3717 resultaten.
mank
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.095 stormgewassen zuiver ruikt het bos
een populier ligt neerslachtig dwars
over het voetbalveld geveld
moeder eend telt nog een keer
vandaag mist ze er drie
van de vijftien maar de vijver
maakt een draai waar ze zich
verstoppen kunnen boven water
onder de treurwilg buiten beeld
in de verte vindt een trein zijn
rails terug evenwijdig
er…
oehoe
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
1.437 op de grote roofvogelshow
bewoog de bazin
met haar vingers
zwart in het kleed
druk heen en weer
naar de europese oehoe
naar ze zei vier kilo
om zich in haar handschoen
betaald te laten hakken
voor gasten
die plaatjes schoten
mooi dat die reus
zich niet liet uitdagen
hij gaf me een knipoog
zij werd toen echt boos
met blote hand…
Rijpt vorst kristallen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
438 mist vreet stilte
onder huilende takken
waar druppels spatten
op het rottend blad
vocht schuurt langs
basten van bomen
spiraalt naar toppen
in watten gevat
onzichtbaar
sombert het bos
zijn witte vachten
in koud kille nachten
in het eerste licht
rijpt vorst kristallen
is stilte weer terug
zonder vallende drup…
Onvoltooid verleden
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
1.482 Ik wil me wijden aan een droef sonnet
Over ontroering waaraan ik heb geleden
Over een ver en onvoltooid verleden
En van een snaar die toen werd stilgezet
Ik wil me wijden aan een boos sonnet
Over een liefde die ik eens heb beleden
Over een band die toen werd doorgesneden
En van het ijs dat daar werd afgezet
Voorbij is nu de tijd die mij…
carrefour
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
469 hier bevindt u zich
zegt de pijl op het infobord
aan de rand van het bos
we kiezen voor de rode
wandeling van 6 kilometer
trekken een spoor voor
mochten we verdwalen
volgen nauwkeurig de markering
en nemen de juiste afslag
bij een viersprong...…
geluk zo dichtbij
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
552 voordat ik ontzield
me achter wit en blauw
schijnvleugelig beweeg
wees ik graag
vandaag en morgen
in mijn immer groene streek
met zicht op wei
restheuvels eroderend vrij
veldbloemen langs holle wegen
glinsterend blauwgroene beken
in ’t bos kabouter spelend
en zelfs ben ik
de speeltijd voorbij
er is altijd geluk zo dichtbij
je…
Ingesloten,
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
647 trekt de muts nog meer
over zijn bevroren oren
er hangt 'n ijspegel aan zijn neus
zo koud was het nog nooit te voren
baant hij zich 'n weg
door het vergeten oude bos
waar niets meer groeien kan
op het bevroren groene mos
vervreemd van donkere bomen
koud de rilling over z'n rug
uren lopend in foute cirkels
vergeten hoe de weg terug…
(on)draagbaar
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
523 het begin
de draden tussen
jou en mij
zijn beladen
en ik kan enkel lopen
met wapens
onder mijn ogen
gericht doet het mij schamen
is het een onvermogen
om jou in mij te dragen
of verdraag ik mijzelf niet
verdwaald in een verstand
vol mist
de dood zal mij
niet vroeg komen
noch zal het leven
mij verlaten
zo ik jou
als een bos…
Polderbos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 Arm land in verval
woud op vreemde bodem
een surrogaat wildernis
op getemde baren
Wanhopig trachten stammen bos te zijn
een steriele rechtlijnigheid
verraadt de schijngestalte
gereed voor het wegkappen
Door de wonden toucheert
heilzaam licht de romp
wegkwijnend in eeuwige schemer
Pas na het vallen de warmte
over hun liggend lichaam…
emotioneel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
867 Soms zijn we boos,
hebben we verdriet of pijn,
zijn we terneergeslagen,
het is te begrijpen,
hoe dat moet zijn.
