2616 resultaten.
Op weg naar het Noorden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Met de Warme Golfstroom
langs de Scandinavische kust
de Noordpool bereiken en kijken
of de vlag van zeventig jaar
geleden er nog staat ondanks
het geweld van wind en kou
Aan de rechterkant maakt een straalvliegtuig
onderweg naar Noord-Amerika zijn sporen
hoog in de lucht van gemiste, onbegrepen kansen
De koude doet de ogen tranen
een ijsbeer…
Zomerschoenen
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
415 somber lekken
grauwe trekken
eindeloos hun
koude sporen
in miezerig venijn
ogen door
de kou maar
half geloken
willen er nu
even niet zijn
toch lachen
de plassen
spetteren
dikke druppels uit
de plenzende bui
halfzolen
zomerschoenen aan
einde van seizoen
soppen smerig
straatvuil binnen
zelfs de paraplu
met tig geknakte…
Wit zingende krullen
netgedicht
5.0 met 74 stemmen
365 zingende krullen
koelde met donker diep
de warme lagen
in hun eigen huid
die zich oplichtend
golvend blootgaven
je lach had de
kracht van de zomer
was warm als de liefde
van menig dromer
de armen gespreid
in het omvatten
van eindeloos veel
in zonstralende vrijheid
jij alleen op het zand
dat hier geboren werd
zonder enige sporen…
Verse sneeuw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 landschap
schuiven met
in de bochten
het kenmerkend
overhuiven
wielen rolden
en wat grint
spatte kletterend
op de diepe plas
maakte alles
modderig en nat
ook naast het pad
onrust trok
wat schichtig
weer de kar
bespannen met
twee paarden
waarvan de
kleinste draalde
stil was de
horizon toen
jij verdween
alleen de sporen…
Raffelende hagelbui
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
365 nog heb ik
je niet gezien
met de eerste
vlokjes sneeuw
in je herfstkleurig
korte haar
de witte pluizen
die zo op het
kort tapijtje
duiken en zich in
glinsterende banen
onoplosbaar op
jouw huid
wanen in het
bekende spoor
van de vele
vaak vergoten
zilte tranen
jij gaat meer
voor het
knapperend
alternatief van
de raffelende…
Lichtgevoelig
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
396 dat
jouw woorden
lichtgevoelig
waren dat
hun intonatie
warmte en
kou raakten
als jij je
aandacht
ergens op
liet schijnen
lichtte het op
kwam los uit
de anonimiteit
showde eigen
karakter groeide
omdat goed
aanschouwen
de acceptatie
sneller zou
doen groeien
waar jij ook
ging overal liet
jij indrukwekkende
sporen…
Een magische ontmoetingsparel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
431 ik wist
buiten
drempelloos
binnen te krijgen
door transitie
van plaats
en tijd aan
beide kanten
ik was bij
mijn uittreden
op diverse
sporen gestuit
die nog niet
lang geleden
magie hadden
gebruikt
door partiele
verdikking van
brandpunten in
het spanningsveld
dat waren de
grote gebouwen
paleizen kerken en
verkeer kruisingen…
Dwingelderveld X
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
331 Straks zal de dooi mijn sporen wissen.
Alleen het beeld houdt aan.…
Zijnsgelijkenis
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.106 voorwaar, geen voetveer onder mijn zool, integendeel, maar een idool
De geest der zijnsgelijkenis
waarde over de wateren
gelijk het eerste woord in d'oudtestamensiaanse genesis
Edoch, uw veer draagt sporen
van
een op hol geslagen, tenenkromrijtrekkende
dolgedraaide knol
Wees toch een paradise
regainde ridder
à la Marsman, Nijhoff…
Afstand
gedicht
4.8 met 5 stemmen
410 Geen spoor
van binnenkant. Zij slaapt en wie
gaat waar mij elke nacht voorbij?
Haar lichaam is in ons volkomen bed
de grootste afstand tot haar ziel.
Zij laat het achter als een ding
en in mijn armen ligt het opgezet.
