3063 resultaten.
Dood, jij rijpt
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
578 Mag ik jouw zinnen rijpen
zoals je schoot mij kan bevrijden
van lusten ongerijmd
met ingelijste metaforen
jou berijden nachten lang
door het woud waarheen ik ga
is het duister slechts mijn licht
en sterf ik eer ik voor je sta
maar ‘k moet de dood nog baren
in scheuten pijn vanachter
hemd en rok, toch bewaar
ik in dit leven
jouw laatste…
Hoefslag,
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
523 Alleen in duistere nacht
weerklinken vermetele
paarden , die de helse
vonken slaan uit de met
goud beslagen hoeven,
die als vuurstenen zijn
gehangen aan dat
vermaledijde uur en
alles wat er in dat tij
is beweend, drijft het
scherpe bit me in die
galop te wanen, gezadeld
achter de fiere manen
van het ochtendgloren, in de
beugels…
Rond de watertoren
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
539 Naakt hangt het gras te weken
in de azijn van de vroege morgen
het leven zwijgt rondom de burcht
waar ’t geharnaste sterven
zich ontbindt van zorg en waar wind
nog de namen spreekt van hen
die in het amen zijn gepredikt
samen met het duister
verdwijnt het spel waarin
ik me heb genacht en ik weet
mij dat deze nieuwe adem
mijn vlucht…
Niemandsland
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
699 niemand op je wacht
in de door God vergeten stilte
van alweer een hopeloze nacht
wend je niet af van de horizon
en de dromen die niet reizen
bedenk opnieuw waarom 't begon
je hoeft niets meer te bewijzen
het poppenspel gaat niet om goud
schrijf het maar van je af, ik luister
zonder dromen word je snel oud
er is zoveel licht nog in het duister…
Tot de zonnewende
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
463 er waait onrust
in de bomen
bladeren krijgen geen respijt
jachtig strijdt
het licht met donker
in deze vreemde tijd
mensen zoeken warmte
bij een gezellig vuur
verjagen kou tot in het late uur
deuren en gesloten luiken
houden magie en geesten
uit het duister buiten
die ‘s nachts feesten
tot de zonnewende als licht
zijn krachten…
Een triomf
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
489 in het duister van een
stille doorwaakte nacht
verloor de straffe winter
zijn laatste beetje kracht
een mens vocht
in een aardse zucht
triomfeert weer, bloost leven
in de morgenlucht
een sterke schouder
draagt wiekjes fijn besnaard
naar een kersenroze
bloesemrijke boomgaard
het licht tekent zijn glans
over het schaduwblad
de…
Zelfportret
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
665 De duistere schim is vogelvrij
bestaat bij de gratie van het licht
schaduwen leven weerloos
in het schijnsel van een bron
Gekneveld aan vaste vormen
die traag over vlakken trekken
een wolk lost ze voor even op
totdat de wind ze weer wekt
Grillig lentegras voert mij mee
als een kwetsbare afdruk
en als een vertaling van een gloed
Met…
Licht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
457 Uit het duister,
een vertraagde reactie
vanuit de oude tijd,
de blik vooruit.
Hoe lichter je bent,
hoe sneller je gaat.
En ik vind het mijn plicht,
zolang het niet schaadt,
wat licht te zaaien
voor wie het verstaat.
De snelheidslimiet is
299.792.458
meter per seconde.
Het is niet alleen een goed idee,
het is de wet!…
Het laatste Uur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
697 Tussen licht en duister
loopt een schemergrens.
Hoorbaar, in zacht gefluister
van ieder mens.
Jij goed, jij slecht,
drager van schuld.
Jij fout, jij recht,
in onschuld gehuld.
Bevroren prikkeldraad,
ommuurde waarheid.
De laatste dageraad
die licht en donker scheidt.
Op de dag der wrake
is angst een voorteken.…
Over bergen en door dalen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.398 Ik zal het licht zien in de
duister, ik zal de stormen ook
trotseren en zal mijn armen heffen
om vloedgolven te keren.
