15172 resultaten.
dit ene moment
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
757 dat op het slingerend pad door
het avondland nog laat ontwaakt
waar een buizerd op eenzame
hoogte door mijn blikveld wiekt
en een knoestige eik met zacht
geruis me koelte biedt
waar ik met buizerd en eik in het
geslonken land en licht verzink
nog lang in de schemering alom
aanwezig blijf
.…
bittere coniferen
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.328 zeven dagen al wandel ik
met de houtvester de duinen door
en teken ik op de kaart percelen
voor nieuwe dennenakkers
maar ik verafschuw stammen
in dichte gelederen waar eeuwig
schemer hangt en zang
van kindertotenlieder
morgen ben ik weg
2 februari 2002
ZONNELEEN De episoden van Amos 64…
Vader
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.313 De oude boerderij
staat zwijgend in
het schemerend land
de mist zijgt
laag na laag
op huis en heem
mijn voeten
tasten de aarde
hier was het
dat mijn vader stond
wij vonden hem
na uren die nog
lijken te duren
een koude hand
lag op zijn borst
een glimlach
rond zijn mond…
Levend stof
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
522 Ach die liefde, opwindend
zo dichtbij en onbereikbaar,
als de sterren staan, vaak niet
met het blote oog te zien, maar
als levend stof van licht voorzien,
die ik dagelijks ademhaal, verkleef
met de schemer van de wintertijd,
in z'n kille armen wordt de zon
langzaam armer, als we zijn uitgevrijd.…
Afscheid
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
811 het laatste radeloze licht
verzinkt in een brandende schemer
het grijs te moe
een opgemaakte opalen glimlach
uitdrukkingsloze ogen
sponzige wolken in rukwinden verdriet
je voelt weinig tijdens
de vloedgolf van omhelzingen
je doorstaat het gewoon
straks wend je je wel
tot een huilende maan…
Na de dood is er zwijgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
955 de tijd baart de dood in een
schemering van eenzame letters
en staart als een vrucht langs me heen
weliswaar met gesloten ogen
ik ken geen limiet
wanneer de warmte me droogt
van het zweet dat de nacht in me braakte
en ik angstig me toiletteer in de uithoek
van de kleinste kamer
het kompas kent geen noorden meer…
Herfst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
690 komt er toch weer een nieuw
seizoen als licht en schemer
elkaar zullen gaan ontmoeten
om samen de herfst te begroeten.…
Die dag.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
577 De dag toen stilte schreeuwde
alles om mij heen verbleekte
ik alleen maar de schemer zag.
Na lange tijd langzaam het licht
zag klimmen, vogels hoorde zingen
weer de glimlach zag van een kind.
Toen voelde ik heel diep in mij
ik heb jou niet voorgoed verloren
mijn hart zal je altijd toebehoren.…
met het zicht op…
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
888 soms lijkt de dood
een schemering uit een verleden
iets bekends en goed van aard, misschien
een obstakel maar niet heus
het is een moment waar het lijden
stopt en zich lijkt te bekeren, te verheugen
op een wonder al lijkt het afscheid bijna
het tij te keren
het somber zijn, tranen aan het bed
de verdeling na het gebed…
Stervensgloed
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
551 Het groene bootje
glijdt traag door het meer
tussen bergen purper
Op de oever in 't gele huis
schijnsel van vlammen
rook
geur van turf
Het klotsen van water gerust
smelt de tijd
bergen bootje en huis
in de stervende gloed
van de Ierse schemer
vergleden…
luisterend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
609 Ik herinner me
dat we luisterden
naar Whispering Pines
van The Band op een zomeravond
tegenover ons gingen
families aan tafel
om de Ramadan te vieren
want de schemer viel in
en wij luisterden naar
Whispering Pines en naar
de geluiden aan de overkant
wie weet waren ze gelukkiger
maar dat is niet waar het om gaat
als je hoort…
Het intens zwarte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
513 ik heb het
intens zwarte
van schaduw ervaren
waar nacht en dood
het donkerste bloed uit
de levensgoot vergaren
schemer nog bevroren is
omdat eerst licht moet ontdooien
voordat schaduw zich kan ontplooien
daar op het einde der tijden
voel ik het heftige strijden tussen
bestaan en roemloos ten onder gaan…
Eendimensionaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
393 luchten zijn geklaard
alle lijnen getrokken
ieders schuld verhaald
nu waarde is gewogen
en de schemer naar
waarheid ingevuld
kan het helderwit nog breken
het gras zijn duinen nog waaien
zijn wildgroei beteugelen
graniet tot gruis verweren
mocht het volmaakte
zijn treden nog struikelen
op schreden nog keren…
Loden vogelvlucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 alles kun je maken
jezelf, de toekomst, een fout
de nachten zijn oneindig, een
diepte van de vijver rimpelloos
het waait behoorlijk
zonder dat de lucht beweegt
dan grijpt een hogerhand in
en valt alles terug naar het oude
de ochtenden stinken naar ketelsteen
middagen naar zweet
met de schemer proeft het zout
nog voor de avonden…
Pijnretoriek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 je was hier in een parallelle wereld
naast de bodem van het wolkendek
diende er je schoenen aan, waarmee
voetstappen achterlieten, ontweken
naar een onbedorven gedachte als
intens bestaan naast deze plek
een versteende voorstelling van
vluchtbaar steen, schemer, samen
in iets dat steeds meer achterblijft
bij steeds langduriger verder…
Najaar
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
739 Een avond
Om Verlaine te lezen
Onder een schilderij van Monet
In een kamer vol nostalgie
Als jij
Mijn herfsthuis
Binnenwandelt
Oktober
En de schemering
In je kielzog
En de nacht droomt ons
Voorbij vier seizoenen
Tot de dag onder het venter schuift
En jij weer gaat
Mij achter laat
In een kathedraal
Van herinnering.…
subcutaan
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
495 met de reikwijdte van schemer
verdwijnen leed en trots
uit het zicht
naar een timide wolkenveld
grenzeloos amorf vooral
zonder held, verliezer of polemiek
onder toeziend oog
van dit huideigen patina
zich laten meevoeren op de lange golf
zonder loden ligplaats
voor twijfel is nog tijd genoeg
zo is de algehele tendens…
impuls
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
455 hoe keren we in
onszelf, met regelmaat
binnenstedelijk te verschansen
veilig in beton gegoten
ommuurd, geestgerijpt
met voorbestemde afdronk
het vonnis vellen
gelijk lotgevallen bomen
daarmee schuld wijzen
alpha en omega vinden
een bok laten zondigen
teneinde door te schemeren…
welgevallen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
435 deze toenemende schemer
markeert de ogenschaduw
hangende het onderzoek
is dit waarmee we voortgaan
ook al wist je dat geboorte leidt
tot een avondmaal
dat niet alle stenen zielloos zijn
jouw voorkomen wast alles weg
verzacht de scherpe randen
met rustige tred
beter dan genezen
eindeloos als schoonheid…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Zelfgekozen schemeringen,
tekeningen van de avond.