Straks komt zij met een kus terug
en blijft een dag lang weggebleven.…
het voorjaar onder handbereik
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.191 ik zie de zon maar
mis de streepjes warmte
ze schijnt koud licht dat
blauw weerkaatst op je gezicht
het winters fel
laat ijzig scherp een
lege schaduw zien waarin
de vorst zijn sporen kerft
guur blaast een noordooster
de natuur haar kaalheid aan
weerbarstig in verzet
trots blijft zij onaangedaan
maar in je ogen kiemt
de lente en…
De anonimiteit gedeeld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
833 In tegenovergestelde richting
volg ik de sporen in de sneeuw
en krijg zo inzicht in jouw bezigheden,
in al je doen en ook je laten.
Ik zie de beelden van het hier en nu
en waar in het heel recent verleden,
iemands levensloop de jouwe heeft gekruist,
daar waar twee aparte maten
vlak naast elkaar hebben gestaan.…
Poëzie
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.010 ik had in mijn jeugd nog mooie dromen
want zeg nu zelf die heb je toch als kind
toch zijn ze merendeels niet uitgekomen
ik heb gehuild, gelachen en bemind
en kijk ik terug in mijn herinneringen
dan was de poëzie een goede vrind
die in mijn hoofd een lied kon laten zingen
als ik door leed of pijn werd overmand
wist dat me op het goede spoor…
Naast elkaar
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
2.323 haar uitgeraasde golven baren
nog nauwelijks keien uit het zand
het witte schuim dat kraagt al jaren
de bleke schelpen op het strand
toch proeft zij keer op keer
zijn diepe sporen van weleer
aan de zoute waterkant
zijn uitgeraasde stormen waren
teveel voor een rechterhand
zijn witte haren dragen jaren
van noest werken op haar land
wel…
Voor Ronald (mijn broer, waar je ook moge zijn)
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
1.489 Met een triest gevoel op dood spoor,
kreeg je bij "vrienden" geen gehoor.
Blind voor de toekomst, doof voor de reden,
besloot je toen maar uit het leven te treden.
Het was je teveel, te zwaar, het was genoeg!
Je koos voor de dood, al was het te vroeg.
Wat was er van je geworden als je er nog was?…
Passie
hartenkreet
2.3 met 20 stemmen
4.272 Passie, jou warme handen trekken een brandend spoor
ventje ik moedig je aan, ga door.
Passie, een spel van warme kussen,
die de honger moeten blussen.
Passie, je neemt me vol vuur,
ventje jij doorbreekt mijn muur.…
lacht om die trieste atomen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.264 breekijzers roesten
herinneringen slapen
in nachten zonder schaduw
ooit scheen de zon
langs de maan op de sterren
blind voor de dag
mensen krioelen op
de bodem wroetend in
de tijd, de wind blaast erosie
verbeter de wereld
en jaag op de dood voor
een nieuw perspectief
sporen horen hier niet
vandaag is gegeven om
het leven te…
Bloedstollend
netgedicht
3.3 met 45 stemmen
2.055 en toch
biedt het littekenweefsel
niet genoeg bescherming
de wond lijkt nog steeds open
het vel voelt nog altijd rauw
ontwikkelde sporen
leiden een eigen leven
zoeken een uitweg
zonder te ontsnappen
bloed kruipt slechts tot stolling
om verwondingen te beperken
een uiterlijk geslaagd tafereel
maar onder dat geheel
blijft het krioelen…
Bevroren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
856 Sprak jij nog twijfel
terwijl warme armen
de bevroren nacht
weer deed ontwaken
lege koude handen
morgen ontdooiden
getekend in een
schaduw van later
laat jij gisteren
gaan nadat de mist
zelfs jouw sporen
wist en nu verdrijft
langs pijn afgedrukt
in tijd is loslaten
anders dan dat jij
de andere jou mist
koud
door en door…
voetnoot
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.275 Geronnen inkt onttrekt het leven
aan de vers gevloeide zinnen
Woorden fermenteren
in de windsels van hun naam
