3938 resultaten.
Spanrups
gedicht
2.3 met 44 stemmen
13.424 Een oog, een lus, een hoge rug,
dat onaanzienlijk takje vlees
dat lopend op zijn tenen stokt.
Een reuzenrad in miniatuur,
een viadukt, een ereboog,
zo vordert hij op weg naar groen.…
Vuur
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.252 Vuur, licht en gloed
die horizonten branden doet,
die aansteekt met nieuwe hoop,
die ieders leven houdt
ten doop,
Vuur, tongen vol moed,
verslindende hartstocht,
liefdesverhaal,
dat ieder hoort
in eigen taal.
Vuur hoog en heilig,
niemand nog veilig
maar uitgestuurd
voorgoed op weg
naar heil en vrede.…
De dichter
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
1.146 Nee, sprak de dichter
tegen zijn gevoelens in
Nee, het is mooi geweest
het heeft toch geen zin
Maar rust kende die dichter niet
er lag nog zoveel in het verschiet
Neurotisch ontgrendelde hij hem
zijn weifelend aangetrokken rem
Dus trok hij weer schrijvende ten strijde
tegen onrecht en vervalsing van blijde tijden
Vestigde de aandacht…
Zwaarte
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
902 Doorgebogen berken
treuren samen met wilgen
over letters in het marmer
die vervaagd spreken over
zacht rustende geliefden
Maar zwaarte omhult ons
als een stenen mantel
wanneer wij hen zoeken
bezwaard sluipen we
op loden tenen weg
We zoeken jullie wel
op je geliefde plaatsen
daar vinden we zelf
ook meer de rust…
Vaarwel......
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.435 Ik heb lang op je gewacht
nu is het ten einde.
Ik heb mijn wens niet volbracht
maar het was wel een fijne.
Ik zeg je nu gedag
ik hou het niet meer vol.
Vandaag word het mijn sterfdag
jij was voor mij waardevol.
Vergeet mij niet
ik zal jou niet vergeten.
zoals je ziet
is mijn hart versleten.…
te kunnen sterven
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
962 'ik breng je naar zee'
zei je
warme vingers, weer dichter
om het woord
dat ik voelen kan, zoals nu
nog meer
een korrel zand waarop we wonen gaan
er in verdwijnen
met zee
en mond naar mond
tot teen, zonlicht
dieplevend
zoals wind in duinen, zoveel eeuwig
en zegbaar
'dit alles is zee', sprong ik
kwijt
in handen en…
Binnen de gekuste dageraad
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
641 onmiskenbare adem
uit stille naam gefluister
achter een sluier van wolken
bewegen niet alleen maar klanken
nee, een boventoonzang begroet
binnen de gekuste dageraad
laat regen tranen wegwassen
de wind houdt je uitademend wakker
ramen verdampen rond nachten
ten aanzien van woordgefluister
wat zich ook al voordoet
van hoog naar laag…
De magie is gedaan
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
469 de volle maan
bekrast het zwart
van spiegelend water
schrijft in schemerig wit
met trillende letters
de nacht van zich af
de magie is gedaan
als de aarde weer dicht
in het licht van de dag
nog fluisteren golven
over duistere krachten
in hun rimpelend bestaan
op brekend zwart
spiegelt een gevaarlijke maan
de wens om samen ten onder…
uur nul
gedicht
3.1 met 8 stemmen
8.185 wie hier voorbij is
dan zie
al wat overblijft is ruis
al wat overblijft is gruis vermalen
tot een grijs tapijt
je gooit het puntlood uit en zakt
ermee tot in wat eens schacht vier was
daar rommelt het
niet langer speelt een showorkest ten dans
de hapering lijkt permanent
op hoogspanning gesteld
dat dit blijft duren
zou dat een soort van…
Je eigen gezicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
416 sta jij wel echt
in de schaduw als
je anderen laat praten
of houdt jouw ego
alles in de gaten ten bate
van je eigen heil
is het ware interesse
in wat mensen zeggen
of een entree naar meer
vaak draai jij om
als een blad naar de zon
koester je aan warmte en licht
jij zal duidelijker
moeten zijn in het tonen
van je eigen gezicht…
Jouw kleerscheuren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.028 het waren jouw kleerscheuren
die je hier had laten liggen
welke me pas opvallen wanneer
ik er bijna over struikel
ik waande me op grote hoogte
waar de wind mijn rokken deed bollen
het spiegelbeeld bleek in diepe rouw
buigende treurwilg helde over
pardoes val ik op de grond
verwens ik jou ten zeerste
als ik 'n plan smeed
*…
Dichter 2
gedicht
3.4 met 15 stemmen
6.682 Ten slotte valt hij kraaiend van zijn tak
en breekt zijn nek, een prooi voor prozadieren.
Vossen en raven kan hij nog plezieren:
nooit aten zij een aas dat zo mooi sprak.
---------------------
uit: 'Gilette' 1998.…
Tja
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.275 een dalende zon fluistert
met hese stem tot grijze wolken
met hesere stem fluistert
mijn liefste tot mij
schaduwen verworden
tot een andere taal
tot een zacht prevelen en tasten
de lucht rood als gevlamd bloed
het nachtblauw der betovering
zet de nacht in lichterlaaie
ons leven ten water gaten
spatten onze smachten in schuim uiteen…
Nooit meer alleen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
620 wakker worden op een zaterdagse lentemorgen
met de zomer in je bol
want het is immers al juni
de zon straalt door het open venster
de wind fluistert beloftevolle geheimen
en je neuriet mee
“You are not alone, I’ll be there”
een tevreden glimlach kleurt wangen blozend
je wordt warm van je kruintje tot je tenen
als een hand je teder streelt…
courage
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
864 Het vergt moed om te sterven
maar nog meer om ten volle te Leven.…
Etherisch...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
757 Alle moeite ten spijt
begint hier het probleem.