Dat is de weg die ik zal gaan
want ik wil niet langer dwalen
ik wil alleen de bergen zien en
niet meer die diepe dalen.
Dan zal 't geluk met me zijn
en zal ik lachen in de nacht!…
Oplevende natuur
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
496 Lucht bezwangerd van licht
in stralende ochtendkleuren
waar duister der nacht zwicht
tussen droom en dagelijks gebeuren.
Nevel over vergezicht tot wouden
parelen over velden van smaragd
landerijen die daglicht trouwden
zon als bruid die vriendelijk lacht.…
Zwarte bloemen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
573 nog groeien ze
de zwarte bloemen
van de nacht
ze komen onverwacht
ronden rood en openen
verdriet in pijn en dood
wortels uit verleden
voeden beelden in het heden
maar bloeien doen ze niet
in opkomend licht
verkleuren ze
realiteit brengt geuren terug
ze stralen warmte
van de zon in het
reiken naar de hemel
waar vroeger
duister…
hoe weinig
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
495 in de slagregen van stilte
waar alles en niks gezegd wordt
en het bange hart ontbindt
verandert de dag in de nacht
waar de dood verborgen ligt
achter een ijzige bries
zing je los van het gulzige duister
laat de nacht oplichten als de dag
hoe weinig is nodig om alles te verliezen
keer terug naar het lege papier
vind de taal van de liefde…
Gedichten schrijven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
446 Gedichten schrijven
is tasten in het duister
zodat het ongekend geheim
dichters kan bereiken.
Zo wordt de brug geslagen.
Zo gaat het licht weer aan.
Niemand heeft geschreven.
Niemand heeft gesproken.
Niemand spreekt.
Niemand sprak.
Liefde zwijgt.…
Zo 't gaat
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
490 Vertel mij niet waar jaren zijn gebleven
Vertel mij niet hoeveel het zijn
Allen passeerden ze in mijn leven
Ze kwamen lopend en gingen met de trein
Ik hoef niet onthouden wat ze brachten
Niet dagelijks leven met hun pijn
Sommigen waren als duistere nachten
Anderen waren volop zonneschijn
Onthoud de dagen dat we lachten
Dansend door het…
Overwegen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
705 Laat het er nooit van komen
Nooit gebeuren
Dat ik geen licht meer zie
Op mijn pad
Verdwaald ben in het duister
Zonder kleuren
Het zoeken meer dan zat
Mijn bed blijft kleven
Aan mijn rug
Dag in, dag uit
Hetzelfde blijkt
Een lijf dat hapert
Stram en stug
Mijn energie niet verder rijkt
Laat het niet komen
Niet gebeuren
Dat de toekomst…
Simpele vriend
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
897 Het zoete duistere wenkt me
ik laat je gaan in mijn verdriet
simpele vriend
het gebeurt nu slechts in brieven
ondanks de weemoed in jouw ogen.…
Wat draagt ons?
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
686 Wat draagt ons door de dagen, vult de uren
met licht of duister, vreugde of verdriet?
Zijn het de uitgestoken handen, warme vuren
of is het toch dit alles ook weer niet?
Is er wel iets dat heimwee kan genezen
wanneer de ziel haar oorsprong niet meer ziet?…
Verlaten gevoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
492 Mijn ziel geklemd, verminkt,
in eenzaamheid, pijn
Die als duister en nacht
verenigd zijn
Mijn ogen-meren
door tranen overspoeld,
omringd door
eenzaam land.
Tussen zwarte muren,
huist mijn bloeddoorlopen hart.
