649 resultaten.
Stoeltjeslift
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
514 Ik zweefde in een stoeltjeslift
Door een prachtig berggebied
Ik was intens gelukkig
En zong uit volle borst
Het mooie Feyenoord-lied
Toen brak opeens de kabel
Ik viel in het ravijn
Vandaar mijn donkerbruin vermoeden
Dat het Opperwezen
Wel Ajax-fan moet zijn.…
Andere tijden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
918 Half acht heet half negen
terwijl de vroegte
voelbaar in de wind
zijn kilte achterlaat
op hoofd en handen
pas tegen twaalven
oud elf uur
parelt in ’t zonlicht
vermoeden van wat zweet
als het bewijs van zomertijd…
Pyramide
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.045 Je kijkt over het land:
in het oosten de rivier,
in het noorden een vermoed Cairo;
ver westelijk ben ik.
Westelijk is het lichter,
als bij jou al sterren flonkeren,
gaat de zon bij mij nog niet onder,
hij wacht op je.…
Mijn oudtante
gedicht
2.8 met 89 stemmen
41.641 Kogelvrij door crème en rouge
maar met het vaag vermoeden dat
de dood loert door het sleutelgat.
----------------------------------------------
Uit: 'Oranjebal', 1975.…
vinden of niet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
663 wat ligt verborgen in de tijd
wanneer ik een vermoeden heb
dat niet alles is gezegd en
mijn zieledroom niet is volbracht
ik zal het weten op zijn tijd
voel ik hier en daar de tekens
die me intuïtief zijn voorgezegd
alles is nog vaag en in de maak
toch ben ik nu al begeesterd met
het nodig vuur voor avontuur
ik vraag het mijn zielevrienden…
ik zogenaamd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
451 ik
altijd maar
dat ik
de wolken
drijven
de vogels
vliegen
en dan ik
die er naar
kijk
kan ook wel
zonder mij
maar ja
hier ben ik
en wat waren
de vogels
en de wolken
zonder mij
wolken en vogels
weten niets van zichzelf
ze bestaan niet
zonder mijn weten
maar evengoed
zeg mij wat ik weet
vermoedelijk bijna…
Eertijds
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
399 mijn voormalig purperen
gelaat verzoent zich met
het meer, blauwer dan vlak
rusteloos gesmoord
in onbegrensde hemelkleur,
spuigaten van ademvocht
spiegel tegen het hervonden
licht, drijvend op dromen
in vergeten dagdelen, met
nog een vermoeden van tijd
op een bloemenbodem
van steen, oproepbaar, dun…
we vergaan de dag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
560 ben ’s morgens alleen maar
en snuif wat orgelklanken
vermomd als vermoedelijk
iets van couleur locale
proeft de straatschuimer
het leven en dient de mensen
die voorbij gaan
als patatlucht in een winterstorm
plooit hen ’s avonds plooit enkel het duister…
Kikkervisje
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.526 steeds komen
Het regent net niet te veel
Tussen die galerij van bomen
Ik wandel er net als jij
Met het eind op de hielen
Die duizend ogen eigen makelij
Om te doen bloeien te bezielen
Ik ben nog zo groen
En zo blij soms te vermoeden
Dat wie ik ben is wat ik doe
Springend in vallen die behoeden…
Wij hebben niets geleerd.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
667 Het wandelde om de hoek,
niets vermoedend langs een groep
van een man of zeven, acht.
Ze vertrapten haar knuffelbeer
en wierpen het kind in de gracht.
Wij keken toe, wij hebben niets geleerd.…
avond na jou
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.040 Zo had ik je nog niet vermoed:
ontroerd door knipsels van
het kind dat ik ooit was. Er kwam
zachtheid in je stem te liggen
en ach. Je zei: waarom heb jij
dat allemaal bewaard?
Toen je weg was en het glas
gloeiend aan mijn lippen lag
kwam er iets van wee en antwoord,
dat toeval niet bestond
o.i.d.…
Verstrooid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
984 Er zijn soms van die dagen
dat mijn brein maar half werkt
ik download gegevens
maar vergeet ze op te slaan
Recente data zijn verdwenen
vraag me niet waarheen
vermoedelijk ben ik
met een virus besmet
Dan leeg ik mijn geheugen
zet de juiste bestanden terug
en merk tot mijn genoegen
dat ik nog niet defect ben…
Verwonderlijk
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
621 de geur van artsen en van angst
hangt nog lang na
zelfs bij het diep dóórzuchten
de echo van de narigheid
klinkt nog lang na
behoeft ook meer dan tijd
de toon en lichaamstaal
die doen vermoeden dat
het vluchten niet meer gaat
dat alles zoekt zijn weg
en vindt uiteindelijk toch
de grond om stevig op te staan…
Reiger
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
749 OVER EEN REIGER
Een reiger zag eens, op zijn vlucht,
een vijvertje vanuit de lucht,
en had een vaag vermoeden dat,
zoals het hoort, er vis in zat.
Dit liet hij weten aan een maat.
Die sprak tot hem, na kort beraad:
ik laat je niet in ’t ongewisse,
zal het wel even uit gaan vissen.…
Het Heelal.
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
830 Niemand die het nog weet
al is er wel een vermoeden
Maar niemand kan nog bevroeden
Dat het werkelijkheid zal wezen.