Jezelf in kleur bevrijden en
genieten van de eenzaamheid;
schepen bevaren op papier
de oceanen van het hart.
Gedachten voeden het gemis.
Proberen is begrijpen hoe
de stille schaduw overbleef.…
Eindelijk naar huis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
495 Ze wilde het niet
Toch wilde ze het wel
Ze verlangde om naar huis te gaan
Niks was er hier dat ze nog wou
Ze was ongelukkig
Ze wou naar huis
Daar stond ze dan
Zo hoog
Ze sprong
En zei:
‘Eindelijk naar huis’…
Als een vlinder
netgedicht
2.5 met 50 stemmen
1.839 Hoe onbezorgd en speels ze door het leven
gaat waarin haar delicate vleugels zweven onder de open
hemel die fracties bewondering verwondering aansteken, magie nabij
Wanneer schemering komt en dag ten einde loopt, landt ze in rust; droom voltooid.…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Maar dan
in de schemering tussen waken en vallen,
waar de werkelijkheid dun wordt als rijp op een ruit,
glipt er iets open.
In dromen schuif ik mijn vel als een sluier opzij,
loop ik door muren die overdag onwrikbaar zijn,
spreek ik met schaduwen die ik overdag niet durf aan te kijken.…
weemoed
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
3.293 misschien is dít het wel,
heimelijk nog hechten
aan wat ooit verloren ging
aan vage schaduwen in de
schemering, een zacht geruis
een verre roep, een geur
een oude afdruk in het zand
iets van droeve leegte voelen
in een stille polder
terwijl er een zwalkende
dierbare vogel vluchtig
in het niets verdwijnt…
En de hemel glimlacht
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
910 de late dag ontmoet
het schemer in een
stilzwijgende omarming
licht neemt afscheid
met een steelse blik
vredig waakt de avond
bij een vervaagde grens
van opgeloste kleuren
in beelden van graniet
en de hemel glimlacht
met duizend lucide ogen
hoe moest ik weten dat
donker zó licht kon zijn…
Bij tanend licht
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
600 wanneer de donkerte van de avond
haar muil opent
en het licht ons nog even de hand wil
reiken
ervaar ik een naderende stilte
als zou de dood mij
bij de lurven willen grijpen
of zal het mijn verjaren zijn
dat gedachten in de schemering
zich meer gaan spiegelen
aan mijn sterven
dan wel morgen
slechts de idee is
minder van de toekomst…
Ochtendmist-Avondlied voor een verlorene
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
977 Draag mijn dierbare doden voor u uit
Draag mij in de schemering
Van't alledaags bestaan
Draag mij, als ik dans
in licht en schaduw
van voorgoed verloren jaren
Wij zien malkander terug
Boven het water, op de brug
Wie weet waarheen de wolken waaien?
Het Leven is een lange omweg naar de dood....…
Wij fietsten naar Egmond
gedicht
3.4 met 63 stemmen
23.062 Al in de schemering,
Een bosuil gleed
stiller dan messen
door zuurstof boven ons,
streek neer aan de rand van de wei
en schikte het bruin
van een boom om zich heen.
En steeds als we dachten: is hij er nog?
schudde hij nee.…
Stadsgeluiden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
618 In de nacht fluistert zacht
een stem in mijn oor
Ik ben stil
en ik hoor wat ik wil
Overdag valt licht
een beeld in mijn oog
Ik kijk
en ik zie een gezicht
In de schemering zit
een man in de kroeg
Hij drinkt
en hij proeft en hij zucht
In de avond alleen
Zit ik thuis met een kind
En ik luister
En schrijf een gedicht…
mijn appel
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.140 Alles wordt overschaduwd door schemerig zwart
De zon komt niet meer door mijn luchtbel heen
De liefde is als een vrucht
Zacht en rood is het gevoel
Totdat de rijping begint
Verstrikt in een web van draden
Herken ik mezelf niet meer
Veranderd door warmte en genegenheid en pijn
Onherkenbaar voor mezelf geworden
Waarom kan ik niet met jou
Zoals…