1972 resultaten.
Slechts een silhouet ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
640 Ik strijk mijn streken met
een droge kwast, lees de
verlichte tred in de ravenzwarte
ogen en word onder een steelse
blik van meewarigheid begraven,
ze steelt papavers uit de sterren
van haar figuur, tomeloze last van
weelde in een aansprekelijke natuur,
die ze eerst met me deelde en ik
vrijliet door haar persoonlijkheid .…
Moët & Chandon
gedicht
3.0 met 7 stemmen
6.341 je radio
dat kale frame
alleen wat lampen en verlichte zenderschaal
Tombe la neige van Adamo
dat ene paar dure schoenen
dat je van die oude zwetser had gekregen
ik ging met je
naar je katholieke kerk
dankte God
als het orgel de einddreun inzette
jong en stom was ik
al dertig jaar
ben je dood
maar dat verdomde merk
Moët & Chandon
brengt…
De tuin (van Machado)*
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
4.217 Het was in een sereen blauwe meinacht:
in stilte verlicht de maan magistraal
God geve het niet voor de laatste maal
de vreugde die de bron mij heeft gebracht.
Vanuit het niets verschijnt een nachtegaal,
strijkt neer bij de fontein en onverwacht
galmt een trieste melodie die met kracht
aanzwelt tot wat ik denk in mensentaal.…
Ze is de mooiste die ik ken.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
553 Haar held're lach verlicht de dag.
De duisternis is verdwenen.
Haar aanwezigheid maakt bij toverslag
de uren tot edelstenen.
Haar naam is de mooiste van iedereen,
zingt in mij alle dagen,
draagt mij door de schaduw heen,
antwoord op mijn vragen.
Ze is de zon en maan gelijk
de sterren aan de hemel.…
APOCALYPS UIT ZWARTE VERZEN
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 strijden zij nu
voor hun bestaan
het samengaan is
verleden tijd
krachten zijn
cumulatief en
de pijn die aarde lijdt
is onbeschrijfelijk tot
dood is bijgeschreven
geen secondanten
de handlangers
zijn gevlucht want
de overmacht heeft
alles uit de kast gehaald
bij het constant
weerlichten van
hellevuur en bolbliksems
zij verlichten…
Over de brug
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
640 Mentaal verlicht jij mij als een zegen
om de hartstocht te verzilveren.
Zo parmantig als jij over de brug beweegt
kan geen model aantippen.
Dit beeld laat het bloed weer stromen
naar mijn organen via de aderen.
Een overbrugging vanuit de duisternis
naar het centrale lichtpunt.…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat, verwoord
in alle gaven die we zijn en tijd
in de verlichting…
November
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.750 Een bleke hemel buigt naar de rivier
verlicht de stille feesten van november.
Brandganzen trekken over
met natte schreeuwen,
boodschappen niet voor mij bestemd.
De holle boom is weer bewoond.
Vriend kraai kwam bij ons terug,
betrok de plek van vorig jaar,
de vertrouwde. Ook ik zoek nu
een plaats om te waken.…
Kerstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
897 Als de donkere dagen zijn gekomen,
en de kerstviering mij verplicht;
laat ik mij leiden door mijn dromen
en de engel die mijn boom verlicht.
Als de donkere dagen zijn gekomen,
en de kerst reeds op mij wacht;
wordt ik geestelijk meegenomen
door het wonder stil verwacht.…
blind en doof
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 laat mij zweven op wolken
schaars verlicht
boven het zinken van de zon
zonder notie
van tienduizend doden
en meer
niet weten
van sterven
van wraak
niet weten
van haat
laat mij drijven boven de einder
zonder besef
van verderf
van onrecht
zonder besef
van eindigheid
blind en doof
laat mij huizen onder de horizon…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 De chauffeur rijdt in de nacht
op de koers van donker land
en verlichte autobanen.
Wegen veranderen volgens plan,
het licht van de koplamp zakt
over een bord met plaatsnamen.…
Macro
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Met een goudgele glans
portretteer ik jou in één blik
door de opkomende zon
die jouw huid verlicht.
Jouw lichaam gevangen
door de weerspiegeling in mijn lens
ontwaak jij langzaam jouw ogen
zoals een roos vertraagd opent.…
wat zij betekent
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
722 zie je die mooie vrouw
met dat grijswitte haar
zij bezit mijn hele hart
met de mooiste glimlach
verlicht zij donkere dagen
als miljoenen kaarsen doen
met ogen die overal zien
wat vrolijk of verdrietig is
blikt zij haar liefde rond
met het goudste geduld
strooit zij raad met daad
voor wie dat nodig heeft
ook als wij niet samen zijn…
eigen wijsheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 beter of niet passen
afstand kent hij niet
nog respect voor afspraak
als anderen wegblijven
ontzegt hij zich niet
de vreugde van de zee
waar die het strand kust
in het winkelend publiek
geeft en neemt hij ruimte
als het hem passen wil
grommend en grauwend
ogen gevend aan domheid
die dat niet snappen wil
zijn sterkste zwakte verlicht…
ruimte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
812 fonkelende sterren verlichten
donkere mooie nachten
toveren waanzinnige beelden
met fel gekleurde zilveren tinten
de maan heel diep aan de hemel
straalt als een hoeder over het heelal
met haar mantel in goudgele kleuren
dirigeert zij… de sterren bovenal
onbeschrijfbaar in tijd, is de ruimte
of toch misschien niet helemaal
maar dan spreekt…
je vleugt een lach in het passeren
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
598 tikken spanning in de stilte
echo geurt je dichterbij
uitdagend kijk je naar de mannen
winnaars dromen zich al rijk
je blonde lach kleurt warmte
ogen zwierig in hun blik
handen zwaaien al je charmes
omdat hun wereld aan jouw voeten ligt
je vleugt een lach in het passeren
zie je wiegen uit mijn zicht
spanning wordt met een applaus verlicht…
Zomerbloemen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
539 Een door zonlicht opgeladen kleurlamp weet
die toverpracht extra te verlichten en straks
wanneer die bloemen echt tot wasdom komen,
ga ik ze lekker op Facebook zetten en eet
ik kogelbiefstuk bij hen en drink ik de
duurste witte wijnen bij hen. Ja toch?…
Hoe zou jij...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 En al dat grootse denken,
dat gepieker tot het ochtendlicht
had het je ooit iets anders kunnen schenken,
iets dat het kwellen had verlicht ?
