2623 resultaten.
De vlucht
poëzie
3.6 met 11 stemmen
1.909 Gij weet hem wel te vinden
In arbeids schuur,
Waar hij zich als een linde-
Blad drukt aan de muur.
En mocht hij zich verschuilen
In liefde en plicht,
Een kever in rozentuilen
Tussen schaduw en licht,
Gij schudt hem uit de bloemen
Met tedere spot,
Tot hij U zal noemen:
Mijn Heer en mijn God!…
“ Zen-sitive “
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
559 Regen drupt nat op
een kale tak, rilt na,
ervoor was hij nog blad.
Een spinnenweb weegt
sneeuwvlokken, om
het seizoen te vangen.
Roos in kristal, blikt
naar buiten, lijkt
lotgenoten te beklagen.
Knolselderij weegt
zwaarder in naaktheid
dan een mensenhoofd.
Dennenboom staat in
lichterlaaie, de rug
naar z’n natuur gekeerd.…
En toch zal ’t lente worden
poëzie
3.1 met 11 stemmen
2.251 De takken missen blad en bloem:
Daar tussen fluit de wind;
Doch immer zingt het welgezind:
En toch zal ’t lente worden!
Al zijn de velden doods en stil,
Ik blijve welgemoed,
En roep gelijk de vogel doet:
En toch zal ’t lente worden!…
Brandmerk
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 Bloemen bloeien overal
frisse kleuren vouwen
steel en blad soms samen
handen grijs en grauw
sluiten een verbond met nummers
geslagen maar voor altijd naamloos
zij duikt onder
en graaft in het onnozele
waar verval ooit
eigen wetten schreef
letters krassen tijd
waar onbekend rust
en een kaarsje brandt
bloemen bloeien overal…
Als de dood roept
hartenkreet
2.2 met 16 stemmen
2.030 Je vingers glijden door de mijne
Woorden vervagen
Het blad valt
Ik geef je een laatste kus
Je wolk drijft stilletjes voorbij
En laat duisternis achter
Maar jouw sterretje,
Dat blijft
Voor eeuwig
In mijn hart…
Op naakte huid
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
470 *
jouw adem, uitgestoten langs de lente
geurt liefde tussen boom en blad
en valt
in milde streling op mijn naakte huid
waar de zomer bloeit liggen oeverloze lelies
waar wat schaduw kust
rust de tijd in een rivier vol stenen
het water gaat haar weg
en waar ik mijn blozen leg, blinkt de roze
avondgloed…
in mij
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.224 lichtend water
verblindt ogen
blauw gekleurde
open luchten
schijnen helder
stromen vol
lieve woorden
zachte gedachten
klinken stil
door lanen
takken wuiven
bossen vol
groen blad
in de wind
beroeren eenzame
rode wangen
vangen sterren
van dromen
vol verlangen
van een kind
diep verborgen
in mij…
stoffering
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
576 Ik stuur met vaste hand
strofen opgelegd
in een zonnig schrijven
strak geschreven
over lengtes van tijd
letters in openbaar van geur
van papier en inkt
op onbeschreven bladen
in tuimel van vermaak
gelezen onder een oogopslag
in stijl van vermogen
geeft het onderdak
mijn pennenkracht
het neemt je mee
in woord en beeld
in…
tot jij weer bloemen spreekt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
445 wanneer het blad verkleurt,
een einde maakt aan uren
onwetend
wanneer de winter komt en ijs
het slissend likken van golven
tot stilte maant
wanneer een sneeuwjacht het vuur dooft
en de laatste schaduw
van een lange zomer verdwijnt
in een zwijgende zee
verwarmen wij elkaar
tot de levenloze souvenirs
te gronde gaan en jij
weer bloemen…
betreden
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
427 de wind had mijn bloemen afgepakt
geknakt
lagen ze verspreid, in tijdloos
verder dromen
onder versgevallen blad droogde slechts
wat oude aarde
over oude bomen viel het licht fel in een gat
opnieuw geopend door de harde kern
van wat ik ooit verloren had
