2287 resultaten.
Tijdbom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 (dapper)
Versteend tussen tijden
lange periodes van voorbij
ligt waarheid van ons
leven verborgen
Een ijs-traan stuitert op
ellenlange weg, om vervolgens
in de meest schitterende ijskristallen
uiteen te vallen
Tijd verdient alle aandacht
om maar niet verloren te gaan
Als een tijdbom
smelten die kappen gestaag; zeker
als een paal…
Tijd en ruimte?
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
526 tenminste
als men de voortekens leest
ontdaan door de lege ruimten
van de tijd
nog onwetend waar de reis
eindigt of begint,
de toekomst
diep verborgen
in zijn binnenste
rolt de mens zijn eigen loper uit.…
Het Raam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
694 Verborgen achter blonde haren
een longdrinkglas tussen de lippen
zat ze roerloos op haar stoel
verzonken in stille gedachten
naar een onzichtbaar iets te staren
de as van haar sigaret te tippen
haar ogen zoekend naar gevoel
een hulpeloos wanhopig wachten.…
LEVENSMOED
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
456 Ik heb geleerd om te vertrouwen
Gevoeld wat wantrouw met je doet
Geduld betracht om op te bouwen
Ontdekt wat nooit eerder werd vermoed
Gevonden wat lang was verborgen
Gezien wat mij ooit heeft verblind
Los gelaten, al mijn zorgen
Ontdekt hoe belangrijk ik dit vind
Ik heb geleerd te kunnen geven
Zonder verwachting voor iets terug
Leven…
Chemisch verlangen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 een pulserend strand
in een neon verlichte hemel
maan en golven slijpen
verborgen gedachten
door de nacht geroken
verlaten wij opnieuw
deze warme progressie onder de sterren
chaos ritme en muziek
penetreren overal om ons heen
fragmenten verdelen
als vuurwerk
de film achter gesloten ogen
langzaam dwalen we af
naar dit bezinksel…
Nachtlied.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
459 Even klop je aan bij mijn 'ziele-poort',
die uit parelmoeren dauw is gemaakt
en waarvan haar vensters open staan
om met het lied van levens-liefde
de stilte van de nacht in te dansen,
terwijl de vlammen van smeulend vuur,
verborgen onder as, opflakkeren
nadat vergeten intieme zachtheid
speels wordt aangewakkerd
en de nachtzijde een draad vormt…
Dode wortels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
569 tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen
het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van
weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei
men draagt het mee
over de horizon heen
zonder…
Zoektocht langs een rivier
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 Een ijsvogel vloog in het blauw voorbij
met een vis in zijn bek, opgeschrikt
een forel plukte een vlieg uit de lucht
viel in een cirkel van golvend water
voor toeschouwers aan de kant
Een vlinder met vier gekleurde ringen
vlinders in blauw met zwarte vlekken
De bron bleef niet te vinden, maar
misschien dat in een volgend jaar
het verborgene…
Tweetonig winterlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 De ruwe aard is verraderlijk
weggestoken
in valse vormen van schijnheiligheid
worden de ijskoude tonen verborgen
een arglistig zomers gezicht
dient warme, bekorende beelden op
façades vol venijn
hemels toneelspel
chanson zonder zuiverheid
afgestorven handen strekken zich
hulploos naar het voorgespiegelde seizoen
een hunkering naar…
Met een half oog?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
529 van niets te leven dan
van de synthese uit de
winterwarmte van de grond
om in de gerijpte nevels
over te gaan, waaruit de
verborgen zon hem baarde
een schuilplaats onder het
onbeschreven blad, energie geladen
uit eigen kringloop, voorloper
van gedroomde wensen met
een half oog geopend in hun
winterslaap nu nog naakt
en in…
Speels pak ik weer de hand aan van de toekomst
gedicht
4.3 met 6 stemmen
5.571 omdat ik graag de rest vergeten wil
de vingers in de oren en de ogen sluiten
de oren volgestopt met proppen was
een zieke schaduw van mezelf zal zich vertonen
het dennenbos is bruin en niet meer groen
de zon gaat nog mooi onder ‘net een plaatje’
maar de bescherming van de ozon is verdwenen
de kernwapens zitten verborgen…
Soms is er even vrede
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
580 engelenkoren horen;
dat lijkt onmogelijk misschien
maar daartoe zijn we toch geboren
opdat er vrede zonder pijn
en mensen vrij en ongedwongen
elkanders broers en zussen zijn,
en helder van geluk gezongen;
maar 'k weet: vaak is de vrede zoek,
en wacht en wacht ze lang op morgen;
bestaat ze enkel in een boek
of is ze toch in 't hart verborgen…
Geheim
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.872 Gauw, heel gauw komt het uur van onthulling,
als wat hij verborgen heeft wordt ontdekt.
Het brandt in zijn vingers, het geheim
dat als een formule aan het kind trekt.…
Wie is de mol?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
852 Wij leven niet voor niets verborgen,
maar toch proberen jullie mensen,
onze gangen na te gaan.
Wie is de mol?
Vraag het de mollenvanger maar.
Zij willen weten met hoeveel we zijn,
en waar!
Wat wij onbezoldig doen,
is het graven van ondergrondse wegen,
We beluchten weilanden en gazons.