Ach zij, gegijzeld door haar boeken
waarin ze wijsheid heeft vermoed
zal ook niet langer hoeven zoeken
Het einde komt vast mild en zoet.…
Koffiegevoel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
691 Ze ervaren verlichting.
Ze vinden troost.
Koffie vertraagt de tijd.
Koffie brengt geluk.
Blij lost koffie op!
Koffie schenkt ons vrijheid.
Koffie schept weer ruimte,
in onze volle koffiekop.
Koffie voelt ons aan.…
Tijdsbesef
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
431 De ochtend draagt het gewicht
zoals het immers dagelijks doet
het is tegengesteld gespiegeld
aan ‘t voorgaand avondrood
Het voelt dan doorgaans in evenwicht,
ik durf zelfs te zeggen in geurig zoet
waar een kaars mijn horizon verlicht
en de gedachte niets meer moet
Zo tel ik mijn dagen door
zoek soms naar de bedoeling
waar staat het…
ogen die je lach vertalen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.861 weer zoeft het landschap
langs je heen, de zon,
een jaar geleden, scheen
uitbundiger en liefde
smeedde ons aaneen
nu zijn we weer
alleen, heeft ieder
zo zijn eigen leven
het geven aan elkaar
is tot herinnering verheven
je bent alleen op stap
naar woorden en gedichten
licht gebruind en knap
ogen die je lach verlichten
je straalt als…
december maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 heeft de leugen terug gepraat
en de lammeren blaten tussen de bomen
het bomenlandschap ligt onder het sterrenbeeld
van de duivel die denkt dat hij gewoon mens is
maar niets onmenselijks is de mensheid vreemd
wanneer hij zich misvormd in eigen wanen
woede kijkt voor zich uit in de ogen van een kind
een maan, niet genoeg om een heilige te verlichten…
De schaduw van de maan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
566 van de maan
speelt met mijn gedachten
graaft in de herinnering
wat we samen verwachtten
de schaduw van de maan
maakt lucide dromen wakker
ontmoeting was geen toeval
jij zocht in mij een makker
de schaduw van de maan
doet beseffen dat je nog weet
van al die spannende dingen
die je toen alleen samen deed
de schaduw van de maan
verlicht…
Jouw charisma
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 er sprankelde
altijd wel iets
bij jou in de lucht
als jij er was
een onverwachte
flits zonder donder
of iets
onnoembaars
in rood en warm
feeëriek verlicht
als ultieme surprise
in muzikaal onthaal
rondom jou
knipperde en
knisperde magie
in velerlei kleuren
met de lach die jij
spontaan losliet
die zich ontwikkelde
tot een aimabel…
Statige poetisa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
358 Zij vocht tegen iedere vorm van onderdrukking,
tegen elk wanstaltig, despotisch regime,
moederlijk beschermend en zonder pardon,
over de vrouwenbevrijding in verlichte verrukking,
een tedere ziel en in haar woordkeuze subliem.
Nu rust zij in het Nationaal Pantheon.…
De stad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
318 In de nacht is de stad zich zelf,
mensen slapen of hebben seks,
lantaarns verlichten de leegte,
alleen de maan houdt de wacht.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe ziel komt wijden
een extra gloed verlicht…
Fotolijst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 Mijn visioen blijft jou schetsen
om een verbinding met haar utopie zacht verlicht te laten smelten.
Mijn visioen blijft jou schetsen
om een verbinding met haar utopie zacht verlicht te laten smelten.
De aarde draait door zonder jouw vergulde lach.
Jouw bestaan leeft door dat jij mijn droom opfleurt.…
Zieldrager
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
940 Zinnen die enige pijn konden verlichten,
die ik heb opgeschreven met behoorlijk wat geduld.
Het schrift van daden, emotie en woorden,
is volgepend met alles wat ik zeggen moest.
De letters die naast elkaar hoorden,
al was ik vrolijk, verdrietig of woest.
Het zielschrift is gesloten,
over een tijdje lees ik er wel weer eens in.…
Mijn gids
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
747 van diepe dalen
langs de chaosbergen
uit mijn verleden
naar de warme gloed
die mijn innerlijke voedt
laat me op je schouder leunen
wanneer de demonen uit mijn hel
in een rauwe confrontatie met ‘t verleden
zich een weg doorheen m’n ziel branden
tot de gezuiverde geest mijn zijn beheerst
de heldere ster die mijn universum verlicht…