in de tussentijd van nu vergeef ik al mijn pijn
tot aan de witte draden van het hoge…
Kaalde ruim voor herfsttij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 er zitten
diepe scheuren in de bast
met zwart contrast
door regenval getekend
zijn kruin
heeft hoog gestoken
in het zomers blauw
de groene waas viel gauw
hij kaalde
ruim voor herfsttij
al in de lente stak dood hout
het nieuwe blad voorbij
zijn ringen worden dun
de diepe wortels weker
hoeveel lentes hij nog heeft
dat weet alleen…
Vileine teksten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
530 zie het als antwoord op macabere
zinnen, de daad van een wankele
berg die zich hult in de leegte
van het verlaten landschap
of neem het zoals het sterven zich
verrijkt aan tranen, de geur
van gestold bloed waarvan het
blad nooit liefde heeft gekend
geen profeet schrijft nog nostalgie
op zijdeglans met vileine teksten
zonder oorsprong…
Dromen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 ik heb
dromen
zien komen
en gaan
gedragen door
wolken en
uitwaaiend
tot er niets
meer bewoog
zelfs de wind
zocht de luwte
om te bekomen
van zijn nog
vrijblijvend
betaan
bedekte
het zicht met
blad dat zijn
leven en al
een seizoen
heeft gehad
nu in stilte
bouwt aan
een huis waarin
ook de dood
zich geborgen
en thuis zal…
Haar warme gulheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
520 zie je sporen
op het herfsttapijt
een zacht geritsel als
blad zich weer ter aarde vlijt
hoor je in het
merelfluiten dat
in eigen melodie een
territorium gaat sluiten
voel je in de wind
die kil doordringend
de roze wolk verjaagt
zodat de schemering vervaagt
en dan je lach
haar warme gulheid
danst in het ochtendrood
eindelijk geef…
Nocturne
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
524 Een bord met nog wat eten
ligt eenzaam op het blad;
het was al ‘n tijdje duidelijk
dat je geen trek meer had.
En nu heeft dan het donker
zich rond ons neergelegd;
geen woorden zijn meer nodig
want alles is gezegd.
Niets hoeft of moet gebeuren;
zoals het is, is ’t goed.
Terwijl we samen wachten,
put ik uit waken moed.…
opstanding
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
496 onder de oude herfst beweegt al
nieuwe lente, spaarzaam krijgt
gestorven blad een glinstering vol
kleur
dwars doorheen de broze nerven
verven bloempjes zacht het bruin tot goud met wit
hoe wrang toch deze winter is- ze zijn er al
en laten mensen glanzen
het geeft niet dat het koud is
de treurzin van de kortste dag
verlangt niet meer…
Een prinse van Oranje
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
788 Een koningshuis
hebben we
al twee eeuwen
in ons land
Radio TV en krant
melden
hun toespraken
bezoeken als de bliksem
De roddels, jurk en mantel
in papierdunne bladen
de kosten van hun optrekjes
de baten van hun plezierjacht
en hoe galant
zo'n vorstin zwaait
en haar gemaal
minzaam lacht
Wij gedenken
en herdenken
in praal…
Al jong geknoest
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
819 éénzijdig zijn
de takken uitgelopen
ze bogen voor de wind
die heersend waakte
over jonge loten
je wortelde zo diep
na winterslang te wachten
loopt in eerste lente
dan verrassend uit jouw prille
groen heeft niets van doen
met al die oude krachten
zij volgt het licht
in vrijheid door ontplooien
sluit zich voor ochtendvorst
en laat het blad…
Alleenstaande ijle lucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Wind van verre zee
langs een vallend blad
gevolgd door hartstocht
na een diepe zucht.
Optimaal genavigeerd
met gespreide vleugels
door wind van verre zee
gevolgd in vogelvlucht.
