374 resultaten.
Blindelings
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
504 de afstand is nabij
doch in beton gegoten
een anti climax
heb ik de dodendrank
zelf ingegoten
of kijk ik mank
door ijzige emotie
wat was de liefde slank
of was het verbeelde negatie
de nacht was hel verlicht
het etmaal zonk weg
in de herhaling
de put gegraven
met modder gedicht
of was ik naief
mijn eigen dief,
mijn ziel opgelicht
met…
hondbek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 bek sleept me over asfalt
pissporen aan het hek
karton nat ik kruip erin
flank open de straat steekt
stad knarst ijzer open
nagels krassen beton tot stof
goot spuugt biestwater
ik drink de dorst braakt terug
schim verderop blaft alleen
mond open op de tocht…
Ansicht
gedicht
3.1 met 26 stemmen
8.891 Ik geloof niet dat ik mij te goed voel
om te toeven tussen oorzaak en gevolg,
maar ik kan slecht zonder wonderen van gratie,
zon die meer mag maken
dan van beton na marmer goud,
onverdiende glans in den blinde,
overvloed die de adem neemt
en over de eeuwen stuwt.…
Vijverbos
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
524 Het sprookje
was een metafoor voor mijn illusie
er kwamen dieren in voor
en een fijne prinses
soms gingen we
op zaterdag naar de markt
hier in de buurt
lagen prachtige vissen
op een tafel
met vlaggetjes in hun ruggen
beeldde ik mij
ijzeren palen bomen
bomen van ijzer
als beton in de wind
en alles wat ik vasthield
liet ik weer los…
Blessuretijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 Die het leven
Had opgegeven,
Die dag in de
Schaduw van onleefbaar
Beton waar de vogels
Zich voor zo ver
Ze er nog waren
Tegen te pletter
Vlogen -
Kwam in veilige haven
Met gesprekken die er
Werkelijk toe deden
En naar behoren bedeeld
Met farmaco -
Het leven dat onverwacht
Terugkwam maar niet kan
Voorkomen dat ik
Met…
Het opgewaaide stof
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
519 waar glas
de wereld buitensloot
bracht terreur in scherven dood
inferno’s brandden
door beton bewapend
met geloof dat alles kon
haat heeft de aarde
met geweld gelijk gemaakt
ground zero in oorspronkelijke staat
het opgewaaide stof
is weer gaan liggen hoe vaak zal
een aanslag de wereld nog ontwrichten
wil melker
11/09/2010…
Rotterdam
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
616 Stad die je omgeeft
Stad die je beleeft
Die je steeds weer ziet veranderen
Samen met de anderen
Stad aan het water
Van vroeger en van later
Van groen en van beton
Van schaduw en van zon
Met een goot waarin je koopt
En een zwaan waarover je loopt
Met gebouwen tot in de wolken
En mensen uit een veelheid aan volken
Stad die je omgeeft…
Groeten uit Berlijn
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.202 De grap uit wanhoop valt in stilte
warmte woekert om mij heen
verliest van zeer angstige kilte
verdrinkt in softwarematig steen
Want hardware is het niet, mijn hart
in zijn poging tot beton
raakt niet alleen z'n baas verward
maar ook zij die het won
Zo groot kan het verlangen zijn
dat drempels muren lijken
met aan beide zijden pijn
die…
Eigenzinnig
netgedicht
3.2 met 27 stemmen
738 verloren woorden worden vertrapt
door stampvoetende passanten
verdwijnen tussen kierend beton
opgenomen tussen de smalle openingen
vergruizen ze in nietszeggende letters
waar ze opnieuw mogen beginnen
met de opbouw van een zinvol bestaan
voorzichtig
pluk ik ze tussen de tegels uit
als onkruid, dat ooit verstoten
weer mag bloeien als zichzelf…
Mijn dorp sterft
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
999 Mijn bloemrijk dorpje met
uitzicht verder dan een kinderoog
grote lindes langs de laan
reikend tot de hemelboog
Zij is op sterven na dood
Het licht is uitgegaan
van baksteen is de horizon
dampend grasland platgewalst
begraven onder asfalt en beton
Achter de oude ligusterheg
rest slechts het houten kruis
met de getaande tekst
treed…
In grauwgrijze vlagen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
467 zag op je gezicht
de lichte spanningsboogjes
van een aantrekkende wind
nog verstond ik je
maar langzaam ging
het geluid van je woorden verloren
samen op de dijk
zwoegen en optornen
tegen een aanwakkerende storm
striemend jaagt
regen in grauwgrijze vlagen
slaat water kapot op beton
wij draaien de koppen niet om
nooit heeft natuur…
het is koud en kansarm
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
709 ‘k zag ganzen die niets weten
van het vergassen ergens verder
een zwaan die wist van zijn eenzaamheid
want zij was tot stof vergaan
en ik, ik verpoos in twijfel
in mijn gehucht van beton en spijt
het leven kent de schreeuwers, propaganda
van de rechtse kant - het links is de hoek
van de schreiers, de weters van het heelal –
mijn god…
Een verharde maatschappij.
