6776 resultaten.
Lieve Critici
gedicht
4.7 met 3 stemmen
14.140 Melanoma, vroeg ik droog.
Zo ja, dan leef ik nu nog maar
hoogstens een paar jaar.
Zo nee, dan ook een paar.
Van zijnd naar bijna niet meer zijnde
kijk ik met voldoening naar
het einde van mijn einde.
Hoewel, een enkele keer
denk ik toch
Dit nog. Dat nog.
Dit misschien nooit meer.
-------------------------
uit: 'Daar' (2011).…
de uitgeschilderde rots
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
505 in hoop verzucht verzet ik mijn
schreden en inhaleer het offer
dat mijn adem draagt op waarden
van gekrenkt papier, het heden lijkt
voortvluchtig als de tijd mijn
smeken vertraagt
ik zoek in de uren van droge
prielen en graaf het refrein
in het gras van donker aarde terwijl
de einder vlucht op het teken
van de ondergaande zon
het kluchtig…
De Schepping 2
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
449 Genesis 1 - 6:8
Het water stond tot aan het dak
De golven liepen hoog
Ze rolden van het oppervlak
Tot in de hemelboog
En Jahweh ging weer aan het werk
Dit keer met pomp, al gauw
Verdween het water uit het zwerk
De Hemel kleurde blauw
Beneden was het nog wel nat
Maar boven lekker droog
En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad
’t Is netjes…
Ik zie de was in gedachten weer hangen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
606 De was werd even schoon,
even droog maar was qua lucht
vele malen geuriger dan ooit
in een flesje gevangen kan worden!
Nostalgische was!…
En de zee was niet meer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
643 De houten zee schep ik in blikken emmers
drenkelingen worden eruit gezeefd
sloepen en boeien werp ik terug
op de door eb schoongespoelde bodem
een zwoele bries blaast de kleuren droog
dolle meeuwen storten zich
op een zeekaart zonder water
duinen en dijken kijken werkloos toe
in het stuifzand dolen de schippers
er valt vers licht op eeuwenoude…
Merel
gedicht
3.3 met 3 stemmen
4.003 op een dag zo licht en zo hoog
aan de hemel dat je denkt, er is
geen reden om binnen te blijven
en te gaan twijfelen, tekent
met een droge tik van de tijd
een ster in het venster de
helderst denkbare nacht
en een merel in het gras
een vogel voor de kat
plots zit er een barst in ons
geheugenverlies, het huis waarin
wij verloren gewoond waren…
Het zand onder onze voeten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 Fossiele schelpdieren drogen op het strand.
Galop in kalkstenen lasso's.
Ik heb ze eerder gezien. Bij jou, glanzend
in de graal van de filosofen.
Tunnels naar het huis van de verbeelding,
spiegels van de zoektocht.
Kijk mijn vriend, dat wat we gemeen hebben,
is wat we ontberen.…
de aarde onder je voeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 herkent
het zand dat kruipt
tussen je tenen
spat omhoog
tegen je benen
wat vuil gaf
maar opdroogt
valt stoffig af
het veen
altijd koud en nat
optrekkend vochtig
om je heen
zompig bruin wat
bij Dollardklei
weer anders is
niet te doen
die plakt met kilo's
aan je schoen
klonten blijven
aan je vingers hangen
laten niet los
verstijven
drogen…
Pointing to the skies
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
713 Ik zie het leven door heel andere ogen
Je afscheidsrede vond ik prachtig hoor
Het ne me quitte pas, het jongenskoor
Abide with me, het was heel ingetogen
Ik zou mijn lief je tranen willen drogen
Ontsluit je hart en ziel, leen me je oor
Nu ik het voertuig van mijn geest verloor
Kom ik in vlinders op je toegevlogen
Dans ik in goudvonk boven…
Op de boot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
579 Je bloemen van de uitvaart,
verjaard, geurden nu als een wildboeket,
en dreven na
droge rozeblaadjes, takjes mochten met je mee
oplossen in de zee tot fijnste stof.…
Zon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Een lichte wind maakt
het wat koeler,
maar het is droog.
