4214 resultaten.
vandalen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
2.367 Ze rukten zerken uit de grond,
maakten putten, waar een kruisbeeld stond.
De graven werden beklad,
de bloemstukken gejat.
Struiken werden uitgetrokken,
en voor zij vertrokken,
zijn ze nog een kapelletje binnengedrongen,
om de sarcofaag te onteren.
Wie doet nu zo iets, wat is er in hen verwrongen?
Hebben ze geen eerbied om te eren?…
AARDBEVING
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.312 (Kobe/Japan 1995)
Door een van onverwachte herkomst
wilde vleugelslag bewogen
golft de gekleurde hemel
van midden januari
Het licht is zwart
het duistere is licht
vanuit een verte
roepen zachte stemmen
Het is vanuit de grond
dat trillingen
de aarde…
Oversteken naar Liesbeth
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.920 Want ik wilde met je leven,
maar stierf zacht hier op de grond.…
Vechten om een stukje brood
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
1.675 Ik zag vandaag twee kindsoldaatjes
vechtend om een stukje brood
toen kwamen daar de mansoldaten
en schoten beide kinderen dood
Het stukje brood nog in hun handjes
en hun geweren op de grond
de kinderen met gaten in hun kleren
en bloed dat sijpelde uit hun mond
Ze waren opgevoed om te vechten
maar het brood dat was ze niet gegund
ze vochten…
ALS NOVEMBER IS GEKOMEN
poëzie
3.8 met 24 stemmen
6.264 -
Om de glorie, hun ontnomen,
In de mist te schreien staan,
Als november is gekomen,
En de takken traan op traan
Op de vochte grond doen stromen,
Waar de bladerkens vergaan
Na hun goude' oktoberdromen
En hun korte vrijheidswaan -
Als november is gekomen ...
----------------------------------
uit: Laatste verzen (1923)…
Liefde en zo
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.302 Ik haal met liefde alle aardappelen
één voor één uit de grond.
Voor jou.
Daarvoor heb ik ze ook verbouwd.
Alleen voor jou.
Voor de lange winters. Samen
schillen en bakken met eigen boter.
Weet je nog, dat we dat hadden
afgesproken. En dan slacht ik
er een varken bij. Ook
alleen voor jou.
Maar dat hoeft niet meer.…
onmogelijk
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
965 Vóór mij,
alleen braakliggende gronden
met weemoed verbonden.
De harde aarde
dient omgeploegd,
ik verdien het,
lang genoeg gezwoegd.
Helaas de tijd dringt
Ik schuif uit over grint
Geen houvast meer
De angst komt steeds weer
Hulp is er niet
Alleen tranen van verdriet
Een meehelpende hand
Neen bedankt,
Dat is mijn eigen land.…
modus vivendi
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.277 nu we zelf wat milder zijn
leerden leven met de pijn
en toch vrienden konden blijven
al gebeurt het af en toe
gefrustreerd de hunker moe
diepte in niet te beschrijven
dan de blik hoog want ik weet
de grond word je vlug te heet
vlucht in afstand en stilzwijgen
zie de benu keert niet om
verzamelt kracht uit de zon
om uit zijn as op te…
oorlogskruizen
hartenkreet
4.6 met 18 stemmen
1.610 ik geef het geen naam
het is meer een verstaan
van houtige zuilen
die zijgen in arme grond
ze zouden niet huilen
al welde het traanwater
uit kinderfonteinen
die ouders verstomden
zo volgen mijn ogen
toegeknepen door lijden
herinneringskruizen
rij aan rij
en vrij wilden zij zijn
leven om te leven
maar zij strandden hier
zij aan zij…
suites voor Annemieke LV -de val-
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
587 ogen ten hemel
wakker worden op de grond
pijnlijk achterhoofd
het hoge noorden
langs de lange weg erheen
steeds weer wat nieuws
recessie -
een mooi lang woord voor eb
en de strandjutters
olympische spelen
beklimming tibet-china
beslist op kanon
doen maar niet praten
over de rode loper
staatsbezoek struikelt…
Opkikker
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
1.999 blootsvoets betreden
zuigt drassige grond
gedachten weg van zorgen
later dan het heden
zo hoopvol hupt alweer
jong leven rond de waterplas
waar het als immer ontstond
krioelend in een eierenklont
duizend maal een nieuwe morgen
gaat nu in sprongetjes uiteen
bemoedigd groet ik het grut
met een jubelende teen…
Instinctieve vredigheid!