We produceren rulle tuinaarde.…
Hun mystieke ladingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
546 ik heb de polsslag
van het leven
zien vibreren in
de stilte van jouw
magisch realisme
de ingehouden adem
gevoeld van de
explosieve krachten
die jij met machtige
penseelstreken bedwong
in karaktervolle diepte
passeerden ongekende
perspectieven die
hun mystieke ladingen
in schaduwen verborgen
in jouw kleuren
contrasteerden meerdere…
Spin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
990 Vannacht nog
streelde je een koe in India en ik was erbij
terwijl je taart at op Judith's verjaardag
Met andere armen zwom je
naar mij op het eilandje
verborgen in het riet
Ik zag je wel
op het bankje in de boomgaard
van oma en opa een familiegeheim
vertellen aan je zus
ze had de jurk met ruches aan
en was niet…
Vriendentuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 een teken op ons voorhoofd
We delen brood en water
zingen en dansen over koralen
van vriendschap in de tuin
versierd met blikjes en glas
langs paden van zilveren schubben
en schelpen met wonderglans
In de tuin zijn we veilig
voor de bliksemende stormen boven ons
op de zee, hier is geen strijd
wij delen, zingen en dansen
in de verborgen…
Hellend vlak
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
647 ruimschoots werden zij met je gedeeld
je lachte weer, je tanden bloot
gelijk de zon doet na het duister
stralen van vreugde over wat herwonnen was
het voelde als een warme deken
maar ging teloor in zeven weken
de zware dagen keerden weer
opnieuw de vraag; hoe je te helpen
laat toch iemand toe tot in je diepste wezen
wat blijft er toch verborgen…
Valse plooien
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
485 Valse plooien
Tussen plooien van emoties
waarin zorgen waren verborgen
bewoog zacht een sluier heen en weer
zag soms de realiteit niet meer
nam alles goed in ogenschouw
het een en ander glad gestreken
bleef hier en daar een valse vouw
de diepte kreeg ze niet meer glad
de spiegel echter zei het ware
deed me openbaren en ervaren
dat…
Uit mijn boekenkast
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
508 Verborgen in gedichten levend,
kan ik niet langer verhullen,
dat ik als jonge dichter,
geen vrouw kan zijn,
maar man.
Nu pas durf ik ervoor uit te komen,
het verlangen bestond al langer,
Ik kocht nieuwe boekenkast.
Vol met lieve boeken.
Gelukkig begrijp ik allang,
als dichtend bioloog,
dat ik Homo ben.…
Vaccinatiestraat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Ik had deze eenzaamheid nooit verwacht;
dit verdriet, door afstand verborgen,
nu alles op instorten staat.
Maar ik heb ook al bij mezelf overdacht
dat we ooit, eens, misschien al wel morgen,
weer domweg gelukkig zijn, nà de vaccinatiestraat.…
't onzegbare
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
479 het lijkt me een genot
niets te moeten zeggen
en alleen ergens te verblijven
geen woord dat dan over mijn lippen komt
alleen mijn lijf zou het uit kunnen leggen
dat wat ik niet luidop wil laten horen
immers zo veel heb ik al gezegd,
voor nog meer lijk ik verstomd
het laatste is vaak pijn of liefde
(wat is het verschil)
verborgen achter…
De onpersoonlijke dood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
490 mijn wereld
verraden
geslagen en
vastgenageld langs
de krachtlijnen
van golgotha
we zitten heden
in de tuin van eden
waar groei in natuur2
de stikstof van de
huizenbouw zal
neutraliseren
zoals geweren
het geweld waar de
drone de held is van
de onpersoonlijke dood
in de strijd tegen hun
zusters en broeders
om verborgen roots…
De kei
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
462 maar in de
verte nooit
kleiner wordend
in incidentele
schoonmaak
en poets iets
meer opgeglansd
maar altijd indruk
makend aanwezig
in omvang en impact
op de sociale lijn
in zomer kringen
vlogen dromen
op en af maar
ijskoud geelt in de
winterse grijsheid
het kilscherpe
licht van een
volschijnende maan
wij waren meer
van de verborgen…
Verborgen smart is halve smart (1900)
poëzie
3.8 met 45 stemmen
7.777 Ik zal niet droevig klagen,
Dat niemand mij troost in mijn leed;
Juist daarom kan ik het dragen,
Omdat geen mens het weet.
Geen troost, geen mededogen,
Maakt ooit dit hart gezond,
Want zagen nieuwsgierige ogen
De grote, open wond,
En peilden nieuwsgierige handen
Hoe diep die wonden zijn,
Hoe smartelijk zouden ze branden…
Schijnvrede
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
335 De woorden die nooit mochten klinken,
verweven in angst en loyaliteit,
zij schoven jouw pijn in het duister—
verloren, maar levend in verborgen verdriet.
De stilte was een pact,
een mantel om de dader te beschermen,
jij, de zwijger,
verloren in het schaduwspel van gezinsillusies.…
Schaduw van de nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 'Jij wachter op de
morgen houdt je voor
het zonlicht verborgen'.
'Want in de duisternis
van de nacht; daarin
ligt jouw ware kracht'.
Eén lantaarn, één schijnsel
in de duisternis schijnt voor
een liefde, die de ware is.…
De witte Diva
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.114 Zacht, een lied
dat hard klinkt,
tussen de gordijnen die,
als zij gesloten zijn
alles verborgen houden
Zodra zij zich openen,
een magisch gevoel
De witte diva,
steeds een ander persoon
Het lied klinkt zacht
toch sterk
Op de bank,
decors die voorbij schuiven
Veelzijdig, voortbewegend
Haar lied, steeds anders
dansend met of zonder pijn…
archivaris
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.051 de dagen slijt hij in een ver verleden
omgeven door stellages met papier
verborgen in een lusthof vol vertier
z’n godentuin kent geen erfdienstbaarheden
het later komt aan hem voorbijgeschreden
in teksten nog geschreven met de hand
wat vroeger was herhaalt zich haast gênant
de nieuwste paden zijn reeds lang betreden
wat is het leven meer…
Ogenschijnlijk
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.579 Ik heb van God een derde oog gekregen
waarmee ik wonderschone dingen zie
die verborgen in de mens, om t’ even wie
mij weer doen geloven.…