar de zin van het proeven
in de lentezon.
Met mijn neus haal ik
herinneringen op en
snuif nieuwe sferen.
Twee handen om mee
te werken, te strelen en
gitaar te spelen.
Ik heb vingers om
de lettergrepen van een
haiku te tellen.…
Papieren zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
506 Schepen bevaren een papieren zee
wanneer ik je aanbid in mijn gedachten
onder een kobaltblauwe hemel
verwijder ik grijze spiegels
om mezelf weer te zien komen
met die trage mensen pas
ben je me vergeten, vraag ik me af
nu de letters op de golven dansen
zoals ooit
in jouw verlangen
herhaal ik slechts zinnen
zonder werkelijk beginnen…
niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 de zee is niet
het lijfbezaaide zomerstrand
de buiken verankerd in het hete zand
de zee is niet
hengelaars op de pier
hangend aan hun stok verstokt
de zee is niet
vissersboten zwalpend op de groene golven
gevangen in hun netten
de zee is zelfs niet
meeuwen die schreeuwen in de branding
of een zon die ondergaat in zee
de zee is alleen…
Korrels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
397 ontelbare korrels
op het wereldstrand
duwen rollen
verdringen elkaar
in machteloosheid
in blinde razernij
stormen stenen
naar het strand
verstoren verstilde rust
veranderen de structuur
in wanhoop
verkrampen de korrels
lossen op in
nietsontziende golven
van brute macht
tot de zwartste nacht
het overneemt
ontelbare korrels…
Nattigheid
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
652 Walvis-
met zijn vinnen en staart
slaat hij de golven weg.
Half gezonken boot-
in de kajuit zwemmen
zilvervisjes.
Visser
telt niet zijn jaren
maar de vangst.
Twee zwanen
zwemmen met de golfjes mee
-altijd samen.
Niets dan regen-
katten haten water maar
zijn gek op vis.…
Cypris
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
323 Uit schuim op de golven
het semen der zee
waar spermatozoën versmelten
heeft zich een nieuw wezen
sereen opgericht
verblindende schoonheid
godin van de liefde
die mijn ziel opgetild heeft
mijn hart opgelicht
naar een terra incognita
waar mijn zelf in haar wezen
verstrikt en verloren
is geland als gedicht
"Les événements
ne…
Tussen golven en sterren, vreemd aan de aard
poëzie
3.1 met 19 stemmen
2.163 Tussen golven en sterren, vreemd aan de aard,
Zeilt de albatros zijn wijdgewiekte vlucht,
En dubb'le oneindigheid van nacht en lucht
Orakelt rond zijn eenzaam trotse vaart.…
zolang de golven een deken van wolken brengen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 voor de volle maan
schuiven zwarte schapen langs
een zachte winter…
Begerig
hartenkreet
4.7 met 22 stemmen
970 De zwoele golven, die ik toen voelde,
Gaan me opnieuw door merg en been.
Sluit mijn ogen en probeer het gevoel vast te houden.
En ik gaf eraan toe, of was ik begerig
Begerig naar meer, ….wat ik nooit meer kreeg.…
eindeloze zee
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
841 Oh,eindeloze zee,
neem mijn gevoelens even mee
Laat ze deinen op de golven,
zodat ze onder zeewier zijn bedolven
Neem ze mee naar verlaten stranden,
naar onbekende oorden,en landen
Laat ze op de rotsen stuk slaan,
of in het glanzende zout opgaan
laat ze zich mengen met het zand aan de kust,
dan heeft mijn hart heel eventjes rust.…
GOD
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.342 zachte wind
is het stil gefluister
dat stof tot leven brengt
Een zichtbare wereld
schepping van Zijn geest
verscholen achter
'n sluier van verborgenheid
Waar kracht en liefde
werkzaam zijn
en duisternis doorboord wordt
door nooit aflatend licht
Hij is wat Hij is
leven achter vormen
een zee zonder horizon
een thuis voor deinende golven…
Jutter van tijd .....
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
742 Mijn roep om hem
wordt nooit gehoord
het geluid verdwijnt
op het bewegen
van de wind
stormerderhand
heeft hij mijn
hart veroverd
golven overspoelen
verstand dat ooit
gedachten liet
winnen van emoties
verloren in de vaargeul
van het leven
brengen ook dit keer
eb en vloed zoute tranen
geluidloos verweven
met parels…
Tsunami
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.339 Genoeg valse verkiezingen
En dioxine-vergiftigingen
Genoeg valse verwensingen
En rode daden na zwarte woorden
Genoeg valse oplossingen
Na misplaatste analyses
Genoeg onverenigbare doelen
En heilige offers
Na de rampvloed rest de schade
Die de hele wereld schokt
Maar de golven spoelen tijdelijk
Onze eigen zonden weg…
op papier
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
800 misschien
in die ene dag van liefde
zal ik omhoog kijken
of omlaag
naar de zeemeermin
die tussen vlinders
zwemt
en alleen ’s nachts terugkeert
naar de genadeloze waanzin
van papieren bootjes
gevouwen op zwarte golven
die ze uitspuugt
steeds kleiner
tot wrakhout stroomt
in ogen, mijn ogen
onleesbaar
in de weerspiegeling
van…
een zicht uit leven
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
1.053 gisteren
naderde het zwijgen
rugwaarts
als symptoom
van een lijdend ritueel
traag, teveel
mijd jij mijn dagen
zelfs die van weleer
ik wilde je van de wind vertellen
en het wondere golven
onder mijn borst
hoe ik liep, licht
als een vlinder
door het gedicht
waarnaar ik zocht
onaangedaan, te diep
trok jij de stilte scheef…
Still standing
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.038 ja ik sta nog
boven de golven van het eerste uur
onder de palmen van je ogen
je ziet me niet maar ik ben er nog
bewegend, levend, zwevend
ja ik sta nog
onder de stralen van het blauwe vuur
in de regen achter de bogen
met opgeheven hoofd
bewegend, levend, zwevend
ja ik sta nog
de wind heeft me nog niet genomen
tussen de kiezels van…
In zacht rivierenland
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
774 ontmoette in
het eerste lichten
samen kijken naar de
wederzijdse vergezichten
nam je hand
naar duinen en de zee
proefden de golven
ze namen ons zo mee
we zomerden
in zacht rivierenland
naast wielen en de wagens
de molens van de havezate
durfde je hand niet meer
te vragen omdat de zon oprecht
te helder scheen maar weet
van nu ben…
Gedenken
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.105 Het is of we het ruiken
de stilte van de dood
twee minuten zwijgen we
terwijl harten schreeuwen
Zelfs de bomen buigen het hoofd
en vogels zingen niet
het water is zonder golven
ook wolken hangen stil
En met gebogen hoofden
gedenken we de doden
horen het beieren van de klokken
slechts twee minuten zwijgen we.…
laat mij
netgedicht
4.5 met 25 stemmen
1.787 O, laat mij sterven onder sterren
laat smelten mijn ziel in eindelijk
geen mens meer zijn
ik hef het glas op verlaten leven
laat mij zweven op het hoogpolige
tapijt van herinnering
rusten in serene verleden tijd van stilte
geboren uit de golven van liefde
nu gedragen door de onzichtbare
handen van de dood…