Netgedichten over werk

Van het leven Verloren heb ik Van kleins af aan In een welhaast Onzichtbaar klein hoekje Gestaan, voor mijn Leven gestreden met Meer dan dat leven Van mij vragen kon En mezelf driedubbel Een slag in de Rondte gewerkt Met maar één doel Om de mens met wie Ik werkte vóór alles Als mens het beste Te wensen - 't was Duidelijk…

het oude eiland draagt heel veel zijn duinen blonder nu de kou het leven deelt maar elders, in zijn dorp mannen rond het vuur der arbeid rokerig teruggetrokken achter geur en noeste handen alle banden houden vast de stofkwast van de tijd ten spijt het gaat ze voor de wind als ouder of als kind doorgegeven aan de mens van deze –tijd…

versierde gevel geeft het hart weer van degene die hierachter schuilgaat als een warm bad word ik welkom geheten en tot in de puntjes door haar nagelopen daar waar jongensdromen werkelijkheid worden gooit zij haar zwarte lokken los evenals haar heupen…

De stad die nog slaapt onder volle maan. Lichten op de Zwaan en langs de kade, terwijl nu en dan schepen voorbij gaan. Rondom de Laurenskerk en daken van huizen hangt een serene stilte. Later weer aan het werk in kantoren van beton en glas afgewisseld met monumentale gebouwen. Moderne architectuur en nostalgie. En zie de havens met…

Hij heet zijn hele leven lang al Jansen, Een naam met een wel heel erg grijze kleur. Dan wijzigt hij die naam in Jansen Steur, Het leven biedt dan kennelijk meer kansen. Bij Steur denk ik direct aan kaviaar, Maar maak die naam verdorie dan ook waar!…

Hard op weg naar de top bij ons verbond, met referenties die er niet om logen, een cv bepaald niet uit de duim gezogen, ga je echt sprakeloos van mond tot mond. Wat ze ook spottend van je zeggen mogen, je werkt je vaak alle standjes in het rond stijf van ambitie tot de morgenstond, al moet je wat ondersteuning gedogen. Is het weer eens tijd…

nazomer niet langer lomer of slomer van de hitte kun je niet langer mee zitten plannen voor het najaar sporten, solliciteren nog even verder leren alleen de gedachte doet haar opveren en kwieker lijken dan de afgelopen dagen zou ze daar nog in slagen dat zal…

In het Duitse Halle zit een rechter al negen jaren thuis, omdat hij geen beslissingen kan nemen. Hij ontvangt wel elke maand zijn salaris. ------------------------------------------ Hij wou als kind altijd al rechter worden, Maar was een ander type dan Salomo. Kordaat beslissen lag hem toch niet zo, Hij nam maar zelden moeiteloos de horden…

Bij onderzoek is gebleken dat thuiswerkers niet alleen voor de baas werken. Thuiswerkers doen daarbij klusjes, koken en kijken televisie. -------------------------------------------- Het werken voor de baas in eigen huis Is niet alleen een zaak van discipline: Wordt het vandaag de gras- of typemachine? Die keuze maken is steeds weer een kruis…

De stoere eik ziet over het akkerland. Verre, halfverzonken boerendaken schenken hem lust steeds peinzend te waken voor de taal, die hier opklinkt of stervend landt. Veldzang en arbeidstoon vatten elkaars hand; hun woord mag de diepe boomwortels raken: "De grootste vreugde, die we mogen smaken is hoe ons wezen aan thuisgrond blijft verpand.…

Terwijl de smid het ijzer lustig zwaait, kijkt hij blij naar zachtgroene hellingen: glooiende wouden en weiden omringen heel zijn leven, waarin de verte ronddraait. De rappe stem van hamer en aambeeld waait over de heuvels om mee te zingen met roepende bomen, danst in kringen onder jong avondrood, dat lokkend laait. Traag verzinkt het lied…

ik was verbaasd, maar liet het hem niet merken onwennig staken handen uit de mouwen zijn blik verried gebrek aan zelfvertrouwen vandaag heb ik een manager zien werken cynisme kon ik tot een grijns beperken de stropdas los, Armani-pak vol vouwen verbeten bezig om iets zwaars te sjouwen ik bracht hem koffie om wat aan te sterken ik rook zijn…

rottend rijpende eerstelingen het containerlid blijft gesloten beschimmelde jaren geven extra cachet dat wordt de erfenis, mijn Opus Magnum! talmende woorden worden uitgestrooid over het oppervlakte allesbedekkend geven zij naam aan onbekend bekend eindelijk, vrezenden, de ultieme monolitische waarheid het heelal zal stoppen met draaien…

'Mijn bijverdiensten stemmen tot tevredenheid,' verklaart de imker.'…

De jeugdige wolf waagt zich eens ver van 't vertrouwde hol ziet platgetrapt gras ruikt een smakelijk dier al zijn haren springen bezweet overeind elke spier staat strak heel de wereld verzinkt voor dat ene spoor de dichter nog pril of reeds aftands wanneer het steeds jonge gemoed woelt zwelt slinkt smelt stolt bij een komend vers.…