Het zou wel heerlijk zijn
om daar ooit heen te gaan
ver, bij deze aarde vandaan!…
tussengeluid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 nu de dag voorbij is, zijn
wolkenluchten en sterrenhemel verdoofd
nergens dringt nog geruis door tot
hoornen oorschelpen
we vermoeden enige stilte
ontstaan door luisteren, dit is
het resultaat van fluisterstenen gehoor
en met stomheid geslagen
zijn we ingenesteld in onze
ademloze vallei…
Natte nachtmerrie
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
732 Polderland, raaiend gras
Dotterbloemend glooiende oever
Ruisend riet
Waterkant lonkt naar mij
Mysterieus watergekringel
Luchtbellen vermoeden leven in dit nat
Schrijvertjes schaatsen gedogen
Onder dit oppervlak echter
Vergalt de bittervoorn
Stekelt de baars en wordt
Amoebevormig bloedgezogen.…
Droomverlies
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
487 Hoe dikwijls dans jij
rond kwetsbare schoonheid
van innemende natuur
in stromend taalgebied
vraag je mijn woorden
ter overweging
slechts aangetast door vermoeden
en tijd door wind bewogen
tussen weifelende planeten
het zonlicht reeds vergeten
naar het droomverlies van waarheid.…
zustertje
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
973 als je glimlacht
dreigt je gegroefd gezicht te breken
je botten kraken als je loopt
je uitgebleekte handen
rusten in een verdroogde schoot
en onder die kleurloze rokken
vermoed ik
schrale benen
die nimmer een man mochten lokken
mijn God welk een zonde
nooit hebben ontroerd…
Partnerlief
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
809 Zij pakt de dingen in zacht papier
vanwege breekbaarheid en houdbaarheid
zij wil schoonheid bewaren
Vermoeden dat niets blijft en vloeibaarheid
naar vastigheid verlangt als magma
om ook eens het licht te zien
Zij laat zich merken in haar strelen
met vinger, mond en voet en eigenlijk
met elk gevoelig plekje van haar zijn…
viering van de staat van het koningrijk
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
651 leven paradeert
doorheen straten
van een stadland
angstbevangen
dwangvlaggen wapperen
boven bloedkasseien
zielen en zaligheden
verkwanselt
kijkogen volgen
binnentranend
eigen geschapen waanzin
van vingerlikkende gulle lach
massagraven haastgedolven
vullingwachtend
niet vermoedende
hoe snel…
REGENNACHT.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
982 Al is er maan-vermoeden,
De lucht is leeg,
Des hemels baan bevloeden
Veel wolken veeg.
De droppen komen zijgen
In zachte val,
De blaân der bomen nijgen
In regenhal.
't Is alles mat en eenzaam,
In vree gesust,
En alles wat gemeenzaam
Met licht is, rust.…
Voor Anne
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
649 Je hebt de laatste regendruppels gevoeld
en ook het laatste avondlicht gezien
toen werd het donker en stil
en het vermoeden realiteit werd
jouw bloem geknakt
in de bloei van je leven
Nu rouwen we om jou
met tranen van verdriet
Lieve Anne
rust zacht
want vergeten doen we je niet....…
Sinterklaas 2020
snelsonnet
3.6 met 13 stemmen
1.062 Beetje beperkte Sinterklaas dit jaar,
Wel scheelt mij dat behoorlijk in contanten
En met drie ‘klanten’ weten wij van wanten,
We zijn, vermoed ik, daarom heel snel klaar.
Kan ik daarna nog snel de boom versieren,
Er valt dit jaar altijd wel iets te vieren....…
Een regenboog
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
196 De vrede en de rust
die nergens zijn te vinden,
maar die we scheppend toch vermoeden
in kleur en beeld en woord,
in tederheid van mededogen.…
Maria
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
491 Op de dag dat ik me alles afvroeg
Kwam zij met de rijzende zon
Teerder dan rood van de rozen
Neerdalende dauw over planten
Vrede lag als schelpen op haar ogen te rusten
Haar blik sprak de ongesproken taal die zocht en zo zacht
In de hagen, de vogels de wolken vermoedde
Langs de top van nog komende heuvels vermoedde
Ik zag dat ze wijs was…
Zonder weten
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
768 vergankelijk zijn gedachten
aan vroegste jaren
van mijn vast bestaan ook
vermoed onstoffelijk zijn
tot moeders baren
is gedacht tot niets vergaan
geen zin laat ik mij geven
daar alles is vergeten
- een vogel mist zijn vleugelslagen niet -
geen woord geen zin
noch aai noch koos
het leven maakte mij
gewetenloos…
April
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.764 Vermoeden begint te schitteren
narcissen als paukenslagen,
tulpen als vurige tongen
oorverdovende lente,
Wij roepen de mensen
naar plein en tuin,
om een zelden geziene bloem
te helpen openbarsten,
Je zwijgt en kijkt
ik smelt tot puur geluk,
een seconde tijdeloos
altijd april.…
Heilige Vrouwe
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
996 in die stille, sobere kapel
trof mij haar toegewende blik
onder flakkerend licht bedolven
vloeide iets van heimwee
naar oude geuren en vrome
gezangen
hier, op het grazige boerenland
tussen zwijgzame dorpen aan
de glimmende rivier
vermoedde ik mijn vaderhuis
en moederschoot, droomde ik
mij ooit geborgen…
duizelend bellen blazen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
766 in haar smalle gezicht
het teken van de vogel
of het vermoeden van vleugels
dat wonderen verricht
zoals het ontspringen
van de dans
in bleke dagen
het logen
van woorden
in de witte kamer
van de avonden
het duizelend
bellen blazen
in de blauwe ruimte
van de nacht
waar wij de lakens uitdelen…