3362 resultaten.
Voluit
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
501 Soms stemt een vlieg mij droef
hoeft maar één dag
leeft dat voluit
zij (want zij is een echte dame) ontsnapt aan die slag
van Vader en vliegt naar het fruit van Moeder
dat daar op haar ligt te wachten
legt vliegensvlug haar eitjes en
met dat achter de rug
herneemt zij haar vlucht
zij is tevreden
kijkt niet raar op
als zij land op de hand…
'Spielerei"
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
560 Dichten
is vluchten
soms verzuchten
je hart luchten
je op iets
richten
weg van
dat wat is
of was
soms met
je hoofd
dan weer
met je hart
wit-zwart
of juist met
grijzen
jezelf,
de ander,
iemand, iets
de hemel
in prijzen.…
wisselkind
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 zoals het wit steeds feller wordt
als zonlicht ongehinderd straalt
kleine vogels overvliegen, tot hun vlucht
de tijd inhaalt
en onderin het gras
bloeit mei al in de kleinste bloemen,
wit- dat goud en geel omrandt
haar kleine hand
plukt immer weer
het beste van de overkant
zo doet het
minder zeer…
Nauw van Calais
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Er komen hoge muren
Te staan richting Kanaal
Ontheemd en illegaal
Krijg je het te verduren
Je vlucht zal je bezuren
Je vindt het een schandaal
Er komen hoge muren
Te staan richting Kanaal
Men tracht nu bij te sturen
Wat misging allemaal
Men spreekt zelfs klare taal
Weg met versperringsvuren
Er komen hoge muren…
basalt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 ga op zoek naar een plekje aan tafel
elke stoel volstaat, ook ik
verwerp een lege trein en
maak papier dicht met woorden
maak met water een zee
en van afstand een eiland
maak van één gans een volle vlucht
(denk aan dunbelijnde lucht)
maak van niemand en nergens een rots
en blijf niet ver van hier…
je voette nog
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
714 je brandde
zonder handen
om te vluchten
uit de hel
voette nog
in een wereld
waar seconden
zijn geteld
beton begon
te kraken
het geluid kon
je niet raken
door het stof
zij waren groots
jij ademde steeds
langzamer hun dood
was klein
in pijn van
afscheid nemen
tot de sprong
die maakt je groot
leven is een hopen…
In ogenschouw
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 zo laat het licht nog
een avondzonnestraal
de wind op de vlucht
na een dag van wanorde
het lijkt alsof een kranige eik
een buiging naar de aarde maakt
‘zo, deze storm heeft mijn
waardigheid niet geraakt’
-
ik ontrafel doordacht
mijn eigen onstuimigheid
in deze verademing lijkt
het leven transparant
och, hoe onschendbaar…
klapwieken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
549 weiland plotseling stilhoudt
in een voorbijgaande trein
vogelvrij, hersenspinsels
die zowel wolkenloos als lucht zijn
of een ongeplande aankomst
een harde noot om te kraken
door te dringen tot randmeren
een voorbode van verleden jaar
soms heb je een hamer nodig om bij
het zachte vruchtvlees te geraken
voorbij bestemming, in volle vlucht…
Deemoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
396 teneergeslagen
door verdriet en nederlagen
geeft men zich over aan de pijn
er is veel
nood en klagen
tijdens het kortstondig
leven op
aarde
een kreupel hert
kan niet vluchten voor de jager
hemeltranen dalen als zilveren
pijpenstelen neder
deemoed kruipt door ‘t bloed
naar ‘t hart
een fluistering
een Woord
een stille…
Levenslicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
533 Wanneer we niet langer vluchten kunnen,
vallen schellen van verblinde ogen,
sterven illusies,
nadert de dood,
of gloort,
o wonder,
het dagend levenslicht.…
VLUCHTELING
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
638 (haiku’s op een thema)
een vluchteling vindt
een nieuw huis om te leven
z’n hart is nog thuis
soms moet men vluchten
nogmaals opnieuw beginnen
met gebroken hart
de vluchteling vindt
een nieuw huis maar het blijft leeg
wordt nooit een echt thuis
vindt de vluchteling
ooit weer dezelfde warmte
als die van voorheen?…
De wilde ganzen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
553 hoor je de wilde ganzen
aandoenlijk
avondlied
hun onbeschaamde
schreien
geeft een stem aan
mijn verdriet
ontvouw die veren vaandels
vlieg weg
uit de schemerlucht
mijn bange hart
wordt stil nu
dit is het eind
van mijn vlucht
in dit dierbare grijze nest
slaapt zacht
alles wat was
dus breng me naar
verre velden
leg me neer
in het…
De tijd (v)liegt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
663 In toegedekte beerputten,
Klaar om te vluchten.