Gedachten tikken tegen je voorhoofdsbeen als het kuikentje, dat zijn ei verlaat. Eigen wil vliegt zwellend op, maar vergaat onder streng gezag, zakt hulpeloos ineen... Bezwaard ligt de pen naast frommels, scheldt gemeen: "Het gestriemde blad vol slaafse woorden haat jouw ijdel streven. Weet een zuigeling raad met kunstminnende taal? Verlang…

werken aan hoogte laagte verschillen doet lange files ontstaan daar de overweg geblokkeerd is groeit ergernis gestaag de zon brandt…

Zo breekt de oorlog uit in de vergaderzaal, ontploffen op scherp gezette granaten als deeltjesversneller met een oorverdovende knal. De schokgolf galmt door kieren en gaten, de muren bloeden, nauwelijks nog te stelpen dan volgt een radiostilte vol marcherende soldaten. Achter zijn gedroomde heg, zag hij een rozentuin netjes gesnoeid,…

de strekel scherpt tevreden kijkend kauwt hij en perst een straaltje tussen zweet en lange halen door…

dag in dag uit iedere keer laat thuis komt neer plompt als een dooie eend is een workaholic en nog even maar jouw papa!…

het spel van over iemands schouder naar anderen kijken ken ik wel onderhand ook een glas ergens neerzetten binnendringen bij belangrijke relaties een zandbak met emmertjes en schepjes…

Werken met tegenzin is een kwelling, maakt ongelukkig het is ontbreken van welzijn geluk is een levensbehoefte recht op geluk zal niet in ‘n grondwet misstaan bij ‘t ontwaken drijven som- bere wolken het bewustzijn binnen van de werklieden ze spelen hun rol, doodmoe door discrepantie tussen…

Overdag dwaalt hij op zijn fietskar door de straten van Gouda op zoek naar alles van ijzer. Hij eet ijzer, maar het ligt nogal zwaar op de maag, hij niest ijzerdraad, poept kanonskogels. Vroeger was er een beroemde voddenboer, die eruit zag als een reggaeman, maar dat was een echte zwerver, de ijzerboer zit 's avonds gewoon in zijn verwarmde…

in de werkplaats loopt een taalmeester te zweten door woorden die hem bespringen het rek met grammatica puilt uit door regels zijn muze jaagt hem op daagt hem uit te dichten muziek murmelt in woorden hij beheerst zijn ambacht…

Met lijdzame dorst schudt en spreidt hij het hooi op de zonnige helling vol geelgroene stoppels blikt somtijds naar die vertrouwde sneeuwtop hem het verste wat is zijn bronzen gelaatsplooien bergen de bescheiden bloei uit onweerstaanbare kracht van kleine rotsvaste stee bemoedigd door verdwaalde vleugjes altijd zoekende zeewind.…

Ze schommelde heen en weer in de oude schommelstoel…heen en weer. De hond lag naast haar. ze had haar winkeltje gesloten en keek over het meer. De kleine drijvende huisjes leken op eilandjes ieder met zijn eigen kleur. De mooie jonge vrouw glimlachte om haar gedachten…een van de huurders riep over het water naar haar…ze liet hem wachten.…

Gelukkig diegene die bedaren, als oude schors van bomen wordt geraakt, waarmee echo’s smoren in hun medeklinkers, gloort de kruisgang van de wind. Nu in ouderdom genieten wat glans gaf aan de jeugd, een rinse smaak van de komende tijd, regen kleurt zich in de geur van krijt. In gelukzaligheid te dromen in een zetel van gedane arbeid…

Als de wekker de dag openscheurt rugpijn en vermoeidheid ontwaken en ik mij onder de haperende douche afdoende verbrand heb schiet ik in mijn gewoontekleren stommel woest en wakker de trap af veeg met mijn arm de vaat opzij kauw vastberaden het oude brood drink mijn Senseo en denk aan koffie verheugd visualiseer ik de tredmolen ik harnas…

Chaos in mijn hoofd Mijn gevoel totaal verdoofd Moe en afgebrand Alles lijkt op drijfzand Hoe heeft het zo ver kunnen komen Waardoor is mijn energie zo afgenomen Werken was mijn lust en mijn leven Maar heb me daaraan nu totaal leeg gegeven…

Hoe dierbaar was de schaduw van de rode jasmijn waaronder hij klaagde dat zij te hard op zijn mond zoende en vervolgens wapperde met zijn hand. Dit beeld was vaag zichtbaar door het zijvenster en iedereen lachte rudimentair in levendig besef van rode konen vol tevredenheid. Kinderen holden om de boom huppelden over de groene bleek zigzagzingend…