Toch heeft schrijvers scherpe snavel
ooit zijn spoor
in het voorheen vlakke vel gekerfd
En daar voeren vergeten voren
nog het vers
dat weleer wervelend weerklonk…
4 mei
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
631 meegemaakt
(ik mag mij gelukkig prijzen)
maar ik heb mijn vader er over
horen vertellen na verzwegen jaren
met een snik in zijn stem
hoe hij verplicht te werkgesteld
in Duitsland na een bombardement
vergeefs naar zijn jongere broer
Theo heeft gezocht
en na de bevrijding met lood
in zijn schoenen huiswaarts moest
die leemte heeft sporen…
Hoefslag
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
2.190 fabrieken
in de goot
een bode van de groene zone
demonstreert het broertje dood
De dood maskeert de duizend gruwels
keert zich in
het giftig vel
onmachtig popt het broertje vlinders
die zich rijgen, wonderwel
Wonderwel, een put van ziekte
roert zich groen
een zucht van griep
het broertje likt zich in de wonden
een hoefslag trekt zijn sporen…
Wolvenmeisje
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
667 Zij is overal, achter elke boom
gloeien haar robijnrode ogen in het donker,
drukt zij diepe sporen in het zand.
Zij duikt op achter elke schaduw
niet slechts in dromen
maar in elke letter die het papier bevlekt.
Ergens valt het licht
te laat
wis ik al mijn woorden.
Binnen deze kaders is zelfs de stilte te voelen.…
Niemandsland
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.684 Er is geen tijd voor de verweesde
die zijn voorland heeft geerfd
maar gebogen door de regen gaat
een arm om zichzelf slaat
en tussen de gevreesden
als een stenen boom versterft
Er is geen ruimte voor de loze
die zijn luiken heeft verstaald
gebukt zoekt naar de sporen
die anderen toebehoren
en tenslotte als een broze
in niemandsland verdwaalt…
Spiegelmei
netgedicht
4.0 met 48 stemmen
912 Abraham in mei
spiegelgezicht
jong van geest
sporen van vijftig
beetje stram
belachelijk slappe poppenfeest
nooit is iets slap geweest!…
stormachtige koopvaardij
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 rotsen onverstoorbaar vlakbij
kijken niet naar een eeuw
meer of minder evolutie
heeft hen slechts bijgebracht
dat ze er nog steeds
als de klippen bij kunnen zijn
in morse en andere code
de noodkreten werden alle
zonder uitzondering
voor de statistieken geregistreerd
zoveel koppen, zoveel cargo
zo laat, die dag, verder
geen opmerkelijke sporen…
tot ’t woord ons raakt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
520 op lippen kleven woorden
door zwijgen belast
dichten wij - soms jij
soms ik
in vrije verzen
en tussen-
zinnen
overal
stoutmoedige sporen
aaneensluitende letters
boren diepe wonden
in borsten van lezers
tot de laatste adem
hun longen vult
- eenzaam wenen wij
soms jij - soms ik
en denken terug
aan die dagen
tot een gedicht…
Nee is nee
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.047 Daardoor liep haar leven
totaal op een dood spoor.
Hij had een bord voor z'n kop
en accepteerde geen nee.
Maar zij sjouwd haar verdere leven
die zware last met zich mee.
Ze is bang geworden voor mannen
en wil er niks meer van weten.
Omdat zij door het woordje nee
het "vroeger" niet kan vergeten.…
verward
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
705 Totdat onze
namen weggespoeld zijn door de
zee, enkel vermoeide sporen over-
blijven in het zand.…
oesterzwam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.077 op de bast van de beuk
groeit de vrucht van de vlok
een web van schimmeldraden
ik zie een tros van schelpen
met een ingerolde rand
van blauwgrijs tot grijsgeel
ze rusten op een witte steel
op een viltig behaarde voet
gele lamellen dragen lila sporen
als het vlies scheurt glippen ze weg
wind draagt hen naar een toevallige plek
naar…