Waar zijn de geluiden heen?
In de doofpot gestopt.
In de kiem gesmoord …
Waar zijn de jaren heen?
Verdwenen in de rimpels,
De voren van een doorploegd leven.
De tijd vliegt … de tijd liegt ……
Op de tochten (deel III)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 Oefeningen in stilte,
zaaien, maaien, plukken,
steeds niet op de vlucht,
voor het vluchtend labyrint,
steeds wel in de houding,
voor het behoudend strijdtoneel,
en wel terdege wat exercities,
en wat grondwettelijk heden,
en wat jubelkreten, Amen.
in U de Ja en Amen.…
Over een nieuw begin
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
495 Verlangen sloeg neer in weke aarde
toen hij ging langs het smalle pad
een vlucht van wilde ganzen
zocht verre overzijden.
Ruimte zon en wind in korte vlagen
schreven een nieuw begin in hem.…
decibellen draaien me al dol
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.325 ik wil het stil
ontbreken van lawaai
is niet genoeg
herrie irriteert
me mateloos, begint
ook veel te vroeg
een paar uur
rust is mij gegund na
het sluiten van de kroeg
ik houd het niet
meer vol, decibellen
draaien me al dol
vlieg naar lagen
die steeds moeilijker
de tonen kunnen dragen
vlucht naar een tekort
aan lucht, hier…
winter blues
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
573 het uitzicht is een
lege plek voor goden
getooid met oude veren
de lippen van perkament
ze kijken in de verte
zonder vooruit te komen
geen vlinder of zwaluw-
vlucht gezien
op deze gebroken avond
boven bevroren bomen
als verzachting voor het leed
zingt een engel winterblues
niet de bloemen maar
het ijs niet het glas maar
de…
Stilte
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
254 de stilte was
geladen met
plakkerige
spinragdraden
een net als
spinnenweb
met de spin
er midden in
geen onzichtbare
trekdraad die
verraadt dat
de spin even
ander leven eet
zoals vliegende
soortgenoten
die ongenood
wat wilden rusten
na lange vluchten
zij zagen hun
gastheer naderen
die soepel lege
tafeltjes vermeed…
diepe trage vleugelslag
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
314 het is de zware vlucht van de zeegier
die diepe trage vleugelslag
hij weet dat de zee groot is
groter dan het leven
onverschrokken schreeuwt hij de wereld
van lichtgeraakte goden toe
zeegeraas smoort zijn zachte
sissende geluid
als in een meditatieve bespiegeling
hangt hij soms stil in de lucht
hij weet dat de zee groot is
groter…
Heimwee
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
833 Voor het eerst alleen
van huis weg
voelt zij zich raar
niet te verklaren
en vlucht verloren
naar het verlaten strand
Tranen vallen
als regendruppels,
door natte wimpers
kijkt ze wazig
naar de stoeiende zee
Dansende golven
dagen haar uit
hun zwierig spel
met hen te spelen
De verre einder
en het watergeruis
verzachten de pijn
van…
zoeken
netgedicht
2.3 met 19 stemmen
1.363 Ik wou dat ik kon komen
bij bomen die zacht dromen
op de adem van mijn ogen
en daar waar ik zou mogen
zou ik langs bladeren stromen
Ik wou dat ik kon vluchten
naar zelf gedachte luchten
waar nog mensen leven
die door hun denken zweven
door zacht een woord te zuchten
Nu moet ik alles vinden
in het land van helse winden
en mensen die…