Toch in de stilte,
een hoekje heel klein,
zijn de de emoties
ineens niet meer zo klein.
teleurstellingen in onze dagen
blijven ons plagen,
in het diepste dal
komen de echte emoties
zoals het komen zal.…
Storm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
658 Ik word geschut en bewogen
Wind raast door dit lijf
Mijn wortels laten los
Er is storm in mij
Demonen bevrijd
Ik wil al mijn wortels doorsnijden
En meegesleurd worden
Zwakte en kracht
Liefde en haat
Boos en blij
Wie had ooit gedacht
dat de lijn zo dun was?…
De witte wieven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 zij hebben
de webben behangen
kwistig met parels gestrooid
langzaam
lossen zij op
de witte wieven van het bos
ze zijn
zo gek nog niet
in het rijden op een bezemsteel
duurzaam
en toch co2 neutraal
vliegen zij voorbij de maan
helpen in de laatste uren
brengen dromen in de eerste slaap
zij begeleiden je waar je ook gaat
in herinnering…
Wel leuk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
543 Het is wel leuk, al dat gedoe
om die natuur
zoals bijvoorbeeld wel of niet
een landbouwpolder onder water laten lopen
een bos met alles wat er leeft
te kappen voor een weg of toch weer juist
te laten staan
wel leuk, maar weet je
het maakt eigenlijk maar weinig uit
komaan
er zal toch altijd wel
een barstje in het asfalt zijn
een spleetje…
Nebula
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 schimmen
flitsen aan het oog voorbij
gaan voor zon
noch schaduw opzij
- als de mist, die licht doorlaat
maar niet helemaal
- als de bomen van het bos
en het schijnsel van een plek
open en kaal
- als een geheugen
dat herinnert en vergeet
zoals een bekend gezicht
waarvan je de naam niet weet
- als een zonnescherm
dat filtert en afwendt…
Grijze cellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Mijn gebladerte van het bos bedekt
de sporen van platgetreden onmacht.
De wind heeft zandduinen achtergelaten
als verwaaide restanten van wilskracht.
Maar ach, men zegt wel dat niet alles
ook werkelijk is wat het oog ziet.
Zelf zie ik het niet zo scherp,
dit is immers mijn grijs gebied.…
HYMNE....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
665 Elfstedenzucht of koorts
geen vorst
meer
aan de grond
Laat lente
schuchter noch
verlegen zijn
geen toontje
lager zingen
hoogste tijd
voor het koor
van vroege vogels
Boom en twijg
heg en bos
behuisd
bewoond.…
Gerede twijfel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
389 zonder over de verklaring uit te weiden
lijken in het bos alle wegen op elkaar
toch wijkt hier de tekst af
met versregels die geen blad vullen
blijf bij de les, hou het kort.…
hoeveel jaarringen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 bomen in het
gelid kijken als
verheven Apollo
gezanten neer op
een nietig mensenkruin
hoog boven
woedt de ieder voor
zich stammenstrijd
een geluidloos reiken
naar het hemelse
lichtste licht
stam na stam
verheft zich tot
een onaardse
afstandelijkheid
op deze onbereikbare
hoogte is geen plaats
om te schuilen
in dit bos…
Oogden eindelijk orkaan
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
687 ik waaide vleugels
jij loste nog wat engelen
wij droomden vrijheid
op een warme wind
thermiekten samen
naar een ongekend hoogt
tot de cumulus zich
boos over ons boog
draaiden door de luchten
konden onweer en
de storm nog ontvluchten
en oogden eindelijk orkaan
in zijn stilte
konden we weer rusten
en langzaam aardwaarts gaan
maar…
DE VROUW AAN HET VENSTER
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.976 't Raam is zo hoog
Dat zij eerst de aarde ziet in wijde verte:
De stroom omarmt het bos in blauwe boog;
Door 't groen gaan rode vogels, ranke herten.
Niets weet zij van het levensspel daartussen;
Maar het moet schoon zijn, want zij mist het zeer.…
Gevoelig
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
552 Ik ben ook heel boos
en verontwaardigd, geschandaliseerd
en behoorlijk bang.