Zon, je geeft zoveel
warmte en liefde,
kom maar door
de wolken heen.
Wij zitten allen in
moeilijke tijden we
hebben toch je warmte
nodig.
Met open armen
zullen we je ontvangen.
Een dag zonder jouw
licht is gewoon zo
somber.…
wanneer jij gaat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 het lood
met verlangen naar verlossing
nog in de uitademing
tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar jouw ziel is uitgeweken
en de ademende toekomst
reeds vroegtijdig is verbeurd:
WIJ voelen ons als wezen
de aangereikte witte linten
kunnen tranen niet drogen…
De spinnen
gedicht
3.8 met 4 stemmen
3.501 warme waaien in
de holtes van een struik, zo is
het weven ingewikkeld voor
de domme prooien die hun lijf
en vleugels op de lijm beproeven,
huiverend de koudste
opperklem voorvoelend; zonder
één geluid verschijnt de spin,
het dodelijk geruis van een blad
stijgt op als een applausje uit
het muffe spookhuis van de struik;
de doden drogen…
Ontsproten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Lopend door de vlakte
mijn wol onder de arm
met wind door de oren
waar de ogen niet stuiten
lezend door de woorden
mijn ziel zelfs bij de hand
met letters door de ogen
waar mijn geest kan gaan
leven is er nog ongekend
gewortelde starre staken
in weer en wind bewogen
mijn passen doen stokken
prozaische droge indruk
stille bronnen in…
pas in het laatste boek
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
819 je hebt me nooit
de boeken kunnen
geven die vertelden
van je leven
ik vond ze in de kast
merkwaardig was dat ik
alleen in het laatste
stuk jouw handschrift las
er was geen voorwoord
of een epiloog slechts
feiten door de jaren je
commentaar was kort en droog
ieder heeft geschreven
geboorte jeugd en vreugd
maar jij bent…
Blauwe ogen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
513 Twee diepblauwe ogen neem ik met me mee
Ik kwam ze zomaar tegen, aan de rand van de zee
Tijdens voetje baden met mijn kuiten nog droog
Terwijl ik voor een mooie schelp diep voorover boog
Blij met het kleinood bewoog ik omhoog
En dacht dat mijn zicht mij beloog en bedroog
Een veel te mooie man met twee veel te blauwe ogen
Staarde mij…
Ben er!
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Droog, het verlossende bericht.
Het stiekem toch blijven stilstaan
Voelt als schuld aan het voorbijgaan,
Want op uitzwaaien rust taboe,
Omkijken verklaart schaamte;
Het afscheid onzichtbaar gemaakt,
Moeten we opnieuw uitvinden.
Omkeren is wat er opkomt,
Geconfronteerd met de kus en
De hand op de arm die uitbleef.…
Cees van der Velden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
435 Het gaat vandaag om snelheid en vermogen
en water, water, godvergeten water,
gespetter, -pieter, -pater en geklater
en tegenstanders om weer af te drogen
Dat waterracen is zijn pakkie-an,
zijn snelheid is als die van kruisraketjes,
zijn powerboat een pakje sigaretjes,
want Cap’tain Cees is de Marlboro-man
Van welke kant je ’t ook bekijkt…
Aorta
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
616 Europa's levensaêr der binnenvaart
Raakt middenin de vaargeul straks gedempt
De doorvaart wekenlang opnieuw gestremd
In Rotterdam wordt staal noch graan vergaard
In Noordzee of het Scheveningse bad
Kan men naast zeehond potvis en dolfijn
Ook met een zeester zielsgelukkig zijn
Droog is Cadzand, Kijkduin en Hellegat
Smeer dus uw keel en…
Huisje aan zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Jouw doekjes zijn allang droog
maar ik laat ze rustig wapperen
dan gebeurt er tenminste iets
op deze uitgestorven plek
Jij zit maar voor je uit te kijken
en neemt af en toe een duik
Daarna dep je voorzichtig
de haartjes op je schedel
In de bar vond ik je leuker
al zat je wel op te scheppen
over jouw huisje en het strand
helemaal voor…
Februari
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
657 gestreden
Gelukkig keert het tij
Wees welkom februari
Wees welkom nieuwer licht
Vaarwel voor januari
Die deur gaat lekker dicht
De nieuwe maand komt binnen
De kortste van het jaar
Tijd om ons te bezinnen
Het piekeren is klaar
Tijd voor een nieuwe lente
Voor zon en regenboog
Betaald is alle rente
Na regen wordt het droog…
Tranen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
605 Daarom pak elke kans wanneer die zich biedt,
om tranen te drogen die een ander niet ziet.