netgedicht
0.8 met 4 stemmen
511 In alle stilte, kijkt de zon
neer op de aarde, die ontwaakt
fris aanvoelend stralen
Gevoelsmatig verwarmend
felle steken van de zon
dwarrelen neer op de grond
Zonovergoten schijnwerpers
dragen toe tot de pracht
van een lente dag met zon
Lucht gedrevenheid, warme wind
geblazen en meegetrokken
door die enkel schapenwolk!…
Eer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 Een diepe wens tot gronden.
Heer, ik heb U teder.
Als ik begrijp dat er geen bodem is,
Schenk Uw genade neder.
Wel een hel en hemel
Ontvangen een geheel
Dat is slechts een keuze
Eer ik uw Zonen, ieder enkel deel…
herfstbladeren
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.040 Mijn haren in de wind
Mijn gevoel als een kind
Mijn hart dat hier de weg vindt
Wat begon met lege gedachten
Begon te veranderen als de natuur
Met zijn mooie blaadjes op de grond
Drukke zware dagen
Veranderden in lichte en zweverige maanden,
Want alles ging voor de wind
En tijden veranderden snel
Maar het mooie gevoel
Bleef rond mij…
Putteke Winter
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
611 Dit is wat de matten der aarde voelen
in koelen bloede van het weer:
de eenzaamheid der kristallen,
die als een vacht aan de grond vastgroeit
de sneeuwschuivers der viervoetigen,
de snuiten, de poten, de staarten
de aangeslagenheid van het klimaat,
haar vallen, de put in haar ogen
de angst der binnenblijvers
en het glijden der gelukuitbuiters…
vergankelijkheid
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
868 Het is in de grond, het raakt er
het wortelt er aan de beginselen
de kus van de dood, de Maan
die geboorte gaf aan een levenloze woestenij
de Aarde, kringloop van pril geweld en liefde
op een stormen en een blussen
tot het over gaat, in een versleten seizoen
iets houdt er de adem in
op de zijlijn van een woestijn
het wervelt er in een navelstaren…
de juiste weg
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
944 Misschien getracht te zoeken
naar iets wat niet bestond;
misten uitgegooide ankers
steeds de vaste grond.
Drijfzand en verharde wegen
doorkruisen het bestaan.
Probeer m'n hart te volgen
om de juiste weg te gaan!…
Broze vreugde
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
552 Grond, gedeukt, geblust,
horizonnen die vertrekken,
een waterige zon lekt.
Randschrift in heuvels,
brokken gebroken licht,
baanbrekend gedicht.
Grafstenen, rechtop
vervreemding van de doden,
geschreven in de zon.