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
504 Terwijl de lippen vastgeklonken zijn
op het glanzende metaal kan ik hun
in beton gegoten gevoelens en gedachten
horen...…
Sterfuur
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
726 wie weet hoeveel de aarde torst
op de aangestampte hei
palen met mokerslagen geïmplanteerd
in haar uitgemolken borst
wie weet hoeveel gewapend
beton de hoogte in geschoten
haar grond verduisterend
waarop handel in drijfzand floreert
wie weet hoeveel schotsen
schuren boven laaiende vlammen
die aan haar longen likken, er
stervuren zaaiend…
Explosieven Opruimings Dienst (EOD)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 met gevaar voor eigen
leven nadert het bezoek
het huis waarin wij wonen,
tuin en terras zijn verworden
tot een heus mijnenveld -
met vaste regelmaat
maar met onvaste tred
daar achtergelaten door
een goede herder die
dagelijks op ons past -
dampende hopen, of bermbommen
van gewapend beton - om het bezoek
mogelijk te maken komt…
eenzame kerst
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
787 het gevoel alleen te zijn
er niet meer bij te horen
maakt al je lachen schijn
laat je brein ontsporen
vrienden gaan verloren
zoals sneeuw onder de zon
door jouw hart gewapend
met heel sterk beton
mooie dagen gaan nu komen
en jij weet echt niet waarheen
de kerst laat van zich horen
maar jij...jij viert dit nu alleen!…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Weleens zoek ik naar bloemen
die beton durven breken, die groeien achter
hekken van angst en vergeten gewin. En soms vind ik ze,
klein en koppig in hun zachtheid, en even geloof ik dat we nog kunnen bloeien.…
De wereld
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.363 We mogen op de aarde wonen
en wandelen op zijn grond,
we mogen de aarde eer betonen
maar maken het soms veel te bont.
Het mooie wat ons is gegeven
maken we met de grond gelijk.
Zonder eerbied voor het mooie leven
maken wij ons aan misdaad rijk.…
Flatgebouw
gedicht
2.6 met 11 stemmen
8.956 Wind als fundament -
vlagen uit een tijdstroom
neergehaald, de grond in
gevouwen, vast veen
geworden onder vederlicht beton.
Heel soms, 's nachts, veert
krachtig dat hoekige
terug, maakt plooien
in slopen, krast dwars
boven door de wangen
van een mens die slaapt.
-------------------------
Uit: 'Ikonen bij daglicht', 1982.…
Betongreep
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
19 ik herken je,
je valt en beklemmend
klem je, je vast
en zeker wederom,
moeten weken
wijken
voor de buitenwijken
het is kouder,
je voelt de ijspret,
prettig, maar niet met
puntige pegels in
het verschiet, enkel
de heg, aan beide
kanten
snoeihard geveld,
vanaf de zijkant
niet naast mij,
maar in mijn schoenen,
draag je beton…
Winterkind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
863 De lente een leven
dat niemand nog kent
begraven is in grond
als gewapend beton.…
Klacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
749 Mijn hart is gevangen in beton
en longen verstopt door asfalt
een brein in nevel verstikt
bloedbaan door vuil dichtgeslibd
ingewanden verkrampt verwrongen
van huid ontdaan
sierraden en kleding gestolen.…
vertekenend
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
735 regen tikt de dagen weg, kleurt
buurman's gras nog groener
terwijl het mijne - van beton -
weer zwarter rozen glanst
veel mooier, dat dan wel
maar op de ramen die beslaan
schrijf ik letters die zich huilen
waardoor mijn kijk op watdanook
niet al te helder is en ik bedenk,
't kansloos zicht op enig blauw
in hun zinnen loos bestaan
en dat…
Muren sleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 Zo graag had ik de muren
Die ik om me heen heb opgebouwd
Nu eens voorgoed geslecht
'k Heb wel mijn best gedaan,
Maar lukken wil het niet echt -
Onmacht die te groot is,
Kracht die te gering is,
Muren die om mij heen
Zijn opgetrokken uit stenen
Van angst, het cement gemengd
Met argwaan, uitgehard tot
Onbreekbaar beton, zijn het…
De mensen in hun huizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Dagdromen in de toren
van beton, het kantoor
bemannen, dat gaat wel
op een zonnige dag
Ik hoef alleen maar mijn neus
naar buiten te laten wijzen
de schoorstenen te tellen
en niet op wolken te letten
Er komt toch niemand
alleen ik, 's ochtends
met een lunchpakket
en een leeg hoofd
voor nieuwe ideeën
over de mensen in de huizen
beneden…
Veel meer
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
509 ze staan me glashelder voor ogen
de fluwelen nachten
vorst, hagel, sneeuw of storm
ze kunnen ons niet deren
we vinden bij elkaar meer bescherming
dan in ons huis van beton
onze jeugd ligt al achter ons
maar ons bloed verhit nog steeds
's nachts komen dromen
op raspaarden binnen
laten schatten achter op ons bed
die we innig minnekozen…
Queesteskind II
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
763 Een boek,
een blad,
Een gezicht dat lacht
In een ander land
Een hand die slaat
Een schreeuw
De traan die valt
op de troon van je nageslacht
Een linde, een vallend blad
en bloesem om je mond
Je voeten vriezen vast
aan de grond
in een harde stad
De muur van beton
krakeleert en breekt
Je ziet ze zo verschijnen:
Het boek,…
de eindeloze blik
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.080 tussen de heuvels nabij
het land zo vlak als een gulden
een middenweg die wij samen delen
tussen muren van steen
en paden van asfalt
is het brein inmiddels in beton gegoten
omdat het ze niet lukt
deze observeerders te slopen
langs tuinen van goud
door velden van zout
gegoten in spijt
vergeven is tijd
laat alles nog eens los
wij vloeien…
Dromend van mijn leven in de stad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het is drijfzand, lastig
maar er zijn geen beesten
die mijn ogen uitsteken
om me levend te verscheuren
ook is er geen getij
geen vloed die me verdrinkt
ik zit alleen maar vast
als in beton, het zand
is hard geworden, ja
als er toeristen waren
zou ik naar ze zwaaien
op hun foto’s, maar
er is niemand
ik voel niet eens meer
hoe koud…
zwarte droom
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
814 de armen zijn te kort
als ik de bloesem
wil plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken
een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken
mijn voeten
in grijs beton
gegoten
verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het…