Gedoofd van alle vuur,
ten prooi aan pijn en smart.…
Huismoeders
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
686 een vleermuiscollectief komt uit de kerk
de avond valt, lantarens schijnen zacht
maar huismoeders* zijn nergens op bedacht
zij zien alleen het licht in ’t duister zwerk
hun dansgeruis zal elke vampier horen
die hebben echt geen oog voor felle kleuren
in vlindervallen lopen zal ze niet gebeuren
want vleermuizen die jagen met hun oren
al…
Portret van de avond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Ben jij degene die ik voor ogen heb
nu ik mij voorbereid op het eenzaamste duister.
Portret van de avond, jouw ogen zijn zwart.…
Macho #uno
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
538 Zie ook het gave, weldoordachte, humorvolle, bol van ironie staande, schertsende supersnelsonnet van Theo Danes dat vandaag onze site siert, vormt mijn inspiratiebron voor onderstaand gedachtenspinsel
En dan die feestjes van die hoogbejaarde
Met Marokkaanse sloeries
in het duister
Nog hoort men langs zijn doodskist het gefluister
Dat…
Vluggertje
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
2.437 haar verslaafde, zij is mijn cult
ik bespeel haar met mijn handen
voorzichtig strelende vingertippen
ze hangt me vurig aan de lippen
tot ik haar ademtocht voel branden
ik trek haar bedachtzaam naar me toe
genietend van haar zachte fluister
zwevend van geluksgevoel
maar na tien minuten ben ik haar moe
verlang ik terug naar ‘t koele duister…
Als de avond valt
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.149 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen
zich drenken
in het bloed van
de vergane dag
de zee
het wellen van
haar golven
langzaam
laat vervagen
in ‘n verstarde lach
en als de wind
haar wisp’ren
niet meer door
de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
zijn deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn…
Windstil
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.347 Windstil, een zon die straalt
Kalm water, groen gefluister
Net of alles 'n beetje draalt
Wachten op stemmen in 't duister
Als de zon dan langzaam zakt
En lange schaduwen gaat trekken
De schemering je emoties pakt
Je geest zich aan de horizon wil strekken
Dan pas is alles tijdloos
Los van elke bestemming
Lijken dilemma's belangeloos…
Nacht
netgedicht
3.0 met 28 stemmen
5.082 De nacht
is een broeierige deken
over blote schouders
lippen verglijden
in een lispelend duister
Vingertoppenfluisterend
wind ik koele doeken
om je krommende wervels
Ik tel
De wind fluit liedjes
want vannacht
komt ze
ook bij jou langs
en dan,
in een vleug
door een kier
Achter het,
voor boze mannen gesloten, raam
zal ze…
Gevangen N ......
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
690 Mijn mond sprakeloos
klanken verloren
tussen licht en duister
laten zinnen zweven
zoeken een weg
naar het onbereikbare
de wil om te aanvaarden
dwaalt doelloos
door wanhopige gedachten
naar het zijspoor
verduisteren het zicht
op de toekomst
waar gevleugelde
woorden samenkomen
in het opnieuw
ontdekken van het heden…
Mooi
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.415 Het is als de zon die opkomt
En van het grasperk van mijn ziel
Wordt al het duister weggeveegd
En alles ontwaakt.
In het lover zingt de eerste vogel
En een bries vertelt me een vreemd verhaal
Over stilte en over vriendschap en
Over ijs dat kraakt.…
Zo graag wil ik....
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
3.417 Zo graag wil ik je warmte geven,
een schouder rust, wat vrolijkheid,
maar 't blijft nog duister in je leven
en dit misschien een hele tijd...
En dit verlamt me in mijn pogen
om naast je in die kou te staan -
geen lichtend spoor meer in je ogen,
en alle vriendschap lijkt vergaan.…
Het lied van de nacht
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
921 Laat mij het lied zijn van de nacht
De duistere klanken van de aarde
De kille pijn, de stille kracht
Weinig zicht maar zoveel waarde
De dood is zachter dan het leven
Puur volmaakte rust en pijn
Laat mij de stille klanken geven
Van wie ik ben, wie ik wil zijn
Het licht verblindt mijn tere ogen
Het land des duivels voelt volmaakt…