Iets in mij wil het liefst van al wraak nemen.
Dat zijn veel gemengde gevoelens door elkaar,
die wisselen ook voortdurend van toon
en luidheid en er zit veel ruis op.…
van de Sint (2)
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
2.486 hoe jij ook smult van speculaas
en kikkertjes van marsepein
of juist van prikkertjes met kaas
en zilveruitjes in azijn
hoe hard je tript op trending tweets
op spotify en pinterest
of juist op zo’n nostalgisch iets
als een fanfare blaasorkest
hoezeer je uitkijkt naar de cross
met helmpje op in volle vaart
of naar het rijden door het bos…
onbenoemd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
452 hoeveel vuur is een vulkaan
met hoeveel woorden zwijgen we
hoeveel dorst gaat in een glas
anders dan droogte of afstand
waar begon een naam, een oud bos,
een rots, de groenheid van gras
kennen we de kanalen en straten
van het hart, nemen we ooit afscheid
noemen we kustenloos land in de diepte
een eiland?…
de kracht van autisme (7)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
391 zoveel kiezen moeten
het maakt mij boos
zoals het mij aanraken
mij ook vreselijk kan zijn
zeg dus wat u zegt
eenvoudig en duidelijk
ik begrijp alleen
precies wat ik hoor
als ik de juiste woorden
niet vinden kan
om jou te antwoorden
kijk dan wat ik doe
al die woorden
staan mij in de weg
ik leer het beste
door steeds weer…
Stilte wandeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Ik wandel
Bijna
Dagelijks
In het bos
In de duinen
Of aan het strand
Langs de zee
Tijdens zo een wandeling
Word ik vaak stil
Van al het moois
Dat ik zie
De natuur
Brengt me tot rust
Stelt me gerust
Ik voel me daar thuis
Deel van
En dus nooit alleen
Een rijk mens
De natuur
Die nergens om vraagt
Zoveel moois geeft
En ik…
Geen filters
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
722 Ik ben een woudloper,
Ik tel mijn sparren in jouw diepe bos
maar lunchen doe ik op een tra
daarna laat ik mijn dieren los,
gisteren nog was ik een eekhoorn,
vandaag ben ik jouw wulpse vos.…
in schaduwen die huilen
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.157 ik bleef hangen
aan het prikkeldraad
je eerste zin
in schaduwen die huilen
ik kan me niet verschuilen
in de woorden die ik las
muren met gebroken glas
vrijheid die in scherven brak
je hebt de boom betast
haar bast weet van verjongen
de kern is nu spijkerhard
herinneringen zijn verdrongen
ramen ogen donker
in het bos fluisteren de…
Alleen voor deze nacht....
hartenkreet
3.3 met 43 stemmen
5.560 mag ik je vast houden vannacht
en je liefdevol zoenen en strelen
van je houden deze nacht
voor even de lakens delen
kom je bij me thuis spelen
of misschien stiekum in het bos
aan deze nacht zal geen einde komen
we gooien alle remmen los
ik neem je waar je maar wilt lief
vannacht ben ik voor jou bedreven
zal werkelijk alles aan…
Roepend in de woestijn
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
886 Teleurgesteld en boos.
Een leven wat ik niet koos.
Compleet gestoord....
Niemand die je hoort,
geen enkel woord!
Alles in de grond geboord.
Mijn liefde is gesust,
mijn energie geblust.
Te zijn zonder levenslust
als een zee zonder kust.
Waar is die hand?
Waar is die schouder?
Waar is het leven?
Waar is iedereen?…
glasscherven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.131 haar gronden en haar stammen
een massagraf van scherven
die languit in het bos
verder liggen te sterven
de kleinste vonk
die de zon onnadenkend
aan onze hemel verliest
schieten ze tot een vlammenleger
dat de tedere kleuren
en al wat de bloemen geuren
in zijn hete armen wurgt
het landschap smelt weg
in een bloedbad van asse…