Slagboom van de geest,
houden dromen niet tegen,
in een vloek of zucht.…
Verjaard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 Een eerste zonnestraal
geeft het naderende voorjaar
zijn eigen koude schaduw
hij, die gewond, maar vol overgave
los moest laten om daardoor toekomst
te derven zag intens verdrietig
kinderlijke woede verschijnen
onwetend dat jaren later
de eerste narcis vrolijk
de laatste vorst weer
uit de grond zou trekken…
Een ronde hoek
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
565 soms is alleen zijn
stiller dan duizend
zwijgende soldaten
die in verstijfde houding
handen
niet ineen kunnen slaan
ben dan een pion
te midden
van roerloze maten
het doet armen en benen
verstrammen
aderen verstoppen
en ooit
hoor ik ver weg
diep in de grond
nog een hart kloppen
naar de ochtendstond
op zoek
*…
Zo lief zij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 Haar ademhaling is nog steeds diep
vervolgt haar onbewuste weg
door het geluid van de ochtend
Hoe lang nog voor zij de ogen opent
haar ontwaken in een geeuw wakker maakt
Een merel doet een liedje na
een specht hakt wurmen uit de grond
de zon wacht tot zij hem openlijk
twintig seconden in het gezicht kijkt
Maar zij draait zich ontspannen…
Het zwart van de aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
672 heb het leven
tot schoven gebonden
zij drogen met wind
weer speelt mijn kind
in de zon net als vroeger
dolt zorgeloos rond
nog staan de stoppels
hun wortels verankerd
maar de grond is verkankerd
door jarenlang roofbouw
op normen en waarden
gespoeld uit het zwart van de aarde
wat rijk groeide en bloeide
oogst nu de vruchten die…
Élysée de liberté
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
484 Bouw geen muren
op fundamenten
door mij afgekeurd
breek wallen af
op gronden die niet deugen
en bouw geen toren
in een diep dal
waar ruimten zijn besloten
plaats mij op een kale berg
waar mijn gezicht
tot de horizon reikt
veranker mijn grondvest
aan sterke rotssteen
bouw daar mijn veste
op onbedorven scheppinggrond
waar nog vrede op…
Het slappe koord
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
562 ik heb er alles aan gedaan
om te blijven staan
op het slappe koord dat leven heet
geboorte en dood verbindt
van baby kind naar de volwassenheid
totdat je de grond weer bereikt
vaak was ik uit balans
maar kon dat met fixeren op
het verre doel weer repareren
zag de rafels in de lijnen komen
wist de realiteit vol met dromen
zou er aan…
Het eerste scheurtje
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
531 het dwarrelde en viel
kwam op de grond terecht
krulde langzaam in verdrogen
nog groen
het eerste blad
de zon had weinig mededogen
zelfs volmaaktheid
had zijn grenzen
het verval kwam onverwacht
het eerste scheurtje
dan een barst
de structurele fouten
wat liefde lijmen kon
liet langzaam los
twee kale bomen in het bos…
de smaak van aarde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 als de stilte van de wind
je heeft gegrepen
een ongekende vogel
uit het beeld verdwijnt
als je oren je ogen niet meer volgen
wat verborgen zit
haar rijkdom openspreidt
keer je dan je laarzen
draai je dan je rug
maak je van je stappen
een opgeblazen brug
of laat je je verdrinken
in de diepte van de lucht
in de vluchtigheid van grond…
TELEURSTELLING
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
903 Verderop
valt een man
door de bladeren van de bomen
In scherven ligt hij op de grond.
Ik step er omheen
Een gevallen engel
is gebleken.…
De trots verdronk
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
471 de jacht naar grond
heeft bergen
hun bomen gekost
waar wouden
domineerden dekt humus
nu de kale rots
het vergeten dorpje
in het dal deelde al snel
de mooiste vergezichten
tot de regens kwamen
en de aarde losliet
glijdend in haar vrije val
de trots verdronk
van generaties leven die wel
in wortels zijn blijven steken…
vriendin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
574 haar hand op mij
mijn hand op haar,
de ander houdt een kaars
de hemelbaar van duizenden gelovigen
in één - en wij samen -
onze tranen wassen stap voor stap
tot het gewicht van een ster
de aarde raakt
en zacht als in mijn eerstgeboren uur
geef ik me bloot
daar, op de grond van oude tijden
ligt geen grens meer, tussen
leven en
mijn…
Tentoonstelling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
531 Het begint in het wonderlijke dorp
de vlucht van de vogel leidt de parade
Op de grond een processie van geel
weg naar het blauw van een vrouw
met gedachten aan Pisa en Siena
Maanstad wacht als een schip op het tij
tovenaarsleerlingen zwaaien uit
behouden vaart naar een vreemde stad
Ver weg door een onbekend land
varen zeilschepen mee met…