Dan wordt elke nieuwe dag.
een dag waarin men zijn eigen geluk vinden mag.…
Mijn papa in gedachten
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
381 Ik adem dankzij jou
Een leven in zonder jou
Jij gaf mij voorwaardelijke onvoorwaardelijkheid
Mijn ziel weerspiegelde bij elke blik
Een niet te verteren pijn
Onzichtbaar liep ik langs jouw lijn
Op zoek naar de hand vol intimiteit
Droge ogen vingen mij
Doordrenkt met bittere werkelijkheid
Niet meer ben jij wie je bent
Al zit je diep…
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Drink niet uit de oceaan, of de zee,
de struik bij pa verhongert van de dorst;
op haar smalle hals zweert een droge korst,
de warme zomer zit tot nu niet mee.
Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.…
Als ik één dag...
hartenkreet
5.0 met 13 stemmen
1.247 Dan zou ik
alle tranen drogen,
Naar ziekenhuizen gaan
En zeggen: Kom,
Je bent weer beter
en kan weer naar huis gaan
Als ik één dag
God zou mogen zijn...
Dan gaf ik de hele dag
aan ieder zonneschijn
Ik strooide overal
mijn liefde...
Een lach
op ieders' gezicht,
want nu is onze wereld
helemaal ontwricht...…
Lange Poten
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.295 Hij klom omhoog,
langs schoen en
pijpen, naar zijn
hoofd, en kriebelde
toen aan zijn oog
en vroeg: is het
hierboven droog?
De spin, zei aan
de langepotenman
dat hij
de weg kwijt was
en dat hij met
zijn lange poten
Op Lange Poten was.
Ik zoek
Korte Poten zei
de Spin...…
ach, huil maar niet
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
3.065 Toe
lach
mijn vriend
richt je koppie op, omhoog
en voel de zon
je hart verwarmen
toe, veeg je tranen droog.…
vlindervlucht 1965
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.282 Is of ik proeven kan
de kale rijst met zout
en suiker op het droge brood
Voel de armoe-spanning sfeer
de tocht, de kille koude
moordenaar van het kind.
Hoor ik de overslaande vaderstem
dat ik moet kiezen tussen haar en hem.
Ik blijf bij haar, zij huilt, zij wint.
Een rilling door mijn vlinderlijf
doet mijn vleugels sneller gaan.…
vrienden schenken liefde
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
4.434 in diepduistere dagen
momenten vol vragen
omhelst vriendschap in dit leven
haar warmte om jou heen
genegenheid en hoop
verbondenheid in troost
vrienden drogen tranen
lopen de weg samen
een weg vol pijn en verdriet
verdwijnen zal hij niet
laat hun liefde je leiden
naar het einde der tijden
waar de maan omgeven door sterren
haar licht…
Podiumparket
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.328 dan
komt de monoloog
naar voren, zet zich
en staren vele ogen
hun monden open
zo klinkt de luister
soms onderbroken
en kucht de stemming
zich vervelend droog
want de podiumparkiet
kwettert zijn verdriet
soms gezwemel
naar de sterren in de hemel
zijn gebeden
uit een ver verleden
worden hier nooit verhoord
enkel verstrooid aanhoord…