Compact als mul zand
verliezen mijn woorden
vluchtend hun zeggingskracht.
Hierdoor ontmoedigd gooi ik,
soms voortijdig, de handdoek
in de ring en denk:
een ieder zijn gave, zijn ding…
ik beperk me tot lezen.…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 verlaten van groen
ingetogen op jezelf
je naaktheid ten toon
zo sta je daar, moederziel
mijn meelij is gewekt
terwijl het een natuurlijk verloop is
toch…
je grandeur van weleer
komt weer, dat weet ik
toch…
op pijnlijke wijze wordt blootgelegd
de onvolkomenheden opgelopen
tijdens storm, droogte, hitte, natte
en toch, ben je volmaakt…
We zijn ontgrensd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
591 Geen mens,
geen ding kan ons ten diepste laven.
Het zijn in ons doet steeds opnieuw
de grenzen breken – vaag voelen wij
de wekroep die niet enkel hier en
nu gelenigd wordt. We kunnen
niet bezitten wat ons trekt, de roos
is roos, ook los van ons begrijpen.
We zijn ontgrensd en leven met
onstilbare verlangens, met oneindigheid.…
hangplek
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
493 de witte wereld gaf geen zicht
op warme tenen of een veilig dak
de afgezakte ranken van mijn oude klimop
lieten meer te wensen over
en het ongemak van dikke dekens
drukte zwaar
tot waar een spreeuwenvolkje zichtbaar
kouder werd, liep er slechts wat warmte
tussen opgepakte veren
zoveel keren al
gaf de voederplank niet alleen maar
wat…
HOOPVAST
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.027 Op je tenen lopen wil niet zeggen nieuwe schoenen kopen,
met hakken als stiletto's,
maar met beide benen op de grond proberen te blijven,
je best doen om je houvast te bewaren,
je evenwicht zien te vinden en onder controle te houden.
Naar boven blijven kijken,
en denken eens zal het me lukken!
Alleen niet weten...…
beschouwing
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.059 De laatste dag op de kalender
hangt er nu al losjes bij
terugkijkend naar 2012
maakt 't me vrolijk, en heel blij
genietend van al die mooie mensen
die ik dit jaar heb ontmoet
nieuwe stappen ondernomen
ja dat voelt heel goed
kijk ik uit naar al het nieuwe
dat mij ten deel zal gaan vallen
wens ik een ieder genoeg
laat de kurken nu maar…
Vertrouwen.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
526 Onzeker van top tot teen, maar
het lot is mijn maat en dat leidt
mij ergens heen...…
Goed teken ( J. )
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
668 Vanuit de donkerte
straalt het Licht je tegemoet
vanuit de stilte
komt de mooiste muziek
je ten gehore
vanuit het stille hart
komt de zoete liefde
vanuit onwetendheid
bereikte mij elk inzicht
vanuit de verlatenheid
kwam ik jou tegen
jij, die me dit alles gaf
jij, Ster aan de Hemel,
die mij de juiste weg wijst.…
rondrit
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
526 mijn fiets verroert zich
in stugge verbazing, koud is
de weg
druipende bomen werpen druppels
langs mijn pad; de wind speelt mee totdat
ik zeg dat het genoeg is
mijn fiets loopt warm
en aan mijn arm likt - schuchter nog -
de zon
hoeveel kon ik hebben geweten
toen ik – in een godvergeten tijd –
een barre tocht ten spijt
me wel van…
Dedain
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.162 Met je gestifte lippen en
je vooropgezette hermelijn,
de zinnen die je in kringetjes
uitblaast nadat je een
achilleshiel hebt ontwaard
veer je op ten koste van
iemand anders. Zonder prooi
sta je diep je in je hemd.…
PAASGEDACHTEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
598 Laat mij het donker niet versterken
hef mijn handen ten hemel op
zodat het licht
het duister
voor altijd zal bewerken
en het steeds weer Pasen wordt.…
VERWORVEN SMAAK
poëzie
2.5 met 2 stemmen
1.682 Ten laatste vindt men ’t heerlijk, en het heet:
'Zo’n fijn sigaartje is ’t keurigst dat ik weet.'…
De moed der wanhoop
gedicht
3.0 met 3 stemmen
8.952 De moed der wanhoop
hoor
een verlept horloge dat zelf - ten einde raad -
zijn raderen op gang tracht te brengen
zie
een drenkeling die paart met een kaaiman
een levenslange dwangarbeider uit Cayenne
die voor zijn oude dag spaart
De moed der wanhoop
hoor
de moeilijke lach naar de gezichten van Mars
zie
het uitwissen van de vlekken op de…
Urbanalisme
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
467 Het op afstand bestuurbare oordeel
Valt uit een ongeschoolde hemel
Verhoort de werktuiglijke gebeden
Van een liturgische meerkeuzestatistiek
Dakloos hurken kleine wijsheden
Op dampende mesthopen van kennis
Ten prooi aan cynisme dat doelzoekend
Uit gelaagde structuren waaiert
Controle blijkt na onderzoek
Een afgewimpeld voorrecht
Dat als…
We zijn ontgrensd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
468 Geen mens,
geen ding kan ons ten diepste laven.
Het zijn in ons doet steeds opnieuw
de grenzen breken – vaag voelen wij
de wekroep die niet enkel hier en
nu gelenigd wordt. We kunnen
niet bezitten wat ons trekt, de roos
is roos, ook los van ons begrijpen.
We zijn ontgrensd en leven met
onstilbare verlangens, met oneindigheid.…