Nu gedachtes blijven
domineert spanning
in alleenstaande ijle lucht
waar passie was geboren.…
het ronde warm van zomer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
809 ineens verliest
de zon het ronde
warm van zomer
wordt ze weer strak
belicht in helderheid het
opstaan van de dromer
de lange herfstdraden
zijn al vroeg gesponnen
in het frisse ochtenduur
het eindeloze zonnen
is door buien nog maar
slechts van korte duur
groen verschiet
in koele winden
er dwarrelt al een
eerste blad, de oogst…
Rimpelloos in de holte van je hand
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
532 je zou oud kunnen worden
met ‘n kogelronde buik
waar geen jurk meer overheen past
met driedubbele kin en hangborsten
die tot je navel reiken
en dat dat dan niet erg is
omdat toch niemand meer kijkt
maar ‘t zou ook anders kunnen
langzaam en bijna ongemerkt
met een craquelé gezicht
of doorschijnend als het
gevallen blad van de Ginko…
Seizoenen Haiku
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
558 Moeder Natuur zucht
Vier seizoenen in één week
Dat is wel wat veel
Libellen paren
Terwijl de paddestoel groeit
Bomen kleuren geel
De struik aarzelt nog
Krokus weet het ook niet meer
Wordt het koud of warm
Nieuw blad in de knop
Naast het vallende blaadje
Vivaldi fronst diep
Dan speelt de viool
Klanken van alle kleuren…
de jaarringen heb je geweten
netgedicht
3.4 met 35 stemmen
11.512 mijn bast
de jaarringen
heb je geweten
waarin jij
voor de helft past
aan wortels
kon je niet veel vinden
je storm
verstond geen kracht
de takken
droegen nauwelijks bloemen
ze bloeiden
slechts als jij ze zag
jij hebt me
aan die boom verhangen
alleen de dood
kwam later pas
je dacht
mijn boom te lezen
het was
een vallend blad…
Tijdloos
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.975 In zijn
hoogste noot troost hij haar fluisterend dat zij zijn mooiste
is, terwijl een mijmerende bas de gitaar van zijn dromen in
slaap wiegt op het gestaag ritme van stromend zand en
wat ruisende tranen van de zoet zingende zangeres,
die hun laatste zucht beantwoordt als ze de grond raken
en sierlijk opgaan in de lucht.…
Daar wil ik je toebehoren
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
2.087 een echo machtig rondjes zweeft,
zijn vederdek met wind verkleeft
en nacht verschijnt aan schaduwkant
daar wil ik je toebehoren
Waar zon en zee elkaar verloren
`s ochtends stormend vroeg ontwaakt
wilde stromen niet te stoppen
driftig donker golven koppen
donderend eerste kreten slaakt
daar wil ik je toebehoren
Waar branding ruisend…
Avondgoud
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
7 Merel weeft zijn laatste
toon door de kruinen, de wind streelt
zachtjes langs het ruisende riet, elke glinstering op
het water ademt traag, als een stil gebaar dat niets van ons vraagt.…
landslide ( IOWA – USA )
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
790 Yes he can and what the hell
who are you guys in this place
you look like a poet my friend
you are
yes, i can
awel, ja wij zijn van Vlaanderen
ieverans vlak bij de ruisende zee
waar leeuwen tussen koeien staan
zij kunnen er wat van zunne
die Vlamingen, ze blijven bougeren
look, there’s the river in his fall
surrounded by yellow leafs…
Mijn zwijgen
netgedicht
3.8 met 27 stemmen
630 'k Wil dan luisteren naar het ruisend riet
en m'n eigen zwijgen
om dan weer door te gaan.
Hier aan 't water,
'k weet het zeker,
wordt mijn zwijgen wel verstaan.…
Met of zonder franje
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.252 Wazige beelden dwarrelen
als dromenstof door de
fluisterstille kamers , waar
alleen de ruisende kledij
van de gastvrouw ritselt als
een overspelige beek, gespreid
over de woelige lakens van het
ontwaken, stromen voetsporen
door het duister om dichterlijk
bij haar ademtocht te raken.…
tijdperk ‘na-de-lichtkrans’
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.793 sluimerstand af
bedrand na bedrand zijn uitgezeten
’t zand in brandende gewrichten doorstaan
de wolken en hun schaduw zijn verdwenen
de wilskracht en ’t doorzettingsvermogen
hebben de levenslust niet geheel opgevreten
morgen ’n wandeling in ’t mooiste stadspark
luisteren hoe haar stem klinkt tussen vogels
voelen hoe haar hart klopt in ’t ruisende…