Allerzielen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.947 zo vormloos vluchten
de grijze vegen
met de nevel regen
de graven zuchten
dempen droeve woorden
die fluisteren rond
witte bloemen grond
langs stenen boorden
het water spat rozetten
de chrysanten bloeien
de cijferjaren zetten
stiltes aan het bloeden
die blijven kwetsen
al hebben arduinen
geen doornen
die de aanraking
verhoeden…
Mijn God, waar ben je?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
998 mijn verdriet
omdat je niet bestaat
want in welke wereld
is het dat het zo gaat
Diepe pijn vanuit mijn hart
kerft in ons leven
omdat het zichtbaar is
dat jij ons niets kan geven
Niet meer dan als zijnde lucht
geschreven in mooie woorden
die wij allen wilde horen
maar die ons niet bekoorden
Godverdomme, alles was dus schijn
een vlucht…
MH 17 rampvlucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Herdenking ramzalige vlucht
Vandaag 10 jaar geleden
Verloren 298 onschuldige mensen hun leven
Onder hen waren ook kinderen
Hun dierbaren die achter bleven
Hun harten werden gebroken en zullen nooit meer helen
Door de wreedheid van deze misdaad
Laten wij hen die stierven en hun dierbaren die achterbleven nooit vergeten.
Sterkte!…
Nooit meer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.314 Onze avonden zijn voorbij
er is alleen nog een lange vlucht naar huis
De laatste aanraking in de vroege ochtend
is voorgoed voorbij
Ik wil je nog één keer vasthouden
maar het zal nooit meer hetzelfde zijn
Je wacht en weet niets meer te zeggen
het is tijd voor mij om te gaan
Je hoeft niets meer te zeggen
omdat we 't altijd zullen weten
We…
Herfst op het strand
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
2.097 Hoge golven
Snijdende wind
Tranende ogen
In mijn mond, mint
Koude handen
In mijn ogen zand
Een grijs gevoel
In dit koude land
Paarse lippen
Rood zijn mijn wangen
Ai Ai Kapitein
Een gloed van verlangen
Was het maar altijd zomer
Op het strand
Zodat je soms even kon vluchten van dit koude land
Aan zee…
Taal
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
1.874 Dieper weg vlucht ik
dodelijk gewond
als een steppewolf huilend.…
woest gebaar
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.600 met een woest gebaar
veeg ik mijn tranen weg
het maakt jou niet uit
wat ik nog tegen je zeg
jouw plan was al klaar
lang voor ik het wist
man oh man
wat heb ik me vergist
ik dacht dat wij
altijd samen zouden zijn
en nu dat niet zo is
doet het verdomde pijn
ga maar, vlucht
ga maar naar die ander heen
ik hoef jou niet meer
ik blijf…
Ontplooi
netgedicht
4.3 met 44 stemmen
1.193 leiders genieten zuchten
en
vluchten in hun uitverkoren
blinde uitkijktoren
pluche zetel van de macht
maar daar sterven baby’s
voor geboren
geïnfecteerd door hebzucht
virus der rijke landen
spreken mooi ingevroren geplooide
woorden
schrijf zing dicht warm
omarm !
en
ooit zal mooi ontplooien.…
Wachten in de winter
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.348 Het is geen vlucht maar een gebaar
van de winter en zijn
tijdloze geduld.
Langzaam ontwaar ik
zijn mantel en is
de lucht weer het gordijn
waarachter hij graag zijn roeping viert.
En ik kijk toe en voel de kou
van de twijfels
die ik zal delen
met wie zijn eigen winter
steeds vergeet.…